Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2010

Άλλη μία Κυριακή....




Ξύπνησα με το ξυπνητήρι.
Στις 6.
Όπως κάθε μέρα.

Έφτιαξα ένα καφέ, ντύθηκα καλά και βγήκα έξω. Στο υπόστεγο. Φύσαγε δυνατά. Τα καλώδια της ΔΕΗ σφυρίζανε. Οι σκέψεις πολλές. Αγχωμένες. Θα προλάβω μέχρι το μεσημέρι, να ετοιμάσω τις παραγγελίες; Θα πάω στο μνημόσυνο; Ο άνηθος με τα πολλά νερά των προηγούμενων ημερών σάπισε. Ο καινούργιος δεν φύτρωσε. Το ίδιο και ο αρακάς, τα καρότα, ο μαϊντανός. Ο παλιός κιτρίνισε. Τα κρεμμύδια θα με φτάσουν; Τα σκόρδα θέλουν ξεχορτάριασμα. Πρέπει να τους πετάξω τη στάχτη που μαζεύω, καιρό τώρα. Θα με φτάσουν τα λεφτά που έβαλα στην άκρη τα Χριστούγεννα για την οικοδομή;

Ξαφνικά άστραψε. Τζούφια αστραπή. Χωρίς βροντή. «Είναι μακριά ακόμα η καταιγίδα», σκέφτηκα, ξεφεύγοντας από τις προηγούμενες σκέψεις.. Άναψα το πρώτο τσιγάρο της ημέρας. Ψιλοκρύωνα. Μα δεν με ένοιαζε. Στη τρίτη ρουφηξιά, άρχισε να ψιχαλίζει. Οι αστραπές έφεραν και τις βροντές. Η βροχή δυνάμωσε. Οι σταγόνες χτυπούσαν δυνατά στο σκέπαστρο. Ο αέρας δυνάμωσε. Ένας αγουροξυπνημένος αρσενικός κοτσιφός, στη δεσπολιά απέναντι, άρχισε να γαμπρίζει κελαηδώντας. Άναψα και δεύτερο τσιγάρο. Οι ψυχοφθόρες σκέψεις σταμάτησαν εντελώς. Απλώς απολάμβανα. Τη βροχή, τον αέρα, τα αστραπόβροντα και τις τραγουδιστικές κατουρόκαβλες του κοτσυφιού. Πάνω που άρχισε να χαράζει είχα ηρεμήσει εντελώς. Έβαλα τις γαλότσες, φόρεσα και τη μουσαμαδιά. Ευτυχώς η βροχή είχε λιγοστέψει και τα αστραπόβροντα είχαν σταματήσει. Από δυτικά καθάριζε ο ουρανός. Ήρεμος ξαμολήθηκα στα χωράφια.

Στις 8.30 τα παράτησα. Είχα το μνημόσυνο. Βαριόμουνα τη διαδικασία. Μα έπρεπε. Έκανα ένα πρόχειρο ντουζάκι, έβαλα τη κουστουμιά του θεούσου και ντουγρού για την εκκλησία. Μπήκα μέσα την ώρα που ξεκίναγε το Ευαγγέλιο. Περίμενα μέχρι να τελειώσει ο παπάς την ανάγνωση. Φίσκα η εκκλησία. Κεριά, λιβάνια, κλιματιστικά στο φουλ, μεγάφωνα στη διαπασών. Αφόρητα βαριά η ατμόσφαιρα. Με έπιασε το κεφάλι μου. Άναψα το κερί, έκανα προς προσκύνησα το εικόνισμα του Αγίου, που ήταν πασαλειμμένο από διάφορες αποχρώσεις του κραγιόν και βγήκα έξω. Εκεί στη κόλαση του κρύου πλην όμως καθαρού αέρα.

Δεν πέρασε πολύ ώρα και άρχιζαν να βγάζουν ένα - ένα τα μισό-λιγόθυμα κοριτσάκια έξω. Τρία σωριάστηκαν. Οι 2 πρώτες μαμάδες ανήσυχες, πανικόβλητες. Η τρίτη άνετη. Ανετότατη.

- Μην ανησυχήτε, πάντα το παθαίνει, θα της περάσει, με λίγο νεράκι και το καθαρό αέρα.

Οι άλλες τη κοιτούσαν σαν χαζές. Το ύφος τους μαρτυρούσε τις σκέψεις τους. Ίχνος ανησυχίας για το κοριτσάκι της; Πολύ αναίσθητη η μουλάρα. Και είναι παντελόνι αυτό το κολλητό πράμα που φοράει ή είναι η κυτταρίτιδα της που μασκαρεύτηκε σε παντελόνι;

Κάπου εκεί τέλειωσε και η λειτουργία. Ευτυχώς. Χαιρετούρες, συλλυπητήρια, κόλλυβα, αρτάκι και ζωή να έχετε να τον θυμάστε. Τον Νομάρχη που ήρθε άναψε ένα κεράκι και έφυγε. Το ίδιο και τον άλλονα που οι φήμες τον θέλουνε υποψήφιο για το «μεγάλο Δήμο», που όμως δεν έφυγε. Έκατσε μέχρι το τέλος και έκανε δημόσιες σχέσεις με τις χαιρετούρες του σε όλους τους παριστάμενους. Ανεξαιρέτως.

Στο γυρισμό σταμάτησα στο ψιλικατζίδικο. Να πάρω τη κυριακάτικη ενημέρωση. Χωρίς τις προσφορές. Μέσα ήταν ο σύζυγος της ιδιοκτήτριας. Ασφαλίτης στο επάγγελμα. Εκτός υπηρεσίας. Είχε στριμώξει στη γωνία, κρατώντας τον από το μπράτσο, ένα ξανθό πιτσιρικά, το πολύ 17 – 18 χρονών, που μιλούσε σπαστά ελληνικά. Για ένα πλαστό πενηντάρικο, που είχε δώσει στην υπάλληλο του ψιλικατζίδικου. Περίμεναν να έρθουν οι εντός υπηρεσίας, ειδοποιημένοι συνάδελφοι του. Για να μαζέψουν τον παραχαράκτη. Ο πιτσιρικάς παρακαλούσε να τον αφήσει να φύγει. Δεν ήξερε ότι το χαρτονόμισμα ήταν πλαστό. Το κακορίζικο! Το μόνο σίγουρο ήταν, ότι δεν ήξερε πού πήγε, να το πασάρει! Ηθελημένα ή άθελα του….

Πήρα τις εφημερίδες και έφυγα. Με ανάμικτα συναισθήματα. Που έφυγαν γρήγορα. Έπρεπε να αλλάξω και να ξανάπαω στα χωράφια. Ήθελα άλλο ένα καφέ, μα δεν προλάβαινα. Η ώρα περνούσε.

Τέλειωσα στις 1. Μου έμενε μόλις μισή μέρα ξεκούρασης. Που δεν θα με έφτανε με τίποτα. Μα μπρος στο καθόλου….

Έφαγα, πλύθηκα ξανά και κατέβασα τους διακόπτες….

Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2010

Βου-κολικός.



Είναι αργά για δάκρυα συνάδελφε αγρότη.



Παίξε με τα μπλόκα σου και γέλα.


Τρέξε στις λάσπες, στ’ ανηφόρια.


Είσαι πολύ ανήμπορος για ζόρια.







Ξέρεις παιχνίδια, ξέρεις τρέλες



Συνάδελφε με τις χοντρές σαμπρέλες.


Μα το παιχνίδι της πολιτικής


Θα κάνεις χρόνια να το μάθεις.








Είναι πικρό, είναι σκληρό



Σε βασανίζει, σε κοροϊδεύει.


Ένα παιχνίδι που κανείς ποτέ από εμάς


Σωστά δεν το μαθαίνει.






Ξέρεις του κόσμου τα παιχνίδια



Συνάδελφε με τα χοντρά προγούλια


Μα της πολιτικής το παιχνίδι


Πολλούς καημούς, καημένε κρύβει.













Είναι αργά για δάκρυα φίλε αγρότη



Όσο μπορείς ακόμα γέλα


Ώρα την ώρα θα βραδιάσει


Θα ‘ρθει η ζωή και θα περάσει….












Και φυσικά.....

.... συνεχίζεται!
(επί σκηνής του Θεάτρου Παραλόγου)

( http://www.youtube.com/watch?v=slALPKuTT48 )

Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2010

Τέλος καλό, όλα καλά;



Χθες το βράδυ, μου ήρθε ένα e-mail από μία συνεργάτιδα και φίλη.



Ήταν μία επείγουσα ανακοίνωση-πρόσκληση αιμοδοσίας για ένα επείγον περιστατικό.


Η ζωή ενός νέου, ύστερα από ένα ατύχημα κινδύνευε.


Χρειαζόταν αίμα. Πολύ αίμα και συγκεκριμένης ομάδας.


Ως τακτικότατος εθελοντής αιμοδότης, θέλησα να βοηθήσω.


Άμεσα.


Παρά το γεγονός ότι δεν τον ήξερα.


Από τη βιασύνη μου να προσφέρω αυτή τη βοήθεια, δεν σκέφτηκα να καλέσω σε ένα από τα τηλέφωνα που υπήρχαν στο κείμενο της έκκλησης. Για να επιβεβαιώσω την εγκυρότητα της.


«Κρέμασα» εδώ, αυτούσιο το κείμενο και έκλεισα «ήσυχος» τον υπολογιστή μου.


Ζητάω συγνώμη από όλους σας.


Και φυσικά από τον νεαρό που είχε ανάγκη το αίμα πριν ενάμιση χρόνο!


Ο οποίος σήμερα ζει και του εύχομαι ολόψυχα να είναι υγιέστατος.


Και πάλι συγνώμη…..


 KIKOP  ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!










Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2010

Άλλαξε ο Νικολιός και άβαλε τα ρούχα του αλλιώς.





Τις τελευταίες ημέρες μ’ έπιασε μια μανία ανανέωσης.


Αλλά με τι προσόντα;


Ν’ αλλάξω το μαλλί;


Να το βάψω;


Δεν γίνεται.


Δεν έχω – τόσο- πολύ μαλλί.


Ν’ αγοράσω ρούχα;


Δεν έχω - καθόλου - λεφτά!


Ένα ζευγάρι παπούτσια που είχα ανάγκη να αγοράσω, δεν τα πήρα.


Είχα δει σε μια βιτρίνα, ένα πολύ ωραίο ζευγάρι.
 Με 122 Ευρώ.


Εκατό είκοσι δύο Ευρώ.


Σε ψιλό ράφι.


Και σε περίοπτη θέση.


Προ εκπτώσεων.


Όταν πήγα να τα αγοράσω, ευτυχώς που κοίταξα πρώτα στη βιτρίνα.


Το μόνο που είχε κατέβει ήταν η θέση των παπουτσιών στο ράφι.


Όχι στο ίδιο ράφι.
 Μα σε άλλο.
Πιο παράμερο.


Και η τιμή;


140 Ευρώ.


Ναι εκατό σαράντα Ευρώ!


Τα ίδια παπούτσια.


Μετά εκπτώσεων.


Μπήκα μέσα και ρώτησα την υπάλληλο.


Γιατί;


Στην αρχή μου είπε ότι ήταν άλλο νούμερο.


Μετά, ότι ήταν νέα παραλαβή και είχε έρθει ακριβότερο.


Μολών λαβέ κορίτσι μου, των ελάχιστων Ευρώ που μου ξεπερισσεύουν.


Ένα ζευγάρι γαλότσες θα αγοράσω.


Σαν αυτές που έκαναν μόδα οι «αγρότες μόνοι ψάχνουν».


Και αφού βρήκαν τη νύφη, τώρα κυνηγάνε, ψάχνουνε, ούτε οι ίδιοι ξέρουν,  τη Μπατζελή.


Τι έλεγα;


Α ναι! Περί ανανεώσεως.


Αφού λοιπόν δεν είχα τι άλλο να ανανεώσω, ξέσπασα στο μπλλό-γγγκ.
Με τις υγείες μου.....





Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2010

Οι "απόντες" που λέγαμε!




Διάβασα με πολύ προσοχή τη συνέντευξη του Προέδρου της ΒΙΟΧΥΜ, στα χθεσινά «Χανιώτικα Νέα». Την οποία μπορείτε να την διαβάσετε και εσείς, αν δεν το έχετε κάνει ήδη, σε αυτή τη διεύθυνση: www.haniotika-nea.gr?index.php?artid=41552. Mε έπνιξε η μιζέρια και η κακομοιριά.
Πριν από 10 χρόνια περίπου, έχασαν οι τότε διοικούντες τη ΒΙΟΧΥΜ, μία μοναδική ευκαιρία για να πρωτοπορήσουν.
Ο Συνεταιρισμός Παραγωγών – Καταναλωτών Βιολογικών Προϊόντων «γαία», στα πρώτα του βήματα και καθώς ξεκινούσε η παραγωγή πιστοποιημένων βιολογικών, χανιώτικων πορτοκαλιών, θέλησε να παραχθεί χυμός από αυτά τα πορτοκάλια. Ο οποίος σαφώς και θα ήταν βιολογικός. Το τότε Διοικητικό συμβούλιο της «γαία», μέλος του οποίου ήμουν, απευθύνθηκε στη ΒΙΟΧΥΜ. Προτείναμε συνεργασία με οποιοδήποτε τρόπο. Οι της ΒΙΟΧΥΜ, ανακάλυψαν, όχι τη … πυρίτιδα, ακόμα τη ψάχνουν ως πιτυρίδα, από εκεί που είναι τώρα, μα «αθέμιτους ανταγωνιστές». Υπέρ κοστολόγησαν πολύ ακριβά την εξυπηρέτηση – αγκαρεία, που παρείχαν. Με αποτέλεσμα να βγει, ο πρώτος Βιολογικός χυμός στην Ελλάδα, από Χανιώτικα πορτοκάλια, στην αγορά, πανάκριβος για το καταναλωτή και ασύμφορος στην εμπορία του από τη «γαία».
Στη προσπάθεια μας μάλιστα, για να τον προωθήσουμε στη τοπική αγορά τουλάχιστον, συμμετείχαμε και στον "Αγροτικό Αύγουστο". Για πρώτη φορά. Επειδή δε, θα βράβευε η διοργανώτρια του "Αγροτικού Αύγουστου" Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Χανίων, ένα "καινοτόμο τοπικό προϊόν", καταθέσαμε υποψηφιότητα. Για το χυμό. Όχι για εμάς.
Βράβευσαν κάτι συσκευσίες καλαθακιών "μέϊντ ιν Ταϊβάν" με ... γέμιση από μπαχάρια Ινδίας! Ως "τοπικό καινοτόμο προϊόν"......
Αυτό το δυναμικό, καινοτόμο τότε, προϊόν, θα μπορούσε να είχε αλλάξει πάρα πολλά πράγματα. Τόσο για τη ΒΙΟΧΥΜ, όσο και για τους Χανιώτες πορτοκαλοπαραγωγούς. Εκεί στα λεγόμενα «πορτοκαλοχώρια».
(Τη τύχη που είχαν τα κοινά μανταρίνια, όλα αυτά τα χρόνια, τη γνωρίζουμε. Απαξιώθηκαν ως «μη εμπορεύσιμα», λόγω των σπόρων. Σήμερα η παραγωγή τους είναι πια ελάχιστη και όλοι αυτοί που τα απαξίωναν, τα αναζητούν, ως «μανταρίνια Χίου»………)

Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2010

Όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά!


Δεν το κρύβω.

Είμαι ευτυχής.
Οι αγροτικοί μας αγώνες, τώρα δικαιώνονται.
Διότι βρεθήκαμε με συμπαραστράτια τη Πετρούλα.
Του κακού μας καιρού.
Με 12ποντες γόβες στιλέτο.
Και μαύρο …. παραστατικότατο κολάν.
Ευτυχώς που βρέθηκε και αυτή.
Διότι όλοι εμείς είμαστε απόντες

Μακράν απόντες.
Εδώ και πολλά χρόνια.
Από εκεί που έπρεπε.
Όταν έπρεπε….

Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2010

Σαν νερό που κυλάει. Ορμητικά!

Το Σάββατο βράδυ προς Κυριακή ξημερώματα, όση βροχή δεν έριξε ένα ολόκληρο χειμωνιάτικο μήνα, την έριξε μέσα σε λίγες ώρες.
Τα πλημμυρικά φαινόμενα που πραγματοποιήθηκαν στο Ακρωτήρι, ήταν έντονα και δημιούργησαν αρκετά προβλήματα.
Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες τη Δευτέρα το πρωί.
Η τοποθεσία είναι στα «Λακούδια», του Μουζουρά.
Δείχνουν πολύ παραστατικά, το ύψος, τον όγκο του νερού και τη ζημιά που δημιούργησε.
Σε καλλιεργήσιμες εκτάσεις.
Μόνο που από εκεί δεν περνάει κανένα μεγάλο ρέμα, ερχόμενο από το αεροδρόμιο!
Ποτέ δεν περνούσε.
Είναι η δεύτερη φορά που συμβαίνει αυτό, μέσα σε λίγα χρόνια και αφού έγιναν οι προεκτάσεις του αεροδρομίου.
Λόγω του χαλαζιού που έπεσε, στην αρχή της κακοκαιρίας, η ζημιά έγινε κυρίως στα φύλλα.
Οι ανθοταξίες που υπάρχουν στα δέντρα,
λόγω της ζέστης των προηγούμενων ημερών,
δεν φαίνεται να έπαθαν ζημιά.
Προς το παρών!
Γιατί, άλλο Γενάρης και άλλο Απρίλης!

Ξεκίνησε για ταξίδι μακρινό, θέλοντας και μη, αυτός ο βράχος,
μα το νερό που τον παρέσυρε,
τον άφησε μονάχο.
Στη μέση του χωραφιού!


Οι παλιοί πετρόχτιστοι δέτες διαλύθηκαν από τα ορμητικά νερά.



Σπασμένα κλαδιά από διάφορους θάμνους, τυλίχτηκαν στο κορμό της ελιάς,
καθώς τα παρέσερνε το ορμητικό νερό.
Το ύψος του ... κασκόλ είναι περίπου 1,5 μέτρο!




Η διάβρωση του γόνιμου εδάφους είναι εμφανέστατη.
Τουλάχιστον 1ο πόντοι, ευτυχώς μη καλλιεργημένου εδάφους, ταξίδεψαν για τη θάλασσα.





Είκοσι μέτρα μήκος και δύο μέτρα ύψος ορμητικού νερού, τουλάχιστον, έφτασαν να … ξαπλώσουν τα σίδερα και τα σύρματα της περίφραξης στο δρόμο!






Η άλλη πλευρά του δρόμου...
Σιγά μη γλίτωνε!







Γενική άποψη του σημείου διαφυγής, του μεγαλύτερου όγκου των νερών.



Το ευτύχημα είναι ότι οι εκτάσεις αυτές πλημμύρισαν νύχτα,
που δεν υπήρχαν εργαζόμενοι άνθρωποι εκεί,
διότι πιθανόν να είχαμε και θύματα.
Πριν λοιπόν υπάρξουν θύματα
και μεγαλύτερες ζημιές στις εκεί περιουσίες των Μουζουριανών,
καλό θα είναι,
οι του Δήμου Ακρωτηρίου,
να ψάξουν γιατί συμβαίνει αυτό,
και κατόπιν,
να διορθώσουν το πρόβλημα.
Που σίγουρα υπάρχει.





Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2010

Άλλη μία επίσκεψη.





Τη Παρασκευή που μας πέρασε, το πρωί, με επισκέφθηκαν στους κήπους μου, μία ομάδα σπουδαστών του ΜΑΙΧ, σε μεταπτυχιακό για τη βιολογική γεωργία. Η καταγωγή αυτών των φοιτητών ήταν από Ισπανία, Ιταλία, Μαυροβούνιο, Αλβανία, Σερβία, Τουρκία, Αρμενία, Λίβανο, Παλαιστίνη, Αίγυπτο, Τυνησία, Αλγερία και Μαρόκο. Η επίσκεψη κράτησε 2,5 ώρες διότι το ενδιαφέρον τους ήταν πολύ μεγάλο.
Κάτι που με ξάφνιασε ευχάριστα.

Ενημερώθηκαν για το πώς καλλιεργούνται με της μεθόδους της βιολογικής γεωργίας τα αβοκάντο, τα εσπεριδοειδή και φυσικά τα υπαίθρια κηπευτικά.

Οι 2 σπουδαστές μάλιστα από την Αρμενία, μου έδωσαν και ένα μικρό συμβολικό δώρο, καθώς έτσι το συνηθίζουν, όπως μου είπαν. Ήταν ένα μικρό μπλοκάκι με ένα στυλό. Τα οποία κράτησα, ως ενθύμιο!

Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2010

Χαιρετίσματα εις τους εναπομείναντες αγρούς και στα άγρια ραδίκια που δεν φυτρώνουν πια εκεί.


Η απάντηση που ήρθε, είναι η σιωπή.

Μια σιωπή εκκωφαντική

Δεν έχουν τι να πουν.

Και κάνουν πως δεν καταδέχονται.

Ή.

Έχουν να πουν πάρα πολλά.

Και δεν βρίσκουν τα λόγια!

Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2010

Επιμένω: Σαν όλα μας και αυτό!

Ειλικρινά, ως αγρότη, με ενοχλεί, όταν ακούω ότι «η μετεγκατάσταση της Διεύθυνσης Αγροτικής Ανάπτυξης θα ήταν πιο συμφέρουσα και καλλίτερη για όλους, στο νέο άδειο ΚΕΓΕ».
Το κτίριο του ΚΕΓΕ στα Λιβάδια, αν δεν κάνω λάθος, ανήκει στον Οργανισμό Γεωργικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης, Κατάρτισης και Απασχόλησης «Δήμητρα».
Μέχρι και πριν από 2 χρόνια, γινόντουσαν εκεί σεμινάρια επιμόρφωσης των αγροτών των Χανίων. Κοινώς αποκτούσαν, μία μίζερη έστω, επαγγελματική κατάρτιση. Που ήταν και εξακολουθεί να είναι το ζητούμενο.
Όπως ζητούμενο είναι και το «πως» και όχι το «πού» θα εξυπηρετούνται οι αγρότες, από τη συγκεκριμένη υπηρεσία.
Αλλά ποιος έχασε τι, για να ψάξει να το βρει!
Γιατί κανείς δεν ενοχλείται, που το πρόσφατα ανακαινισμένο κτίριο μένει άδειο από εκπαιδευόμενους αγρότες;
Γιατί κανείς δεν ανησυχεί που ο ΟΓΕΕΚΑ «Δήμητρα», έχει περιπέσει σε απραξία; Η οποία απραξία, είναι αποτέλεσμα μιας χρόνιας απαξίωσης, της ανάγκης των αγροτών για συνεχή επιμόρφωση;
Ας μας πουν, πρώτοι οι εκπρόσωποι της ΠΕΓΔΥ, του Συνδέσμου Γεωπόνων Χανίων, του ΓΕΩΤΕ Κρήτης, της ΠΟΓΕΔΥ, της ΓΕΣΑΣΕ, της Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων και λοιπών «εκπροσωπικών συντεχνιακών δυνάμεων»…..
Α, και ο κύριος Βαλυράκης.
Αν καταδέχονται!
Τα υπόλοιπα, στη ανάρτηση της 4ης Ιανουαρίου. Τρέχοντος έτους.

Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2010

Όταν ο Νοτιάς ... καψώνει τα αρνάκια, γενικώς!




Λίγο πριν μας αποχαιρετήσει ο Νοτιάς.
Μετά από τόσες ημέρες, υγρασίας και παγωνιάς το πρωί,
ζέστης το μεσημέρι
και ανομβρίας.
Έσμιξε το «φρύδι» του.
Με τα καυσαέρια ενός αεροπλάνου.
Και μας την ... έβγαλε έξω.
Τη γλώσσα!
Κοροϊδεύοντας μας.
Ευτυχώς που έχει ο καιρός γυρίσματα......

Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2010

Όχι στο κυνήγι.

video

Υπέγραψε και εσύ, να σταματήσει για πάντα, το άθλιο αυτό “hobby”
http://www.petitiononline.com/cgi-bin/petition_html.cgi?_no_hunt
Το Blue Planet http://www.blue-planet.gr ξεκινάει διαδικτυακή προσπάθεια απαγόρευσης του κυνηγιού πανελλαδικά.Χρειαζόμαστε 2.000.000 υπογραφές.Γίνε μέρος της λύσης.

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ!

Από τη "Τσουκνίδα".

(lesvos.wordpress.com)

Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου 2010

Τι είναι αυτά που λες.....

«Στην Ελλάδα, είσαι ότι δηλώσεις», είχε πει ο μακαρίτης Τσαρούχης.
Όταν ζούσε.
Έχω την εντύπωση, ότι σήμερα, αυτό δεν ισχύει.
Είσαι ότι σε δηλώσουν.
Ενώ όλος ο κόσμος, παραμονές Χριστουγέννων, στόλιζε τα δέντρα του, εγώ τα ξεστόλιζα.



Τα έβρισκα έτσι……





…..και τα έκανα έτσι.
!!!!!!!
Κάποιοι με χαρακτήρισαν «ανάποδο άνθρωπο».
Από αύριο, όλοι θα τα ξεστολίσουν.
Τα δικά μου είναι ήδη έτοιμα.
Ξεστολισμένα.
Κάποιοι άλλοι με είπαν «πρωτοπόρο».
Τώρα, αν δηλώσω κομμωτής (με αλυσοπρίονο!) ποιος θα το αποδεχτεί;
Ε;

Και κάποιοι «τοπικοί παράγοντες»
αποχρώσεως λαχανί,
που δηλώνουν «άρχοντες» του Καποδίστρια Νο 1,
στα πέριξ του κάμπου των Χανίων,
γιατί εγώ πρέπει να το αποδεχτώ;
Συνεχίζεται………….

Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2010

Σαν όλα μας και αυτό!


Το ανακαινισμένο κτίριο του ΚΕΓΕ, στα Λιδάδεια, ανήκει στον Οργανισμό ΟΓΕΕΚΑ-Δήμητρα. Που μέχρι πριν από 2 χρόνια φρόντιζε να καταρτίζει με (υποχρεωτικά) σεμινάρια τους αγρότες. Δυστυχώς τώρα έχει περιπέσει σε απραξία λόγω απαξίωσης του, από το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης. Ούτε η ΓΕΣΑΣΕ ούτε η ΠΑΣΕΓΕΣ καταδέχτηκαν να ασχοληθούν με το εν λόγω μεγάλο πρόβλημα.
Και οι υπάλληλοι της εδώ Διεύθυνσης Γεωργίας για να αποφύγουν την μεταφορά στην Αγυιά, το έκαναν γαργάρα. Προτείνοντας να μεταφερθεί η υπηρεσία τους εκεί.
Οι «εκπρόσωποι» των εδώ αγροτών, δεν πήραν θέση και ούτε πρόκειται να πάρουν. Παρά τις κομματικές και συντεχνιακές πιέσεις που δέχτηκαν. Η σιωπή τους, δεν είναι ουδέτερη. Ταυτίζεται με τις θέσεις του Νομάρχη. Εξ ου και η βουβαμάρα. Για να μην εκθέσουν το Σιφαλιό και τη Χρύσα. Αλλά να μην εκτεθούν και οι ίδιοι.
Για αυτό κάνουν ότι μαζεύουν τα λιόφυτα τους.
Όπως υπήρχαν και πιέσεις, προς κάθε κατεύθυνση, από συγκεκριμένα ιδιωτικά συμφέροντα, που εμπορεύονται αγροεφόδια στη περιοχή της Αγυιάς. Με τη μεταφορά της Διεύθυνσης Αγροτικής Ανάπτυξης στη περιοχή τους, ευελπιστούν, να αυξηθούν οι -πεσμένοι λόγω κρίσης- τζίροι τους.
Με όλα αυτά τα καραγκιοζιλίκια, για άλλη μια φορά χάσαμε τον σωστό δρόμο. Κινδυνεύουμε να βρεθούμε σε άλλο ένα αδιέξοδο.

Διότι το μεγάλο ζητούμενο δεν είναι που θα εξυπηρετείται ο αγρότης, μα το πώς!

Χρόνια τώρα η συγκεκριμένη υπηρεσία αποδυναμώνεται. Όλο και περισσότερο, λειτουργεί ως απλός κλασικός γραφειοκρατικός διεκπεραιωτής. Με υπαλλήλους να μην είναι σε θέση, να ανταποκριθούν στις σύγχρονες πραγματικές ανάγκες του πρωτογενούς τομέα.

Άρα;

Αυτό που πρέπει να γίνει, είναι η αναδιάρθρωση της και η στελέχωση της με νέους επιστήμονες. Για να φύγει η "μούχλα". Μόνο έτσι θα μπορέσει να προσφέρει ουσιαστικά, ανεξαρτήτως χώρου και τόπου, εγκατάστασης της.

Με ή χωρίς αναδιάρθρωση της συγκεκριμένης υπηρεσίας, οι βόλτες των υπαλλήλων της, μπορούν να συνεχιστούν. Μια βόλτα στα παρακείμενα χωράφια, θα τους αποδείξει περίτρανα για το που οδηγήθηκε ο Πρωτογενής τομέας στα Χανιά, τα τελευταία χρόνια. Και που δεν είναι άμοιροι ευθυνών!

Παράδειγμα πρώτο.
Το 2004, είχε κατέβει ένα κλιμάκιο του ΟΠΕΓΕΠ, για να αναπτύξει, σε μία ημερίδα που διοργάνωσε η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση στο ΜΑΪΧ, τα οφέλη της Βιολογικής Γεωργίας, στο περιβάλλον και τη τοπική οικονομία. Κατά τη διάρκεια των τοποθετήσεων των παρισταμένων ακροατών, σηκώθηκε, ένας περισπούδαστος και περί πολλών λαλίστατος, τοπικός παράγων, υπάλληλος της εν λόγω Υπηρεσίας και δήλωσε «έκπληκτος» για τα τόσα θετικά που άκουσε για πρώτη φορά εκείνη την ημέρα. Ακριβώς 10 ολόκληρα χρόνια, μετά την επίσημη εφαρμογή στην Ελλάδα, του Κανονισμού 2092 τη Ευρωπαϊκής Ένωσης, που καθορίζει τα της Βιολογικής Γεωργίας!
Δεύτερο Παράδειγμα.
Άλλη υπάλληλος, πρωταγωνίστρια του γνωστού ανεκδότου της προκλογικής πίτσας με γέμιση "ού", ανακάλυψε 16 χρόνια μετά, τη βιολογική γεωργία και άρχισε να «αρθρογραφεί» στο τοπικό τύπο. Μόνο που τα … συγγράμματα της, είναι αποσπάσματα και συρραφές, ατάκτως ανακατεμένα και κλεμένα από άλλων δουλειές!
Εν τω μεταξύ, ενώ εμείς δουλευόμαστε, όπως δουλευόμαστε, ο δάκος, λόγω των ασυνήθιστα υψηλών θερμοκρασιών δουλεύει. Για να μας δουλέψει για άλλη μια φορά την άνοιξη. Βγάζοντας μας κοροϊδευτικά τη γλώσσα. Και πολύ θα μας πέσει. Η κοροϊδία του.....
(Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη λίγο πριν τη Πρωτοχρονιά. Φαίνονται πεντακάθαρα, ελάχιστα, από τα χιλιάδες «μωρά» του δάκου. Που ξεγλίστρησαν, από τα γεμάτα με ελιές τσουβάλια, στη καρότσα του αγροτικού!)

Σάββατο, 2 Ιανουαρίου 2010

Στο πνεύμα των Καλικατζάρων.


Ο Άγιος Βασίλης, τώρα που παρά- μεγάλωσα, σπάνια με θυμάται.
Φέτος με θυμήθηκε.
Δυστυχώς.
Ήρθε ξημερώματα Πρωτοχρονιάς.
Μου έφερε δώρο.
Που δεν το ζήτησα.
Ένα κάδο.
Άλλο ένα κάδο.
Σκουπιδιών.
Τους 2 τους έκανε 3.

Έξω από το σπίτι μου.
Έξω από το σπίτι άλλων 3 οικογενειών.
Η μια μάλιστα με 3 μωροπαίδια.
Για να πετούν εκεί τα σκουπίδια τους 55 οικογένειες και 4 επιχειρήσεις.




Ευχαριστώ αυτόν που μεσολάβησε στον Άγιο Βασίλη.



Τον ευχαριστούμε ξανά.
Όλοι μαζί.




Όπως θα τον ευχαριστήσουν, μέσω της Ελληνικής Δικαιοσύνης, η Δημόσια Υγεία και η Αρχοντιά.
Οι οποίες λείπουν σε χρόνιες διακοπές.
Στη Μπανανολάνδη.




Για να υπάρξει μία σωστότερη και δικαιότερη
διαχείριση των κάδων και των απορριμμάτων
στη συγκεκριμμένη γειτονιά.
Άμεσα.