Το μαξούλι!

Άργησε.

Μα βγήκε.

Επιτέλους.

Στη παραγωγή.

Το κλωσσουδάκι.

Το ατζούρι.

Σκέτο.

Χωρίς … ξυλαγγουρίαση.

Και αυτό γιατί.

Είναι δροσερό.

Τραγανό.

Μυρωδάτο.

Νόστιμο.

Συνοδευτικό.

Του καλού κρασιού.

Αλλά κυρίως του ούζου.

Άρα;

Ανάρπαστο.

Η γιάφκα με τους δυναμίτες.

Όπου «γιάφκα» η οικοδομή.

Που ελέω κρίσης.

Παραμένει αποθήκη.

Και όπου «δυναμίτες».

Τα σκόρδα.

Η ντόπια.

Μικροκέφαλη.

Μικροσκέλιδη.

Πλην όμως.

Πολύ δυνατή.

Και … μυρωδάτη.

Ποικιλία που καλλιεργώ.

Την οποία κληρονόμησα από τον πατέρα μου.

Μεταξύ άλλων. 

Η φετινή σοδειά.

Είναι αυτή.

Είναι ήδη έτοιμα.

Αποξηραμένα.

Καθάρισμα θέλουν.

Και μάτσιασμα.

Επομένως;

Με τόσα.

Και τέτοια σκόρδα.

Δεν φοβάμαι.

Το ..... μάτιασμα!

Ως κόρη οφθαλμού.

Αυτός είναι ο τελευταίος φετινός  σπορίτης.

Είναι μελιτζάνα.

 

Τον περίμενα καιρό.

Για να ωριμάσει.

Τον πρόσεχα πως και τι.

Να μην σαπίσει.

Και να μην τον φάνε τα ποντίκια.

Από αύριο θα τον αφήσω να σιτέψει.

Να μαραθεί.

Στη σκιά.

Αρκετές ημέρες.

Και ύστερα θα τον … σφάξω.

Για να βγάλω τους σπόρους.

Που θα φυλάξω, αφού πρώτα στεγνώσουν εντελώς.

Για του χρόνου.

Αν υπάρχουμε ακόμα.

Χωράφια και ιδιοκτήτες………

Πάμε για άλλα….

Οι σπορίτες.

Των κολοκύθων.

Και τα σπόρια.

Αν έχω του χρόνου, την υγειά μου.

Και αν εξακολουθώ.

Να είμαι ιδιοκτήτης των χωραφιών μου.

Προβλέπεται σπουδαία σοδειά….

 .........

Τα ραπάνια που ….σταύρωνα.

Θυμάστε;

Πέρασε καιρός.

Αρκετός.

Άνθισαν.

Σπόριασαν.

Παρά το ξετίναγμα.

Των θυελλωδών νοτιάδων.

Πρέπει τώρα.

Επειδή καραδοκούν.

Σπουργίτια.

Λιναρήτες.

Ζιγαρδέλια.

Ποντίκια.

Να προφυλαχθούν.

Με δίχτυα.

Για αρχή.

Μέχρι να μεστώσουν.

Και μετά.

Θέρισμα.

Αποξήρανση.

Κοπάνισμα.

Λίχνισμα.

Φύλαξη.

Δηλαδή.

Έχει ο Θεός….

Ο ευνουχισμός του ραπανιού.

Όπως βλέπετε αυτό είναι ένα ραπάνι. Μακρύ ραπάνι. Και ικανοποιητικών διατάσεων. Δηλαδή χορταστικό . Δεν έχει καμία σχέση με τα ραπανάκια  Ιταλίας, Ολλανδίας κλπ. Κληρονόμησα το σπόρο για αυτή τη ποικιλία από το πατέρα μου.

Ως ποικιλία έχει το χαρακτηριστικό, ότι κάνει μεγάλα ραπάνια, λίγο ανατσούμπαλα,  τρυφερά από μέσα, μυρωδάτα και ελαφρώς πικάντικα. Τσιούναι. Κάθε χρόνο φροντίζω να βγάζω σπόρο,  για την επόμενη χρονιά.

Για να κάνει σπόρο,  πάλι ραπανιού και όχι ραπανίδας, πρέπει να το ευνουχίσομε.

Το κόβουμε,   όπως στη φωτογραφία. Τόσο από τη ρίζα όσο και από τα φύλλα. Θέλει προσοχή όταν κόβουμε τα φύλλα για να μην πειράξουμε τη καρδιά του φυτού. Το κατω κομμάτι της ρίζας και τα φύλλα δεν τα πετάμε. Τα τρώμε! 

Ύστερα κόβουμε κάθετα σε σχήμα σταυρού το κομμάτι της ρίζας που είναι μαζί με τη καρδιά.

Ανοίγουμε ένα λάκκο και το φυτεύουμε. Θα βγάλει νέες ρίζες και θα μεγαλώσει. Θα γίνει θάμνος ολόκληρος. Θα ανθίσει και θα δέσει την άνοιξη λουβιά. Μέσα στα λουβιά  θα είναι ο σπόρος. Πριν μεστώσει, χρειάζεται να προφυλαχθεί  από τα πουλιά. Ο καλλίτερος τρόπος είναι να τα σκεπάσουμε με ένα δίχτυ. Όταν αποκτήσουν ένα κιτρινοπορτοκαλοκαφετί χρώμα είναι έτοιμα. Τα κόβουμε, τα αφήνουμε κάπου προφυλαγμένα από τα διάφορα μιαρά (πουλιά – ποντίκια- μυρμήγκια)  για να ξεραθούν, εντελώς. Αφού ξεραθούν τα κοπανίζουμε. Τέλος τα λιχνίζουμε. Το σπόρο τον φυλάμε σε δοχεία ή βάζα  που κλείνουν καλά. Για να μην πιάσουν μαμούνια βάζουμε λίγα φύλλα ή μικρά κλαδιά από φασκομηλιά.Όπως όλους τους σπόρους....

Ο κομμωτής με το αλυσοπρίονο.

Σήμερα βγήκα για πρώτη ημέρα στις ελιές. Προετοιμαζόμουν μέρες. Ψυχολογικά κυρίως. Γιατί, για να μαζεύεις ελιές μόνος σου είναι μεγάλο το ζόρι. Ειδικά όταν έχεις καβατζάρει τα 50.

Ευτυχώς είχα παρέα. Καλή παρέα. Δύο φίλες.  Κρατούσαν  και φαγητό. Και τι φαγητό. Να φάει ένας λόχος! Πίτσα, κολοκυθοκιοφτέδες, κέικ και λαδοκούλουρα,  η Βάσω. Η Θάλεια, από μία ταψάρα μουσακά, μπουγάτσα και σουβλάκια. Το καλλίτερο; Είναι σε δίαιτα. Με ένα γιαουρτάκι  και ένα σουβλάκι κοτοπουλίσιο την έβγαλαν όλη  ημέρα. Και μου έμειναν τα φαγητά, να τρώω για αρκετές  μέρες! Που δεν κάνω δίαιτα.

Οι ώρες  κύλησαν  ευχάριστα. Μα όχι ξεκούραστα. Τουλάχιστον η δουλειά προχώρησε. Αρκετά.

Ξεκινήσαμε από μια ελιά  θεόρατη.  Τη περίμενα να κάνει καρπό, 3 ολόκληρα χρόνια. Το έπαιξα για άλλη μια φορά, ο δολοφόνος με το αλυσσοπρίονο. Αυτό το λένε οι κακές γλώσσες. Και ιδού τα αποτελέσματα. 

Τη κατέβασα κάτω όλη. Πρώτα φούντα - φούντα. Αφήνοντας τα γυμνά χοντρά κλαδιά,  για να τα κόψω αργότερα, από πολύ χαμηλά.  

 Κορμοτομή δηλαδή.

Ευτυχώς φωλιές πουλιών δεν υπήρχαν.

Ούτε καν ποντικών.

Ευχαριστώ πολύ κορίτσια!

«Η γιορτή της μπάμιας».

Αυτός είναι ο … μπαμιόνας μου. Φυτεμένος 2 φορές. Επειδή το πρώτο φύτεμα δεν πήγε καλά. 250 ρίζες φύτεψα, έχουν μείνει περίπου 200.

Φυτεύω μπάμιες κάθε 2-3 χρόνια. Ίσα-ίσα για να διατηρώ το σπόρο. Που κληρονόμησα και αυτόν,  από το πατέρα μου. Προίκα της Αποκορωνιώτισας μάνας μου ήταν. Τις φύτευαν μαζί με φιστίκια , στα νιάτα της,  στο Καβρό και στα Δράμια. Εκεί που τώρα είναι ρεντουμάδικα, πισίνες και γκαζόνια.

 Είναι μια ποικιλία περίπτωση. Καλή περίπτωση.  Ο καρπός της είναι τρυφερός. Ακόμα και αν είναι … γαϊδουρινός. Μόνο όταν έχουν μεστώσει οι σπόροι, δεν τρώγεται. Οι μεγάλες όταν ψήνονται, είναι πιο νόστιμες γιατί πίνουν περισσότερο ζουμί τομάτας και κρέατος. Αυτές βεβαίως τις κρατώ για μένα!

 Σαν φυτό, δεν γίνεται ψηλό. Μόλις που φτάνει το 1 μέτρο. Ο κύριος κορμός της, αδελφώνει. Δηλαδή βγάζει δευτερεύοντες βλαστούς και γίνονται ένας φουντωτός θάμνος. Θέλουν μάζεμα κάθε 2^η ημέρα και το κάθε φυτό δίνει,  στο φουλ της παραγωγής, από 4 έως 7, πολλές φορές και 10 καρπούς.

Είναι όμως σαν φυτά, επίζηλες. Επιρρεπείς σε ασθένειες και προσβολές από παράσιτα.  Μελίγκρα, ψύλλος, αλευρώδης, κοινές κλασοπαπαδιές, κάτι άλλες πολύ μικρότερες και μαύρες κλασοπαπαδίτσες, σύρικας, τετράνυχος. Καταλαβαίνετε τι κόπο θέλουν για να διατηρηθούν ως φυτά, υγιή. Χώρια τα συχνά ποτίσματα. Το μάζεμα δεν με ενοχλεί. Καθώς είμαι χοντρόπετσος, φαγούρες και άλλες ευαισθησίες δεν με πιάνουν.

Σε κάθε μάζεμα, οι μπάμιες που μαζεύω είναι περίπου 1 κιλό. Γιατί είναι και ελαφριές οι άτιμες! Οι παραγγελίες είναι πάρα πολλές. Περισσότερες είναι οι  γκρίνιες και τα παράπονα. Από τις κυρίες που θέλουν, ειδικά αυτές τις μπάμιες.

Γιατί έδωσες στη τάδε τόσα κιλά, τι θα τις κάνει τόσες, εμένα γιατί δεν μου φύλαξες, γιατί δεν μου το είπες πως έχεις μπάμιες, γιατί έδωσες σε αυτήν και δεν έδωσες σε μένα και άλλα παρόμοια τέτοια. Τρισχαριτωμένα. Αλλά αγχώδη και στενάχωρα για μένα.

Θα μπορούσα να τις βγάλω σε πλειστηριασμό. Να θησαυρίσω. Που λέει ο λόγος.

Θέλω όμως να το ευχαριστηθώ. Μαζί με όλες όσες επιθυμούν να μαγειρέψουν τις μπάμιες μου.

Είπα λοιπόν, να παίξουμε. Να στήσουμε μια γιορτή.

Κορίτσια ετοιμαστείτε.

Κλείστε ραντεβού σε κομμωτήρια.

 Γιατί, χωρίς μαλλί στη  … τρίχα, συμμετοχή στη γιορτή δεν έχει.

 Επομένως και μπάμιες!

Όσες φίλες έχουν δηλώσει και θα δηλώσουν, ότι θέλουν μπάμιες, θα συμμετέχουν σε ένα αγώνα. Οι κύριοι των κυριών, που αγαπούν τις μπάμιες και τις κυρίες τους φυ-σι-κά, μπορούν να συμμετέχουν ως εμψυχωτές. Ως τσί-λι-τζε-ρςςς. Κοινώς μαζορέτες.

Τι αγώνας θα είναι;

Μαλλιοτραβήγματος!

Μέχρι τελευταίας τρίχας.

Η νικήτρια θα πάρει όλες τις μπάμιες.

Που θα μαζεύουν οι χαμένες.

Με μια προϋπόθεση.

Θα μας κάνει το τραπέζι.

Σε όλους.

Και όχι σκέτες.

Με κρέας!

Νέες συμμετοχές  να βλέπω...

Δεν είναι αυτό που νομίζετε.

Είναι ανατσούμπαλα.

Στραβά.

Τζουγκρωτά.

Έχουν και σπόρους.

Είναι όμως αγγούρια.

Α-γγού-ρια!

Που τα καθαρίζεις στο σπίτι σου, 

και στο διπλανό σπίτι,

η κυοφορούσα γειτόνισσα λιγοθυμά.

Από τη μυρωδιά!

Όσο για τη γεύση τους;

Αγγουρίσια.

Γνήσια….

Όπως λέμε πριν και μετά.

Για να καρπήσει η γης,

θέλει  χρόνο,

 υπομονή 

και δουλειά πολύ.

GMO, Γενετικά τροποποιημένοι οργανισμοί, Μεταλλαγμένα.

Αύριο, που είναι η 2η Τετάρτη του Φεβρουαρίου, καλώς εχόντων των πραγμάτων, στις 1 το μεσημέρι, θα είμαι στο Δίκτυο Fm 91,5 Θα συνεχίσω, να αναφέρομαι στα μεταλλαγμένα. Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε: Είναι αναφαίρετο δικαίωμα μας να γνωρίζουμε τι τρώμε.  Εν τω μεταξύ δείτε το ενημερωτικό σποτάκι του ντοκιμαντέρ «Ο κόσμος σύμφωνα με τη Μονσάντο» της Καναδής Μαρί Μονίκ Ρομπέν. Στη συνέχεια μπορείτε να δείτε και τα 10 μέρη του ντοκιμαντέρ, όπου  αποκαλύπτονται μια σειρά από πειστήρια, για τα εγκλήματα  αυτής της  πολυεθνικής, που κατασκευάζει το 91% των μεταλλαγμένων σπόρων παγκοσμίως. Το γεγονός ότι θεωρείται η πιο ρυπογόνος και επικίνδυνη πολυεθνική εταιρεία στην ιστορία της βιομηχανίας  δεν είναι τυχαίο….

Γεύση πραγματικής τομάτας.

Τομάτα ποικιλίας «αμπουρνελάτη ή κρεμαστή»
-«Αμπουρνελάτη», επειδή μοιάζει με την α-μπουρνέλα (δαμάσκηνο).
-«Κρεμαστή», επειδή, τον καιρό που δεν υπήρχαν ψυγεία,

τις έκαναν τσαμπιά και τις κρεμούσαν για να αφυδατωθούν.

Έτσι είχαν τομάτες για τα φαγητά τους όλο το χειμώνα.

Είναι μεγαλόκαρπη, σκληρόφλουδη και φυσικά πεντανόστιμη.
Έχει χαθεί από την εμπορική πιάτσα, γιατί τη στιγμάτισαν οι μεν παραγωγοί ως «μη παραγωγική» και οι έμποροι ως «μη εμπορεύσιμη».
Τα 2 τελευταία χρόνια, αρχίζει και εμφανίζεται πάλι δειλά-δειλά.
Αποκτώντας όλο και περισσότερους φανατικότατους υποστηρικτές-καταναλωτές.

Μοναχό-φαγάς…

Αυτή είναι μία πατάτα.
Φυτό πατάτα.

Και αυτά είναι όλα τα φυτά πατάτες που έχω φυτέψει.
Είδα και έπαθα να βρω το σπόρο που ήθελα. Τον παράγγειλα και περίμενα 3 μήνες να μου έρθει.
Ήταν χωρίς «μάτια». Δηλαδή χωρίς φύτρα.
Τις μούσκεψα με κρασάκι του «Ξυλούρη» από τη Μαλάθυρο και τις σκέπασα στην αποθήκη, με μια λινάτσα. Σε 15 ημέρες ήταν έτοιμες για φύτεμα.
Ετοιμάσθηκε το χωράφι, έφτιαξα τα αυλάκια με τη τσάπα και τις φύτεψα.

Επειδή φαίνεται με αγαπάει ο Θεός, μόλις τις φύτεψα άρχισε να βρέχει. Αλλά φαίνεται ότι με αγαπάει και ο διάβολος, γιατί η βροχή ήταν καταρρακτώδης και το χώμα έκατσε. Έγινε πέτρα!

Από τα πρώτα χρόνια της εφηβείας και αν έχω φυτέψει, σκάψει, παραβολιάσει και βγάλει πατάτες. Με «αφεντικό», το μακαρίτη το πατέρα μου. Όταν ανέλαβα εγώ τους κήπους, ορκίστηκα να μην φυτέψω ποτέ πατάτες! Αυτές τις φύτεψα δοκιμαστικά, όχι για να θυμηθώ τη παλιά μου τέχνη, αλλά επειδή μου ζήτησαν να ξεκινήσω να καλλιεργώ και να παράγω πατάτες. Βιολογικές πατάτες. Που είναι σπάνιες. Οι ντόπιες. Διότι αυτές της εισαγωγής είναι άφθονες και πανάκριβες. Ενίοτε σε άθλια κατάσταση.
Ήρθε λοιπόν και η περίοδος του σκαψίματος, ξεβοτανίσματος και παραβολιάσματος!
Διοργάνωσα λοιπόν ένα πάρτι. «Σκαλίδα πάρτι». Κάλεσα αρκετούς ορεξάτους φίλους και φίλες. Κάποιοι μάλιστα προσφέρθηκαν και από μόνοι τους να έρθουν. Φρόντισα να έχω αρκετές τσάπες στη καρότσα του αγροτικού. Και μουσική με έμφαση στο … ταμπούρλο. Για να κρατούν το τέμπο. Αυτοί που θα έσκαβαν.
….Διαααόλις τον ένα που ήρθε!
Άλλος για Χίο τράβηξε και έκανε το «υποβρύχιο», παρέα με τα λιακόνια.
Και άλλος για Μυτιλήνη, για να ακούσει το θρόισμα του αέρα, ανάμεσα από τα φύλλα του πετρωμένου δάσους.
Τι να κάνω ο έρμος. Αναγκαστικά θυμήθηκα τα νιάτα μου. Τις έσκαψα, τις ξεχορτάριασα και τις παραβόλιασα.
Κάνοντας όνειρα. Όταν θα έρθει εκείνη η ευλογημένη ώρα να τις βγάλω, να … ταράξω, εκείνα τα μικρά πατατάκια. Με μέγεθος καρυδιού. Τηγανητά ή ψητά στο φούρνο. Σκέτα λουκουμάδες….
Και να μη δώσω πουθενά και σε κανένα!

Δεν σφάξανε…..

Όταν ήμουν μικρό παιδί, μου έλεγε ο πατέρας μου «μάθε τέχνη και άστηνε». Καθώς ήταν ένας από τους παλαιότερους και καλλίτερους κλαδίσκους της περιοχής, ήταν και περιζήτητος. Εκείνα τα καλά χρόνια που τα εσπεριδοειδή ήταν όνομα και πράγμα, κατά του «χρυσά μήλα των Εσπερίδων». Έτσι μου έμαθε τη τέχνη του κλαδέματος. Την οποία κάθε τέτοια εποχή, ασκώ όχι μόνο στα δικά μου δέντρα, μα και σε ξένα. Μεροκάματο δηλαδή!
Δέκα πέντε ολόκληρα χρονάκια βιοκαλλιεργητής, τα έχω ‘κονομήσει χοντρά.
Από τις βιοκαλλιέργειες.
Και θέλω να τα ‘κονομήσω ακόμα χοντρότερα.
Δουλεύοντας μεροκάματα στους συναδέλφους.
Φαταούλας δηλαδή.
Όταν λέω φαταούλας το εννοώ.
Εγώ, στο κάθε πρώην – νυν - επόμενο ΓΑΠάκι, δεν δίνω Ευρουλάκι.
Καθώς κατέχω πλήρως το «γνώθι σαυτόν», χρωστάω μόνο στης Μιχαλούς και μόνο αυτή θα ξεχρεώσω, όταν έρθει εκείνη η ευλογημένη ώρα.
Στα «ευτυχισμένα» χρόνια του ’90, ήμουν όχι κλαδίσκος (άκου «κλαδίσκος», μορφωμένος άνθρωπος, κοσμοταξιδεμένος κιόλας!), μα … κομμωτής εσπεριδοειδών.
Σήμερα που οι εποχές είναι πιο άγριες, μελανότερες, αθλιότερες, μεταλλάχθηκα σε «δολοφόνο με το αλυσοπρίονο».
Για του λόγου το αληθές, οι παρακάτω φωτογραφίες αδιάψευστος μάρτυρας.

Πριν την επέμβαση….

….Μετά…..

….και τέλος τα προϊόντα της πρασινοβόρας τέχνης μου!
Μόνο μην με ρωτήσετε, όταν ..καλλιτεχνουργώ, τι ή ποιους έχω στο μυαλό μου.
Δεν θα σας πω.
Γιατί είναι πολλοί.
Πάρα πολλοί!
Να πάω σε γιατρό, να με κοιτάξει γιατί αυτό δεν είναι καλό;
Δεν θα είσαστε καλά.
Καθόλου, μα καθόλου καλά.
Θα μου πει, ότι έχω καταρράχτη στα μάτια.
Και σε αυτά του ποπού!
Ότι πρέπει να κάνω άμεσα εγχείρηση, αλλά θα χρειαστώ, ένα χιλιάρικο για το κάθε μάτι.
Τα οποία πρέπει να έχω στις τσέπες μου.
Ετοιμοπαράδοτα.

Ένα χιλιάρικο στη κάθε μία.

Για να μη φαίνονται προφανώς….

Γλυκιά και καταφρονεμένη.

Μέχρι πριν αρκετά χρόνια, η ποικιλία αυτής της κολοκύθας που βλέπετε, ήταν ένα από τα «ειδικά» χειμωνικά φαγητά. Λέω «ειδικά», γιατί ήταν πεντανόστιμη. Έστελνε αυτούς που την έτρωγαν μαγειρεμένη, στο παράδεισο της Πεμπτουσίας. Χωρίς υπερβολές!
Τη πρώτη φορά που τη δοκίμασα ήταν στο χωριό της μητέρας μου. Στο Κάστελο του Αποκόρωνα. Ως νήπιο αστρόλογο και γενικά δύσκολο στο φαγητό του, η γλυκοκολοκύθα με ξετρέλενε. Την έψηνε η συχωρεμένη γιαγιά μου, τηγανητή, όπως τις πατάτες, στη πυροστιά, αλλά και στο ξυλόφουρνο ψητή, με πολύ - πολύ λάδι ελιάς και κρεμμύδι. Αν ήμουν τυχερός και είχε φουρνίσει ψωμί, ήμουν το πιο ευτυχισμένο παιδί του κόσμου. Εκείνα τα ψωμάκια που μου έφτιαχνε, από τα στριψουλίδια της ζύμης, που έμενε στο πάτο της σκάφης όταν ζύμωνε, θα τα θυμάμαι όσο ζω!
Τότε δεν υπήρχαν θερμοκήπια, να βγάζουν μέσα στο καταχείμωνο, κολοκυθάκια. Ούτε ο κόσμος είχε λεφτά να τα αγοράζει, αν υπήρχαν. Αργότερα, λόγω της ξενομανίας, ήρθαν άλλες ποικιλίες. Από το Ισραήλ και τις … Γιούσα. Ήταν άνοστες. Γιατί δεν ήταν για φάγωμα. Ήταν πιο εντυπωσιακές στην εμφάνιση. Πιο φιγουράτες. Σε διάφορα μεγέθη και αποχρώσεις. Απλά διακοσμητικές.
Έτσι σιγά-σιγά ξεχάστηκε.
Τώρα τελευταία, πολλοί είναι εκείνοι που τη θυμήθηκαν και την αναζητούν. Και πολύ καλά κάνουν. Διότι πέρα από τη νοστιμιά της, είναι πολύ θρεπτική και σημαντικά ωφέλιμη.
Τα θρεπτικά συστατικά της:
-Υψηλή περιεκτικότητα σε β-καροτένιο (το οποίο μετατρέπεται στον οργανισμό σε βιταμίνη Α).
-Βιταμίνες Β1, Β3, Β5, Β6, C.
-Μαγνήσιο, κάλιο, φυτικές ίνες, χαλκό, ω-3 λιπαρά οξέα, σύνθετους υδατάνθρακες και άμυλο.
Κάθε 100 γραμ. περιέχουν:
-θερμίδες 34,
-υδατάνθρακες 8,6 γρ,
-πρωτεΐνες 0,9 γρ,
-λίπος 0,1 γρ,
- Β-καροτένιο 820 mg,
-κάλιο 350 mg,
-μαγνήσιο 14 mg,
-φυτικές ίνες 1,5 γρ.
Η κατανάλωση της μειώνει:
-Τη χοληστερίνη και το κίνδυνο ανάπτυξης καρδιαγγειακών νοσημάτων.
-Το κίνδυνο καρκίνου σε παχύ έντερο και πνεύμονα.
-Την οξύτητα των υγρών του στομάχου και τη δυσκοιλιότητα.
Πέραν των 2 τρόπων μαγειρέματος της, που σας είπα πιο πάνω, δηλαδή τηγανιτή ή στο φούρνο ψητή, γίνεται και κεφτέδες, μπουρέκι με ξινή μυζήθρα, καλιτσούνια, σούπα. Δοκιμάστε τη και ψητή στα κάρβουνα!
Ως γλυκό του κουταλιού κλέβει τη παράσταση. Φτιάχνεται όπως το κυδώνι. Αν δεν κάνω λάθος, διότι δεν είμαι ο Παρλιάρος.
Το πρωτοδοκίμασα στη Μήλο πριν από λίγα χρόνια. Το περίφημο «κουφέτο». Είχα φέρει μάλιστα και κάμποσα βαζάκια για δώρο σε φίλους. Μάγειρους και μαγείρισσες. Χωρίς να τους πω τι είναι τους έβαλα να δοκιμάσουν και να μου πουν. Μόνο η Τασούλα η «Κοπανίστρα», στο Μελιδόνι κατάλαβε από τι ήταν φτιαγμένο. Ο Γιάννης, ο Σεφ του ΜΑΙΧ δεν το βρήκε, μα βρήκε ότι ήταν τσουκνιασμένο…….