Για ανθρώπους και τέχνες θα μιλάμε τώρα;

Τα  «χανούμικα» κρινάκια που βλέπετε….

… είναι λουλούδια των  «βάζελων» ξυνοτρίφυλλων. Είδαν μετά από πολλές συννεφιασμένες και βροχερές ημέρες τον ήλιο και …. ανατσουτσούρωσαν. Ευθαρσώς. Όπως και οι φανατίλες «γαύροι»,  που τα έκαναν λίμπα τη προηγούμενη Παρασκευή στο "Θέατρο Τέχνης"

Τα ξυνοτρίφυλλα βρήκαν να φυτρώσουν εκεί που έχω φυτέψει σκόρδα. Και τα σκόρδα έχουν πράσινα φύλλα. Όταν όμως ξεραθούν, την εποχή που ο Ολυμπιακός, έτσι ή αλλιώς θα παίρνει το πρωτάθλημα, οι κεφαλές τους θα γίνουν μεγάλες και κόκκινες. 

Μέρες τυραννιέμαι, ως καλός και ευσυνείδητος βιοκαλλιεργητής να  ξεβοτανίσω. Επειδή έχω κουραστεί, ψάχνω για βοήθεια. Απελπισμένα.  Κάθε βοήθεια δεχτή. Ακόμα και από της ίδιας συνομοταξίας φιλάθλους.

Κάτι μου λέει ότι θα σταθώ τυχερός. Αρκεί να μην χρησιμοποιήσουν «μολότοφ».

Όταν τελειώσουν με το καλό, εγώ θα ρίξω στάχτη...

… και ο κ. Μαρινάκης θα εκδώσει ανακοίνωση.

Υποστήριξης των σκόρδων.

Που διώχνουν και το κακό μάτι…..

GMO, Γενετικά τροποποιημένοι οργανισμοί, Μεταλλαγμένα.

Αύριο, που είναι η 2η Τετάρτη του Φεβρουαρίου, καλώς εχόντων των πραγμάτων, στις 1 το μεσημέρι, θα είμαι στο Δίκτυο Fm 91,5 Θα συνεχίσω, να αναφέρομαι στα μεταλλαγμένα. Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε: Είναι αναφαίρετο δικαίωμα μας να γνωρίζουμε τι τρώμε.  Εν τω μεταξύ δείτε το ενημερωτικό σποτάκι του ντοκιμαντέρ «Ο κόσμος σύμφωνα με τη Μονσάντο» της Καναδής Μαρί Μονίκ Ρομπέν. Στη συνέχεια μπορείτε να δείτε και τα 10 μέρη του ντοκιμαντέρ, όπου  αποκαλύπτονται μια σειρά από πειστήρια, για τα εγκλήματα  αυτής της  πολυεθνικής, που κατασκευάζει το 91% των μεταλλαγμένων σπόρων παγκοσμίως. Το γεγονός ότι θεωρείται η πιο ρυπογόνος και επικίνδυνη πολυεθνική εταιρεία στην ιστορία της βιομηχανίας  δεν είναι τυχαίο….

Πετρέλαιο εδώ, πετρέλαιο παραπέρα, ένα καλαμάκι του φραπέ περί-καλώ!

Παρακολουθώ με ανύστακτο ενδιαφέρον και προβληματισμό, τα δημοσιεύματα περί ύπαρξης πετρελαίου και φυσικού αερίου στην υφαλοκρηπίδα μας.

Στο Ιόνιο; 

 

Στο Λυβικό άραγε; 

 

Ή μήπως στα λοιπά του Αιγαίου;

Ένυ γουέη, ξεκίνησε να το λέει πρώτος ο Χαρδαβέλας. Η Νικολούλη δεν μπήκε στο κόπο να ψάξει. Η άλλη, η ξινή, δεν έστειλε πακέτο. Τα αποδέλοιπα τηλεοπτικά κλάτσαρα δεν ασχολήθηκαν. Απαξίωσαν. Όπως ο Λούλης τη Ζέτα. Ή οι ανεκδιήγητοι «γαύροι» τον Τσιώλη.

Ανησυχώ.

Πόσο καιρό ακόμα θα ονειρεύομαι, νηστικός;

Ξύπνιος και κοιμισμένος.

Καρβέλια.

Και θα χορταίνω με κοπανιστό αέρα;

Έστω, εξοχής …….

Γιατρέ μου;;;;

Σήμερα, κάνοντας το οίκο-καθαριστή, νοσοκόμο και …γραί-δονόμο, (αλλέως πως: λουφάριζα από τα χωράφια, αναγκαστικά), είχα περισσότερο χρόνο στη διάθεση μου. Έτσι διάβασα: την «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» της προηγούμενης Κυριακής.

Στη 3η πριν το τέλος σελίδα, ακριβώς απέναντι από τη λάμψη της ολοσέλιδης διαφήμισης της ΝΕΤ, για τη συνεργασία με τη Έλλη-τσά, είδα στη στήλη της Γεωργίας Λινάρδου ότι οι Κάτοικοι της Σαμοθράκης: «Ψάχνουν παιδίατρο, λάτρη της φύσης, του καλού φαγητού, της καθαρής θάλασσας, της ωραίας παρέας. Η επιτυχία είναι σίγουρη». Με αγγελία. Και δεν βρίσκουν!

Γιατί να μου τύχει, τώρα αυτό στα 50;

Γιατί να μην είχα σπουδάσει παιδίατρος;

Ε;

Ανταλλάζω τα … φτυχεία της γεωπονίζουσας τέχνης μου, με ένα ντο-κτο-ρά παιδιατρικής.

Άμεσα!!!! 

Υ.Γ: Τα βράδια  κοιμάμαι.

Σε αντίθεση με τους στίχους του τραγουδιού.

Και ονειρεύομαι.

 Ότι είμαι αλλού.

Στη θάλασσα.

Σε βουνοκορφές.

Στον ουρανό…..

Ίτε παίδες Φαραώ…

…Και ο Αλλάχ μαζί σας.

Από-φασιστικές αποφάσεις.

Κάποτε στο «Λίκνο της Δημοκρατίας», ένας αστυνομικός, πιόνι μιας ξενόφερτης χούντας, έβαλε στο κρόταφο, ενός πιτσιρικά, το υπηρεσιακό του περίστροφο. Ήθελε να του πει ο μικρός, που κρύβεται ο δημοκράτης πολιτικός πατέρας του. Ο οποίος κρυβόταν στη ταράτσα του σπιτιού, λίγο πιο πέρα. Είδε τη πράξη του αστυνομικού και δεν ρισκάρισε  τη ζωή του παιδιού του. Παραδόθηκε και οδηγήθηκε στο κρατητήριο. Αργότερα και οι 2 φυγαδεύτηκαν στο εξωτερικό. Πήραν πολιτικό άσυλο και μετά από χρόνια επέστρεψαν.  Για να γίνουν Πρωθυπουργοί. Ο καθένας με τη σειρά του.

Σήμερα, «στη Στρωμνή της Τούλας», πρωθυπουργεύει ο μικρός ήρωας της παραπάνω ιστορίας. Μια χούφτα νέοι άνθρωποι, που κάποιοι από αυτούς, όταν ήταν παιδιά,  είδαν τους γονείς τους να σφάζονται μπροστά τους, από τους Παστούν Ταλιμπάν, επειδή ήταν της φυλής Χαζάρα και είχαν άλλο χρώμα, ζήτησαν πολιτικό άσυλο.

Εμείς το αρνηθήκαμε.

Θυμηθήκαμε ξαφνικά την ιερότητα των Ασύλων.

Ξεχνώντας ότι πρώτοι εμείς τα μαγαρίσαμε.

Μέσα στη γενική κατάπτωση της κρίσης.

 Των Ανθρώπινων  Αξιών.

ΟΙ ΑΝΕΜΩΝΕΣ.

Άργησαν να φυτρώσουν.

Γιατί άργησαν και οι βροχές.

Τώρα που το χώμα χόρτασε νερό, άνθησαν.

Και γέμισαν τα χωράφια.

Με τα πολύχρωμα λουλούδια τους.

Ναι.

Είναι πανέμορφα.

Και τα λουλούδια και τα χωράφια.

(Συγνώμη για τη ποιότητα της φωτογραφίας.

Πάλι ξέμεινε από μπαταρία η φωτογραφική μηχανή.

Τις τράβηξα με το κινητό…..)