Αξέχαστα ....

«Φιλινάδες».

Της ζωής μου….

Θυμάστε;

Πριν μερικά χρόνια.

Που γιορτάζατε.

Σαν σήμερα.

Τη «γιορτή της γυναίκας».

Πως τη γιορτάζατε;

Δεν θυμάστε;

Θυμάμαι εγώ.

Με σκυλάδικα.

Και «στρρρρρ-ήπ σσσσιό-ου»…..

Προσοχή, μη στάξει η ουρά…..

 

Από τη Ρουμανία με... απάτη

Της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΛΙΝΑΡΔΟΥ

(Από τη Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία)

Ο κατεψυγμένος κιμάς αλογίσιου κρέατος, που έφτασε στην Ελλάδα «βαφτισμένος» βοδινός, εξήχθη από γνωστή εταιρεία, πιστοποιημένη κατά τ' άλλα, στη γειτονική χώρα...

Οι ρουμανικές αρχές έχουν εντοπίσει τη μία από τις εταιρείες που εξήγε αλογίσιο κρέας ως κατεψυγμένες μπάλες κιμά προς τη χώρα μας. Πρόκειται για μία μεγάλη εταιρεία, με έδρα την επαρχία Calarasi, η οποία διαθέτει πιστοποιημένα σφαγεία και μονάδα μεταποίησης σύμφωνα με τα ευρωπαϊκά standards ασφαλείας, όπως τουλάχιστον διαφημίζει η ίδια, και εξάγει νόμιμα τα προϊόντα της στην Ελλάδα και αλλού.

Αυτό που ερευνούν οι ρουμανικές αρχές, σε συνεργασία και με τις ελληνικές, είναι το πού έγινε η απάτη, η αλλαγή δηλαδή της ταμπέλας του αλογίσιου κρέατος σε βοδινό. Σε δηλώσεις του ο Ρουμάνος υπουργός Γεωργίας, Daniel Constantin, απέφυγε να αναφερθεί στην επωνυμία της εταιρείας, υποστηρίζοντας ότι η έρευνα βρίσκεται σε εξέλιξη.

Εάν αποδειχθεί ότι το αλογίσιο κρέας βαπτίστηκε βοδινό στη Ρουμανία, τότε θα πρόκειται για τεράστιο σκάνδαλο, καθώς η συγκεκριμένη εταιρεία, η οποία ανήκει σε Λιβανέζο επιχειρηματία, είναι μία από τις μεγαλύτερες της γειτονικής χώρας. Επιπλέον, οι ελληνικές αρχές έχουν ζητήσει στοιχεία για το ελληνικό πελατολόγιο της μονάδας στο Calarasi... Στη Ρουμανία υπάρχουν συνολικά 35 μονάδες μεταποίησης αλογίσιου κρέατος, οι οποίες και εξάγουν τα προϊόντα τους. Το 2012 οι εξαγωγές αυξήθηκαν κατά 10%. 

Μεγάλο στοκ

Όσο για πιθανούς άλλους εμπλεκόμενους για την εξαγωγή αλογίσιου κρέατος στην Ευρώπη, επικρατεί πέπλο μυστηρίου. Δικαιολογημένα, αφού τα περισσότερα deals, όχι μόνο στη Ρουμανία, αλλά και σε άλλες χώρες, γίνονται απευθείας με φτωχούς κτηνοτρόφους, οι οποίοι πουλάνε όσο όσο τα άλογά τους σε παράνομα κυκλώματα διακίνησης, τα οποία στη συνέχεια τα διοχετεύουν στην ευρωπαϊκή αγορά «μεταμορφωμένα» σε βοδινά, προσφέροντας τεράστια κέρδη.

Το 2007, στο πλαίσιο των προσπαθειών να συμμορφωθεί προς τις επιταγές της Ε.Ε., η Ρουμανία απαγόρευσε τα ιππήλατα κάρα από τους κεντρικούς δρόμους. Η καθημερινή ζωή στη Ρουμανία ήταν συνυφασμένη με τα άλογα. Ύστερα από την απαγόρευση, όμως, η χώρα γέμισε με εγκαταλειμμένα, πεινασμένα άλογα, που περιφέρονταν στους δρόμους και τα μεγάλα πάρκα.

Το... πρόβλημα δεν διήρκεσε πολύ, καθώς τη λύση την έδωσαν τα σφαγεία και τα τσιράκια ισχυρών παράνομων κυκλωμάτων, που αγοράζουν πολύ φθηνά το αλογίσιο κρέας, για να το πουλήσουν πολύ ακριβά σαν βοδινό σε διάφορες χώρες της Ευρώπης. Ήταν μία συμφέρουσα λύση και για τους κτηνοτρόφους, οι οποίοι δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά τη συντήρηση των αλόγων. Στα χωριά, το μηνιαίο εισόδημα ενός αγρότη είναι μικρότερο από το μηνιαίο κόστος συντήρησης ενός αλόγου, το οποίο ανέρχεται στα 150 Ευρώ.

 

Μαθήματα σημαντικών.

Κάθε πρωί.

Στο επιμύθιο του χειμώνα.

Χαμένος στη  γλυκιά θαλπωρή του κρεβατιού.

Παραδομένος σε ένα μονοκόμματο ύπνο.

Εγκαταλείπω  σιγά – σιγά την ανυπαρξία μου.

Ανακτώ τις αισθήσεις μου.

Και τα τερτίπια τους.

Χωρίς ξυπνητήρι πια.

Από τα κελαηδίσματα.

Των πουλιών.

Πίσω από το αχνό αντιφέγγισμα.

Μέσα στη πρωινή παγωνιά.

Και υγρασία.

Των χαραυγών.

Φροντίζουν με την υποτιθέμενη ανεμελιά τους.

 Τους ορισμούς  διαιώνισης του είδους τους.

Ανεξάντλητα....

Αρι-βε-ρντέ- τσι!

Σήμερα ήταν μία δύσκολη ημέρα. Όχι τόσο από το είδος ή τη ποσότητα της δουλειάς. Όσο δύσκολη ή πολλή και αν ήταν, είμαι μαθημένος. 

Το πρωί δούλευα μεροκάματο. Ξεκίνησα τα κλαδέματα. Κομμωτής εσπεριδοειδών. Ή  δολοφόνος με το αλυσοπρίονο. Που λέγαμε και παλαιότερα.  Η  ώρα πέρασε δημιουργικά και ευχάριστα. Η δουλειά προχώρησε αρκετά   και δεν κουράστηκα τόσο, όσο άλλες φορές.  Είχα καλό και άξιο βοηθό. Αλλά και να μην βοήθαγε, μόνο η παρέα του, έφτανε. Χωρίς να περισσεύει.

Αυτό που με στεναχώρησε ή μάλλον με εξόργισε ήταν δύο τηλεφωνήματα. Ως άνθρωπος,  στη τήρηση των αρχών και των ηθικών αξιών  που με χαρακτηρίζουν,  δεν κάνω εκπτώσεις. Είμαι, μέχρι παρεξηγήσεως απόλυτος. Παρόλο που οι μετέπειτα καταστάσεις και συγκυρίες με έχουν δικαιώσει, μου έχει κοστίσει αρκετά. Σε όλα τα επίπεδα. Δεν το έχω μετανιώσει βεβαίως. Επιμένω. Αρκεί που τα έχω καλά με τη συνείδηση μου. Με τον εαυτό μου.  

Σιχαίνομαι την επιπολαιότητα, την ανευθυνότητα, τις παλινωδίες, τις ιδιοτελείς σκοπιμότητες, το καιροσκοπισμό και τη πουτανιά.  Όπου υπάρχουν, ειδικότερα σε συλλογικότητες, δεν μπορώ να λειτουργήσω. Να συνεργαστώ. Πνίγομαι. Αισθάνομαι καραγκιόζης.  Πολύ μαλάκας. Χοντρομαλάκας. 

  Έτσι ένοιωσα και σήμερα. Μετά τα τηλεφωνήματα. Για αυτό τη κάνω. Πάντα τη κάνω. Χωρίς συμβιβασμούς και εκπτώσεις. Και ο χαμένος δεν είμαι εγώ….

Τζάκια και μαγκάλια….

 Μονοξείδιο του άνθρακα

ΕΝΤΟΣ ΕΚΤΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙ Τ´ ΑΥΤΑ

Δημοσιεύθηκε στα «Χανιώτικα Νέα» στις: 04-03-2013

 

Γιάννης  Τσουκάτος

 

Μονοξείδιο του άνθρακα. Ατελής καύση. Στριφογυρνά λυσσασμένα σε φτωχικά σοκάκια. Ψάχνει για οξυγόνο σε φτωχικές κάμαρες. Σε ανυποψίαστες μικρές ζωές. Που δεν πρόλαβαν να ζήσουν την ερχόμενη Άνοιξη. Λιγνές ζωές με λυγμούς αντικρίζοντάς τες.
Μονοξείδιο του άνθρακα. Ψάχνει για οξυγόνο για να γίνει διοξείδιο του άνθρακα. Ψάχνει για ζωή. Κι όταν τη βρει, ηρεμεί. Δεν ξέρω πού πάει, αλλά μετά ησυχάζει. Όπως το τέρας των αγορών. Όταν μπουχτίσει από τα κέρδη, όταν στομώσει από τα πτώματα το δρεπάνι που σέρνει και αρχίσει να ξερνάει εμετό από το πολύ φαΐ, πέφτει σε λήθαργο, μέχρι τον άλλο κύκλο, μέχρι να ξαναβγεί παγανιά.
 Μονοξείδιο του άνθρακα. Δεν θα βρεθεί ποτέ σε τζάκια, σε πολυτελείς εγκαταστάσεις θέρμανσης και κλιματισμού. Δεν θα πάει ποτέ να βρει το οξυγόνο που του λείπει σε επαύλεις πλουσίων ή σε επιβλητικά κυβερνητικά κτήρια. Δεν θα στερήσει τη ζωή από τους χοντροκοιλιάδες και τους παρατρεχάμενους της εξουσίας.
Μόνο κάτι παλικαράκια θα πάει να βρει.
Ανυποψίαστα για το έγκλημα.

 Η κηδεία του Σάββα είναι αύριο. Στις 1 το μεσημέρι. Στην Αγυιά….

 

Αν σ' αρνηθώ αγάπη μου!

Όταν διάβασα.

Ότι είναι άριστος πολιτικός.

Δεινός ρήτορας.

Ο καλλίτερος της γενιάς του.

Για αυτό  και οι παραστάσεις που δίνει

είναι κομπλέ και φουλ

ακροαματικότητας-θεαματικότητας. 

Για τον Άδωνη.

Όλα αυτά.

Μου ήρθε.

Έτσι.

Αυθόρμητα.

Να κάνω ριζική αποτρίχωση.

Χωρίς αναισθητικό.

Στα φρύδια.

Και να χτυπήσω.

Δύο τατουάζ, στη θέση τους.

Το όνομα του στη μια μεριά.

Και στην άλλη ένα μπουμπούκι….

Αχ αυτά τα βούρλα!

Προχωρημένο απόγευμα ήταν. Λίγο μετά τη χούντα και κατά τη διάρκεια της πρώτης προεκλογικής περιόδου της μεταπολίτευσης.

  Όλα τα παιδιά της γειτονιάς είχαμε ξεχυθεί στο δρόμο. Όπως κάθε απόγευμα που δεν έβρεχε. 

Παρέες – παρέες. Παιχνίδι – παιχνίδι. 

 Ποδόσφαιρο, ξυλίκι, μήλα, ψείρες, αμάδες, μέλισσα, μακρά γαϊδούρα, βώλοι, κρυφτό και κυνηγητό. 

 Τα παιχνίδια της εποχής δηλαδή.

Έτσι όπως παίζαμε αμέριμνα μας την έπεσε ο «μαύρος». Πρώην «χίτης». Και πλιατσικολόγος. Στα χρόνια του εμφυλίου.

-         Γιάτε, βρε σεις, σε λίγο θα έρθει ο Μητσοτάκης στο καφενείο του Καϊρη. Θαρθείτε να του παίξετε παλαμάκια. Όποιος δεν έρθει θα τον κάνω μαύρο στο ξύλο.

Αν και πιτσιρίκι δεν τον φοβόμουν. Τον «μαύρο». Τον σιχαινόμουν. Λίγο καιρό πριν, είχε αρρωστήσει η μητέρα μου. Χριστούγεννα πρέπει να ήταν ή Πάσχα. Δεν θυμάμαι ακριβώς. Πάντως ήταν μεγάλη γιορτή. Με πολλές ημέρες αργίας. Έψαχνε να βρει ο πατέρας μου γιατρό, για να έρθει στο σπίτι και δεν έβρισκε. Τελικά ήρθε ο Χιωτάκης. Που ήταν παλαιότερα και βουλευτής της ΕΔΑ.  Ήρθε, την εξέτασε και έφυγε χωρίς να πάρει χρήματα. Δεν θέλησε να πληρωθεί! Την άλλη ημέρα είχαμε επισκέψεις. Από τον «μαύρο». Χωρίς να ρωτήσει τι κάνει η μητέρα μου, έκανε παρατήρηση στον πατέρα μου γιατί έφερε το «κομουνιστή». Χαθήκανε οι δικοί τους γιατροί;

 Παράτησα λοιπόν το παιχνίδι και έφυγα. Αμέσως. Πήγα σπίτι. Ενημέρωσα το πατέρα μου.

-         Εσύ δεν θα πάς. Δεν έχεις καμία δουλειά να πάς στον Αποστάτη. Αν σου πει τίποτα ο βρομιάρης, να του πεις ότι εγώ δεν σε άφησα.

Βγαίνοντας πάλι στο δρόμο για να συνεχίσω το παιχνίδι, είδα ότι τα περισσότερα παιδιά είχαν σταματήσει. Κουβέντιαζαν ψιθυριστά. Μίλαγαν για τον «Αποστάτη».  Έτσι τον έλεγαν και αυτά. Συμφωνήσαμε να πάμε. Όλοι μαζί. Να κάνουμε χαβαλέ. Να σπάσουμε πλάκα.

Κάτσαμε στο μπεντένι του μπακάλικου. Του Ευτύχη. Που ήταν απέναντι από το καφενείο. Όμορφα και ήσυχα. Μετά από  λίγο ήρθαν τα αυτοκίνητα. Μερσεντές. Μπροστά ο Μητσοτάκης και πίσω του οι κολαούζοι. Οι παρατρεχάμενοι. Μόλις κατέβηκαν από τα αυτοκίνητα, αρχίσαμε να φωνάζουμε ρυθμικά το όνομα του. Με όλη μας τη δύναμη. Χωρίς να παίζουμε παλαμάκια.

Μη-τσο-τά-κης, Μη-τσο-τά-κης…

Ο "μαύρος" ξιπάστηκε.   Ο Μητσοτάκης ενθουσιάστηκε.  Ξαναμπήκε στο αυτοκίνητο και πήρε μία κούτα. Ήρθε κοντά μας. Μοίρασε  από ένα μολύβι στον καθένα. Φάμπερ παρακαλώ!

Τα παίρναμε και γελούσαμε! Σε μένα τα γέλια βγήκαν ξινά. Όταν επέστρεψα στο σπίτι , με περιέλαβε ο πατέρας μου. Με ένα μάτσο βούρλα. Σιρντισμένα. Από αυτά που έδενε τα ματσικά.  Μου έκανε τα μπατζάκια κατακόκκινα. Φορούσα κοντό παντελόνι.

Αυτή ήταν η πρώτη φορά που άκουσα το όνομα του. Δυστυχώς δεν ήταν η τελευταία. Ήταν όμως η πρώτη και τελευταία φορά που τον συναντούσα ή τον έβλεπα από κοντά.

Τα θυμήθηκα όλα αυτά προ ημερών, διαβάζοντας για την εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου του. Αλλά και για τα όσα είπε σε αυτήν.

Τώρα που έχει βγει στη σύνταξη, αυτός και οι στρατιές, των διορισμένων στο δημόσιο, βαπτηστηριών του, μπορεί να λέει ότι θέλει. Εκ του ασφαλούς. Δικαίωμα του να δοξάσει την υστεροφημία του. Το υπέρμετρο «εγώ» του. Όπως τον βολεύει. Αν η κυβέρνηση του ήταν η καλλίτερη και  «πιο μπροστά από την εποχή της».

Αν αυτός ως πολιτικός ήταν ο άριστος και έτη φωτός πιο μπροστά.

Η Ιστορία θα το γράψει.

Από μόνη της

Έτσι όπως πρέπει.

Ανεξίτηλα…..