Δευτέρα 29 Νοεμβρίου 2010

ΠΡΟΣΟΧΗ! ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΗ ΤΣΙΧΛΑ ΣΕ ΣΧΟΛΙΚΟ ΚΥΛΙΚΕΙΟ


Η Greenpeace ανακάλυψε μεταλλαγμένη τσίχλα σε σχολικό κυλικείο, πιο συγκεκριμένα αναφέρει:
Υποστηρίκτριά μας ανακάλυψε τσίχλα η οποία αναγράφει ότι περιέχει μεταλλαγμένο σιρόπι καλαμποκιού και σόγιας και μάλιστα πωλείται σε Δημοτικό Σχολείο στην περιοχή Γαλατσίου, παρόλο που απαγορεύεται αυστηρά η πώληση τσίχλας στα σχολικά κυλικεία (ΚΥΑ 1653, ΦΕΚ 563/20-5-98 τ.Β’).
Η τσίχλα έχει την εμπορική ονομασία Kataboom, περιγράφεται ως τσιχλόφουσκα με γέμιση κεράσι και κατασκευάζεται στο Εκουαδόρ (Νότια Αμερική) από την εταιρεία Confiteca.
Τι μπορείτε να κάνετε:
Αναζητήστε την τσίχλα Kataboom στο κυλικείο του σχολείου που πηγαίνουν τα παιδιά σας και απαιτήστε από τη Διεύθυνση του σχολείου να την αποσύρει αμέσως.
Αν βρείτε το συγκεκριμένο προϊόν σε περίπτερο, μπακάλικο, ψιλικατζίδικο ή σούπερ μάρκετ, διαμαρτυρηθείτε στον υπεύθυνο του καταστήματος και ζητήστε να αποσυρθεί αμέσως. Επίσης ενημερώστε τη greenpeace για το σημείο πώλησης. Έτσι θα βοηθήσετε ουσιαστικά για να διώξουμε τα μεταλλαγμένα από την Ελλάδα.
Μην επιτρέπουμε να μας πουλάνε μεταλλαγμένα, εν αγνοία μας. Όταν αγοράζετε ένα συσκευασμένο προϊόν, διαβάζετε προσεκτικά τη λίστα των συστατικών του. Αν αναγράφει ότι κάποιο από αυτά περιέχει ή προέρχεται από γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς (συνήθως σόγια, π.χ. σε μορφή λεκιθίνης, ή καλαμπόκι), μην το αγοράσετε, διαμαρτυρηθήτε σε αυτούς που το πωλούν και ενημερώστε τη greenpeace για το όνομα του προϊόντος και το σημείο πώλησης.
Πηγή: http://www.greenpeace.org/

Τετάρτη 24 Νοεμβρίου 2010

Ο φίλος μου ο Λευτεράκης.

Είμαι και εγώ ένας από τους χιλιάδες των τυχερών. Που δεχόμαστε προεκλογικά ή μη, πολιτικές παρενοχλήσεις. Ακόμα και τις πιο ακατάλληλες ώρες. Μέσω των κινητών με Ές-έμ-Ές.
Καλλίτερος μου «πελάτης» ο πρώην γαλάζιος βουλευτής του Ηρακλείου, κύριος Αυγενάκης. Παρά το γεγονός ότι ψηφίζω στα Χανιά. Πέρυσι κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου των Εθνικών εκλογών, με είχε ταράξει. Ο κ. Αυγενάκης εδώ, ο κ. Αυγενάκης εκεί, ο κ. Αυγενάκης ετούτο, ο κ. Αυγενάκης το άλλο. Αναγκάστηκα και του έστειλα ένα ευγενικό μήνυμα. Στο οποίο τον ενημέρωνα ότι δεν είμαι ψηφοφόρος Ηρακλείου και για αυτό δεν επιθυμώ να λαβαίνω μηνύματα, με τα νέα του. Ως «νέου και ελπιδοφόρου» πολιτικού.

Για πολλούς μήνες δεν μου ξαναέστειλε μήνυμα. Μέχρι χθες το μεσημέρι. Ήμουν στο χωράφι. Στη κορφή της σκάλας. Προσπαθούσα να ραβδίσω μια φούντα γεμάτη ελιές. Είχα βαρεθεί να τη κόψω, επειδή ήταν η μοναδική στο δέντρο που ήθελε κόψιμο. Φυσούσε και δυνατός αέρας. Πάνω στο ζόρι, ο χαρακτηριστικός ήχος του κινητού, που το είχα στη πίσω τσέπη του παντελονιού, με ειδοποίησε για μήνυμα. Σταμάτησα το ράβδισμα και κοίταξα. Μήνυμα από το κ. Αυγενάκη! Δεν το διάβασα. Το έσβησα επιτόπου. Και συνέχισα τη δουλειά μου.

Σε λίγο ήρθε και άλλο μήνυμα. Ύστερα και άλλο. Και άλλο! Μέχρι τις 9 το βράδυ μου είχαν στείλει δέκα οκτώ (18) μηνύματα. Όλα από το κ. Αυγενάκη!
Έτσι από περιέργεια διάβασα τα 4 τελευταία, πριν τα σβήσω.
«Ο κ. Αυγενάκης θα μιλήσει στις 20.00 στο Μέγκα».
«Ο κ. Αυγενάκης θα μιλήσει στις 20.00 στο Άλτερ».
«Ο κ. Αυγενάκης θα μιλήσει στις 21.00 στο ΚΥΔΩΝ»
«Ο κ. Αυγενάκης θα μιλήσει στις 21.00 στη Νέα Τηλεόραση».
Άνοιξα τη τηλεόραση. Τον πρόλαβα στη Νέα Τηλεόραση. Τα λίγα που άντεξα να ακούσω και να δω, με έκαναν να του στείλω αμέσως το εξής μήνυμα:
«Μαζί σας και στη Κόλαση. Των κομμωτηρίων. Αρκεί να μάθω το νούμερο της βαφής μαλλιών που χρησιμοποιείτε».
Δηλαδή;
Έλεος!

Τρίτη 23 Νοεμβρίου 2010

Φανερά δείπνα.


Τα τραπεζώματα ήταν φαινόμενο της προεκλογικής περιόδου των Δημοτικών εκλογών του 2006. Φίλοι καλούσαν άλλους φίλους και γνωστούς. Για να γνωρίσουν, μεταξύ κιοφτέ, τζατζικιού και παϊδακιού, τον εξαίρετο, τον ξεχωριστό οραματιστή υποψήφιο που υποστήριζαν. Είτε γιατί ήταν συγγενής τους, είτε γιατί του είχαν «υποχρέωση». Για τις «εξυπηρετησούλες»!
Τραπεζώματα έγιναν και τώρα. Πολύ περισσότερα. Με μια μικρή πλην όμως ουσιαστική διαφορά. Ο ίδιος ο υποψήφιος τραπέζωνε τους υποψήφιους ψηφοφόρους του. Λόγω της οικονομικής κρίσης. Σχεδόν κάθε βράδυ και διαφορετικό φαγοπότι. Με διαφορετικούς καλεσμένους, σε διαφορετικά ταβερνάκια της περιοχής. Τα οποία βεβαίως ανάσαναν οικονομικά. Στους γείτονες έμενε η τσίκνα!
Υπήρξε υποψήφιος, που μοίραζε στους ταβερνιάρηδες, κολλαριστά 500άρικα, χωρίς να καταδέχεται τα ρέστα. Επιδεικτικά!
Βεβαίως αυτά τα έξοδα, δεν θα φανούν στις προεκλογικές δαπάνες αυτών των υποψηφίων.
Δεν μπορώ όμως να μην ρωτήσω.
Επειδή οι περισσότεροι εκλέγονται πολλά χρόνια πριν και ξαναβγήκαν με άνεση, μιας και κατέλαβαν τις πρώτες θέσεις.
Τα έξοδα των τσιμπουσιών, για το «ψήσιμο» των ψηφοφόρων προέρχονται από προηγούμενες «εισπράξεις» ή είναι από εκείνες που θα γίνουν τα επόμενα 4 χρόνια;
Τι ρωτάω ο αφελής, ε;

Κυριακή 21 Νοεμβρίου 2010

Πώς να ξαναπάω;

Τον λάτρεψα από τα γεννοφάσκια του.
Από τα πρώτα στρατουλίσματα του.
Αυτός ήταν η αιτία που έκοψα, μια και καλή, τις πολυδιαφημισμένες κινηματογραφικές αμερικανιές.
Πήγα να τον δω, με παρέα.
Πιο σωστά με πήγαν.
Φρίκαρα.
Μαυρίλα.
Βία.
Χάος.
Τα νήπια στριγκλούσαν!
Αν ήμουν μόνος θα έφευγα.
Αν δεν υπήρχε η φασαρία θα κοιμόμουν.
Σάμπως η πρώτη φορά θα ήταν;
Και στο «Στρατιώτη Ράϋαν» κοιμήθηκα!
Μην σας πω και που αλλού, για να φρικάρετε και εσείς….
Τι να κάνω, αφού άρεσε στους λοιπούς της παρέας, το είδα.
Βγήκα έξω, στο καθαρό χειμωνιάτικο αέρα και το κεφάλι μου ήταν καζάνι.
Πονοκέφαλος.
Ζαλάδα.
Ένα πλήρες κουρκούτεμα του μυαλού.
Ένας της παρέας, πρότεινε να πάμε κάπου ήσυχα για ποτό.
Σαββατόβραδο ήταν.
Παραμονές Χριστουγέννων.
Άντε να πάμε.
Μπας και συνερχόμουνα λιγάκι.
Μπήκα πρώτος στο μαγαζί.
Ένας κύριος ντυμένος Άγιος Βασίλης με υποδέχτηκε κάνοντας μία ελαφρά υπόκλιση και μου ευχήθηκε «χρόνια πολλά, καλά Χριστούγεννα».
«Ευχαριστώ πολύ, επίσης» απάντησα.
Ταυτόχρονα ακούστηκαν χαχανητά.
Δυνατά χαχανητά.
Από τους λοιπούς της παρέας, που ακολουθούσαν.
Με μένα γελούσαν.
Που δεν κατάλαβα ότι, ο επί της υποδοχής κύριος Άγιος Βασίλης, ήταν κούκλος!
Όχι δεν ήταν, ο κούκλος τέλειος.
Εγώ ήμουν ακόμα, ο ζαλισμένος……

Πέμπτη 18 Νοεμβρίου 2010

Ο μπαμπούλας.

Σαν μικρό παιδί, ήμουν πολύ αστρόλογος στο φαγητό. Για να στρώσω, οι γονείς μου με έστειλαν στο χωριό της μητέρας μου. Στο Κάστελο Αποκορώνου. Με ανέλαβαν η γιαγιά Βαγγελιώ και η θεία Ασημένια. Κάθε φορά που δεν ήθελα να φάω κάτι, μου έλεγαν «φάτο γιατί θα έρθει ο άρκαλος να σε φάει». Έτσι, φάνταζε ο άρκαλος στο μυαλουδάκι μου, ένα παιδοφάγο τέρας. Αργότερα στο σχολείο έμαθα τι είναι. Και πως είναι. Μέσω φωτογραφιών.

Έπρεπε να φτάσω στα 50 για να δω πως είναι στη πραγματικότητα. Μόνο που ήταν νεκρός. Σκοτωμένος στην άκρη του δρόμου.
Δεν μπορώ να πω, λυπήθηκα για το άμοιρο το ζωντανό.
Αλλά με τόσες … γατόπιτες στους δρόμους, μια αλλαγή ήταν ότι έπρεπε.
Έτσι για ποικιλία, βρε αδερφέ!

Τετάρτη 17 Νοεμβρίου 2010

Ομορφιές!







Όσο δύσκολη και αν προβλέπεται η ημέρα, άμα ξεκινάει με τέτοιες ομορφιές, παρά τη πρωινή παγωνιά και υγρασία, σου φτιάχνει τη διάθεση. Παίρνεις κουράγιο για συνεχίσεις, αν χρειαστεί, που χρειάζεται αυτήν την εποχή, και μέχρι το σούρουπο.
Ευτυχώς που οι ημέρες έχουν μικρύνει ….



Δευτέρα 15 Νοεμβρίου 2010

Χαμένος χρόνος.

Χθες το βράδυ, κάπου κατά τις 10 και ενώ έβλεπα, τα αποτελέσματα των εκλογών στα τοπικά κανάλια, χτύπησε το κινητό μου. Ήταν ένας συμμαθητής από το Πρώτο γυμνάσιο –λύκειο Χανίων. Με τον οποίο έχουμε κάποιες επαφές. Λόγω αμοιβαίας εκτίμησης. Με ενημέρωσε ότι σήμερα έχουν κανονίσει μία συνάντηση, όλων των συμμαθητών εκείνης της εποχής. Σε ένα σαβουροφαγάδικο, στο κέντρο των Χανίων. Και αν μπορούσα να πάω.

Τα χρόνια εκείνα, ήμουν ένας έφηβος συνεσταλμένος, κλειστού και ήπιου χαρακτήρα. Φτωχαδάκι και αγροτόπαιδο. «Αδικαιολόγητα πεσιμιστής» κατά τη φιλόλογο. Ήταν ένα είδος άμυνας στην επιθετικότητα αρκετών συμμαθητών μου. Μιας σκληρής επιθετικότητας που μου άφησε πολλά ψυχικά σημάδια. Για τα οποία δούλεψα, αργότερα, σκληρά με τον εαυτό μου, να τα αποβάλω.
Μία καλή φιλία κράτησε από τότε. Με τον Μπάμπη. Είμαστε σαν αδέλφια. Τον πάντρεψα και του βάφτισα ένα παιδί. Είμαστε μια χαρά.
Με κάποιους άλλους, όποτε συναντιόμαστε έχουμε μια «καλημέρα». Όποτε τύχει να συναντηθούμε.
Με τους υπόλοιπους «χαθήκαμε». Από μεριάς μου ηθελημένα. Σε αυτό βοήθησε και η απουσία μου από τα Χανιά για 12 χρόνια. Όποτε συναντιόμασταν έκανα ότι δεν τους έβλεπα ή ότι δεν τους αναγνώριζα. Κάποτε ήρθε ένας από αυτούς, για να μου μιλήσει. Είχαμε πλακωθεί στο ξύλο, μέσα στη τάξη. Εγώ άμυνα, εκείνος επίθεση σπάσαμε τη πόρτα της αίθουσας, 2 θρανία και ένα τζάμι! Του μίλησα ψυχρά, «χαρήκαμε » που μας είδαμε. Και αυτό ήταν όλο.
Δεν μου κάνει όρεξη να πάω.. .
Δεν έχω καμία ανάγκη να τους ξαναδώ.
Δεν έχω τη περιέργεια να ακούσω τη πορεία της ζωής τους από τότε μέχρι τώρα.
Ούτε να τους πω τη δική μου.
Για αυτό δεν θα πάω.
Δεν θέλω να πάω...................