Πάμε μια (άλλη) βόλτα στα Χανιά.

Δεν έχω την εντύπωση. Μα την πλήρη βεβαιότητα. Ότι στην ευρύτερη περιοχή του Κόκκινου Μετοχιού, η κατάσταση με τα σκουπίδια, έχει γίνει , τις τελευταίες 10-15 ημέρες, ανυπόφορη. Επικίνδυνη. 

 Από την μια μεριά οι πάντα δραστήριοι, συνήθεις ασυνείδητοι. Από την άλλη το αδρανές και δυσλειτουργικό  τρίπτυχο καθαριότητας. Δήμος, ΔΕΔΙΣΑ, Εργολάβος. Η κατάσταση που επικρατεί καταγράφεται σαφέστατα στις φωτογραφίες που τράβηξα προχθές, χθες και σήμερα. Υπάρχουν και άλλα σημεία, με την ίδια ή χειρότερη κατάσταση. Κουράστηκα και βαρέθηκα για να συνεχίσω….. 

 

Η πλάκα είναι, ότι όταν φωτογράφιζα, την πρώτη ημέρα, την κατάσταση που επικρατούσε στην διασταύρωση των οδών Αγίου Στεφάνου και Πατριάρχου Βαρθολομαίου, καθώς και λίγο ποιο πάνω στην Χναρά, κάποιος κοντογείτονας με είδε. Με ρώτησε τι κάνω. Φωτογραφίζω τα χάλια μας του λέω. Δεν μου απάντησε. 

Την αμέσως επόμενη ημέρα ένα μικρό γερανοφόρο φορτηγό του Δήμου, με 2 εργάτες, καθάρισε αυτούς τους 2 σωρούς, και  άλλους 2 τεράστιους λίγο παρακάτω,  επί της Αγίου Στεφάνου! Τυχαίο; 

Την αφορμή για να αναφερθώ σε αυτό το απερίγραπτο χάλι, μου έδωσε ένας λατρεμένος μου γείτονας. Ό οποίος αφού καθάρισε τον κήπο του. Κλάδεψε τα καλλωπιστικά δεντρίλια,   πέταξε τα κλαδιά και τα χόρτα, στην απέναντι γωνία. Στου γείτονα.  Πάνω στο πεζοδρόμιο. 

Και ιδού το αποτέλεσμα. Δεν ξέρω αν πήρε τηλέφωνο, για να έρθουν να τα πάρουν. Είναι εκεί 15 ημέρες και περιμένουν….

Σκάστε ηλίθιοι.

Τον Σταύρο Θεοδωράκη, δεν τον εκτίμησα , ούτε ως δημοσιογράφο, ούτε ως πολιτικό. Ποτέ. Δεν ξέρω γιατί.  Η αντιπάθεια μου στο πρόσωπο του κορυφώθηκε πριν από 15 περίπου χρόνια, όταν με «κρέμασε», εμμέσως, δηλαδή μέσω ντόπιων συνεργατών του, ως ιδιοκτήτης της γνωστής ταβέρνας  στην Αθήνα. Με έβαλαν να φυτέψω τόσες κολοκύθες, όσες θα μπορούσαν να παράγουν επί καθημερινής βάσεως  από 1000-2000 ανθούς. Ανάλογα με την εποχή και τον μήνα. Είχαμε συμφωνήσει, σε όλα.  Χρόνο συνεργασίας, ποιότητα, ποσότητα, ώρα παράδοσης , τιμές, τρόπο πληρωμής. Την πρώτη ποσότητα ανθών, που  παρέδωσα, στους χώρους της βιοτεχνίας τους στις Κορακιές, για να πειραματιστούν,  δεν την χρέωσα. Μετά από λίγες ημέρες που  οι κολοκύθες ξεκίναγαν την κανονική  παραγωγή, εκείνοι δεν ήθελαν πια ανθούς. Και δεν μπήκαν στον κόπο να με ενημερώσουν έγκαιρα. Έμεινα ξεκρέμαστος.  Δυστυχώς η συμφωνία μας ήταν προφορική. Δεν μπορούσα να τους κάνω τίποτα. Απλώς όταν ο Χανιώτης συνεργάτης του την επόμενη χρονιά μου ξαναζήτησε, διαφορετικής μορφής,  συνεργασία, αρνήθηκα. Χωρίς δεύτερη συζήτηση.  

Χθες κάπου πήρε το μάτι μου, ότι έκανε εγχείρηση αφαίρεσης καρκινικού όγκου, κάπου από την «κάτω κοιλία». Ουροδόχο κύστη; Γεννητικά όργανα; Προστάτη; Δεν έχει σημασία.

Σήμερα διάβαζα για κάποια σχόλια σε βάρος του. Αφορούσαν την ασθένεια του. Τον καρκίνο. Στεναχωρήθηκα.  Νευρίασα.  Ο καρκίνος δεν κάνει διακρίσεις. Προχθές χτύπησε ένα γνωστό, χθες εμένα, σήμερα τον Θεοδωράκη, αύριο θα χτυπήσει κάποιον άλλον. Είναι σίγουρο. Κάποιοι θα την γλυτώσουν. Κάποιοι άλλοι όχι. Γιατί ο καρκίνος είναι πόλεμος.

Το να κατακρίνεις έναν άνθρωπο που μάχεται για την ζωή του, ενάντια στον καρκίνο, στην οποιαδήποτε θανατηφόρο ασθένεια,  είναι ανήθικο. Χυδαίο. Βρώμικο. Τιποτένιο. Δεν θέλετε να του συμπαρασταθείτε; Μην το κάνετε. Δικαίωμα σας. Σκάστε όμως. Βουλώστε το. Κτήνη.

Κάποιος να τον μαζέψει;

Πετάχτηκε από το στενό.

 Στο παρατρακάρισμα.

 Δεν σταμάτησε.

Δεν κοίταξε.

 Μιλούσε στο κινητό.

 Κάπνιζε.

Οδηγούσε στη μέση του δρόμου.

Πήγαινε με 20-30.

Καροτσάκι.

Και είχε παιδί μέσα.

Παιδί 6-7 χρονών.

Αδέσποτο στο πίσω κάθισμα.

Πόσα εγκλήματα σε ένα;

Ο ηλίθιος….

Η αλήθεια γυμνή: Μέρος Δεύτερο.

Συνέβη πριν από ένα χρόνο περίπου. Στη πλαγιά του λόφου, που περιβάλει τη παραλία της Μαχαιρίδας. Από τη βόρεια μεριά.  Ανάμεσα στα σκίνα, τα ρείκια, τα θυμάρια και τους ασπάλαθους. Φύτρωσαν σιδερολοστοί. Πάσσαλοι. Κοινώς «στραλίκια».

Από τη κορυφή.

Μέχρι τη παραλία. Στα βράχια. Εκεί που σκάει το κύμα. Δίπλα στο κρίτταμο και το θαλασσινό σταμναγκάθι.

Για αυτό ευθύνεται ο διαχρονικός , βαρύς χειμώνας. Και τα …κατραπακώδη καρεκλοπόδαρα που ρίχνει.

Παρόμοιο θαύμα, συνέβη και παλαιότερα. Τη δεκαετία του ’80. Στην ανατολική πλευρά της παραλίας. Μόνο που ως θαύμα, ήταν πολύ πιο εντυπωσιακό. Είχε περισσότερα εφέ. Και τότε το τοπικό Κοινοτικό Συμβούλιο, είχε απαγορεύσει την παρουσία των πιστών του γυμνισμού. Κάποιοι άλλοι πιστοί, παραδόπιστοι, γέμισαν τη παραλία, τα βράχια, με θειάφι, σπασμένα γυαλιά, ξερές ασπαλαθότσιτες και άφησαν να τριγυρνούν στη περιοχή, ελεύθερα κάτι θηριώδη άγρια λυκόσκυλα.

Οι κολυμβητές, αραίωσαν. Οι πάσσαλοι θέριεψαν. Άνθισαν περιφράξεις.

 Ο καρπός τους έγινε ξενοδοχεία και πολυτελείς βίλες.

Τα χρόνια πέρασαν Η παραλία καθαρίστηκε. Ξαναγέμισε κόσμο. Ορισμένες φορές, παραπάνω από ότι χωρούσε. Ελέω διαδικτύου.

Από ότι φαίνεται η ιστορία θα επαναληφθεί. Νομίμως, νομιμοφανώς ή αυθαιρέτως. Όπως θέλουν. Ότι θέλουν. Έτσι. Εντελώς απρογραμμάτιστα. Αλλά με ειδικό σκοπό. Καιροσκοπικό μεν, «αναπτυξιακό» δε. Με τους εκλεγμένους θεματοφύλακες να κάνουν πως δεν βλέπουν. Ή να εκτελούν διατεταγμένες υπηρεσίες.  Προς όφελος των καλών τους, διαχρονικών ψηφοφόρων. Εις βάρος της κοινωνικού συνόλου.

Οι κακοί είναι οι «ξεβράκωτοι».

Αυτοί φταίνε για όλα.

Πάντα…