Η αλήθεια να λέγεται.

Μέρος πρώτο: Ο πικρός  καφές.

Όσο ήταν. Ο τελευταίος Δήμαρχος. Του Καποδιστριακού Δήμου «Ελευθέριος Βενιζέλος». Είχα ανοιχτή πρόσκληση. Διαρκείας. Για καφέ στο γραφείο του.

Δεν είχα καμία πρόθεση. Να πιω αυτόν το καφέ. Να μετατραπώ σε αυλικό. Ή κολαούζο. Εξ άλλου με ενοχλούσαν. Η τελειωσύνη. Η μεγαλομανία. Ο καβαλικεμός. Η άκρατη περιαυτολογία του.

Όποτε έπρεπε να πάω στο Δήμο. Για δουλειά. Διακριτικά πήγαινα. Διακριτικά  έφευγα.

Όταν όμως. Η κατάσταση με τα σκουπίδια . Στο Κόκκινο Μετόχι. Άρχισε να γίνεται τραγική. Ενοχλητική. Προσβλητική. Να κινδυνεύει η Δημόσια υγεία. Έκανα την ανάγκη φιλότιμο και πήγα. Κρατούσα ένα μεγάλο πακέτο. Με φωτογραφίες. Που απεικόνιζαν επακριβώς το πρόβλημα.

Του μίλησα καταρχήν για ένα πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Που εφαρμοζόταν εκείνη την περίοδο στο Δήμο Ελευσίνας. Η διαλογή των οικιακών απορριμμάτων γινόταν από τους ίδιους τους δημότες. Έξω από κάθε σπίτι υπήρχαν οι ανάλογοι κάδοι. Και τα δημοτικά τέλη που πλήρωναν καθορίζονταν όχι από τα τετραγωνικά των σπιτιών. Μα από των όγκο των σκουπιδιών. Θα μπορούσε κάλλιστα  να εφαρμοστεί αυτό το πρόγραμμα και στο Κόκκινο Μετόχι.

Η απάντηση που πήρα ήταν: «Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται».

Αναγκαστικά και ως εναλλακτική λύση του πρότεινα:

1.      Να τοποθετηθούν και άλλοι κάδοι. Και σε άλλα σημεία. Ούτως ώστε να καλύπτονται οι ανάγκες όλων και να μειωθεί ο όγκος των σκουπιδιών  που δεχόντουσαν οι ήδη υπάρχοντες. Επίσης να μπουν και άλλοι κάδοι ανακύκλωσης.

2.      Να αδειάζονται και να πλένονται κάθε μέρα. Πράγμα το οποίο δεν γινόταν.

3.      Επειδή πολλοί γείτονες δεν γνώριζαν τις υποχρεώσεις τους, καλό θα ήταν να σταλθούν μέσω των λογαριασμών της ΔΕΥΑΧ, ενημερωτικά φυλλάδια. Ή να μοιραστούν αυτά τα φυλλάδια από το Πολιτιστικό Σύλλογο του Κόκκινου Μετοχιού.

4.      Να δημιουργηθούν μικρά,   ενημερωτικά επί του θέματος, τηλεοπτικά – ραδιοφωνικά σποτάκια, τα οποία θα μεταδίδονται από τους τοπικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς. Στα πλαίσια της Εταιρικής  Κοινωνικής τους Ευθύνης.

5.      Οι δημότες που δεν θα συμμορφώνονταν  να τιμωρούνται με τα πρόστιμα που προέβλεπε ο κανονισμός. Ελλείψει ελεγκτικών μηχανισμών να δέχεται ο Δήμος επώνυμες καταγγελίες για τους παρανομούντες.

«Δεν μπορώ να κάνω τίποτα».

Ήταν η απάντηση του.

Με ύφος σκιαιότατο και απαξιωτικό.

Λες και του ζητούσα ρουσφέτι.

Και με ξαπόστειλε στον … Αντιδημαρχούλη. Τον υπεύθυνο για τα σκουπίδια.

Χωρίς να με κεράσει καφέ. Ούτε καν νερό!

Επανέλαβα και σε αυτόν τα ίδια. Στο μόνο που συμφώνησε ήταν να έρθει να κάνει μία «πραγματογνωμοσύνη». Το μόνο που έκανε, ήταν ότι τους 2 κάδους στη γωνία της Σοφοκλή Βενιζέλου και Κόκκινου Μετοχιού, εκεί δηλαδή που το πρόβλημα ήταν μεγαλύτερο,  να τους κάνει 3!

Επειδή φαινόταν πια ότι είχα να κάνω με ανθρώπους ανίκανους, επικίνδυνους,  άρχισα να προβάλω και να αναδεικνύω το πρόβλημα μέσω των «Χανιώτικων Νέων». Τότε ήταν που άκουσα την απειλή, από τον  Αντιδημαρχούλη, ότι αν δεν σταματήσω να γράφω στην εφημερίδα, για αυτό το θέμα, θα  βάλει άλλους 5 (πέντε ) κάδους σε αυτή τη γωνία…..

 Στα επόμενα η συνέχεια.

Της μιας καλής κουβέντας.

Ο ανάγωγος.

Έφαγε τη ζωή του.

Στα χωράφια.

Ξένα χωράφια.

Γιατί δικά του δεν είχε.

Και εργάτης στις οικοδομές.

Μεροδούλι.

Μεροφάι.

Δεξιών φρονημάτων όμως.

Από γεννησιμιού του.

Οπαδός.

Φανατίλας.

Με αποχρώσεις του μαύρου.

Σήμερα το πρωί.

Από νωρίς.

Έκοβε βόλτες.

Στα πεζοδρόμια της γειτονιάς.

Πάνω κάτω.

Μπαινόβγαινε στα καφενεία.

Στα ψιλικατζίδικα.

Κόρδωνε.

Πανηγύριζε.

Κομπορρημονούσε.

Για τη ψήφο εμπιστοσύνης.

Είχε μάθει απέξω.

Παπαγαλία.

Όσα οι πολιτικοί.

Τηλεοπτικοί αστέρες.

Βαταλαλούσαν όλες αυτές τις ημέρες.

Και τα επαναλάμβανε.

Προσαρμοσμένα.

Στα προσωπικά δεδομένα.

Του καθενός συνομιλητή του.

Με πέτυχε.

Την ώρα που πήγαινα τα σκουπίδια στο κάδο.

-Γιάδε βρε. Αν έρθει ο δικός σου. Ο κωλοπαιδαράς. Το αντίχριστο. Η μαϊμού των αντρώς. Δεν θα πετάμε σκουπίδια. Θα ψάχνουμε τα σκουπίδια. Σα τσι γάτες.

Σκέφτηκα να τον γειώσω.

Τον βαριόμουν.

Βιαζόμουν κιόλας.

Μα ο κοντός λαιμός μου.

Αποκόντυνε.

-Αν δεν δουλέψω, κανείς από αυτούς δεν θα μου δώσει να φάω. Ποιος είναι ο δικός μου;

- Ο Τσίπρας.

-Εγώ δεν είμαι κανενός. Είμαι του απατούμου. Αναρχοκουμούνι.

-Άντε ρε. Αυτοί είναι μαλλιάδες. Άπλυτοι. Ψωριάρηδες. Τεμπέληδες.

-Άκουμε που σου λέω. Ανα-ρχο-κου-μούνι. Φαλακρό και πλυμένο. Καθαρό. Χωρίς ψείρες. Λέω να βάλω και σκουλαρίκι.

-Καλά. Του Τσίπρα είσαι και  εσύ. Ανέ πάγαινες με το Βάμβουκα, τώρα θασουν σύμβουλος. Ούλοι θα σε ψηφίζαμε.

- Δε μου λες. Τη σύνταξη τι παίρνεις ακόμα; Ή στη κόψανε.

- Ε παίρνω κάτι τις ακόμα. Λίγα μου κόψανε.

- Λίγο να μείνει ακόμα ο Αντωνάκης θα στη κόψει και αυτή. Τον ΕΝΦΙΑ τον πλήρωσες;

- Πήγα στη τράπεζα, σήκωσα τα λεφτά και το πλέρωσα.

- Ε άμα σου τελειώσουνε τα λεφτά της τράπεζας και δεν έχεις να πληρώνεις θα σου πάρουνε το σπίτι.

- Φωτιά θα του βάλω να το κάψω.

- Βάλτου από τώρα….

Το χτύπημα των ποντικών.

Έβλεπα τα περάσματα τους.

Τις φωλιές τους.

Τα κλεμμένα.

Φαγωμένα αυγά.

Από τα  κοτέτσια των γειτόνων.

Τους άκουγα.

Να σέρνονται.

Τα ξημερώματα.

Ανάμεσα στα χόρτα.

Δεν έδινα σημασία.

Αφού δεν με ενοχλούσαν.

Δεν μου έκαναν καταστροφές.

Μέχρι που βρήκα τις μελιτζάνες μου. 

Σε αυτό το χάλι.

Τους έβγαζαν τη ψίχα.

Και έτρωγαν τα σπόρια.

Ευτυχώς είχα προλάβει.

Να μαζέψω.

Τους σπορίτες.

Την ίδια μέρα κιόλας.

Έκοψα τα χόρτα.

Από τις αναμεσάδες.

Σκόνισα τα φυτά.

Και τα περάσματα τους με θειάφι.

Θειάφι σκόνη.

Και έτσι γλίτωσα.

Πριν γενικευτεί.

Η καταστροφή…

Η άνοια του παρά.

Τον Μάρτιο αυτής της χρονιάς.

Μετά από  οκτώ ολόκληρους μήνες καθυστέρησης.

Μου επεστράφη.

Ο ΦΠΑ.

Της προηγούμενης χρονιάς.

Το ποσό που έπρεπε να πάρω.

Δεν κατατέθηκε στο τραπεζικό λογαριασμό μου.

Κατασχέθηκε.

Όχι για δικά μου χρέη.

Προς το Ελληνικό Δημόσιο.

Προσωπικά,  χρωστάω μόνο της Μιχαλούς.

Αλλά για προηγούμενα χρέη.

Του συνεταιρισμού.

Του οποίου απολαμβάνω.

Μετά πλέριας σαδομαζοχιστικής ευχαριστήσεως.

Το προεδρικό θώκο.

Παρά τη διευθέτηση που έχουμε κάνει.

Και τη κανονικότατη καταβολή των δόσεων.

Αυτό μου είχαν πει τότε.

Που επισκέφτηκα την εφορία.

Και η φετινή επιστροφή του ΦΠΑ κατασχέθηκε.

Όπως επίσης και ένα μικρό ποσό.

Υπόλοιπο  από την επιδότηση του λαδιού.

Τα χρήματα αυτά.

Στο σύνολο τους.

Δεν αφαιρέθηκαν από το χρέος του συνεταιρισμού 

για το οποίο είχαν παρακρατηθεί.

Χθες αναγκάστηκα να επισκεφτώ την εφορία.

Περίμενα ώρες στις ουρές.

Από γραφείο σε γραφείο.

Όταν ήρθε η σειρά μου.

Στο σωστό γραφείο.

Ακολούθησε ο παρακάτω διάλογος.

Ανάμεσα σε μένα και την υπάλληλο.

Με την ενδιάμεση παρεμβολή ενός χοντρού τζαμιού.

 «Όχι κύριε. Η κατάσχεση των χρημάτων δεν έγινε επειδή είσαστε ο νόμιμος εκπρόσωπος του συνεταιρισμού. Έγινε γιατί χρωστάτε τον ΕΝΦΙΑ».

(Στυλάκι που δεν σήκωνε αντίρρηση.)

«Η παρακράτηση των χρημάτων ξεκίνησε από τον Μάρτιο. Άλλα μου είχατε πει τότε. Ο ΕΝΦΙΑ εφαρμόστηκε τον Σεπτέμβριο. ΄Ήδη την πρώτη δόση την έχω καταβάλει. Αλλά επειδή μία οικοδομή ατελείωτη μου έχει χρεωθεί ως κανονικό σπίτι, περιμένει ο λογιστής μου να ανοίξει το σύστημα για να το διευθετήσουμε και αυτό. Αυτό δεν σημαίνει,  ότι  οι υπόλοιπες δόσεις  δεν θα πληρωθούν. Με κοροϊδεύετε;»

«Όχι κύριε δεν σας κοροϊδεύω. Είμαστε υποχρεωμένοι να σας αφαιρέσουμε τον ΕΝΦΙΑ».

(Βλέμμα ηλίθιο)

«Αν μου αφαιρέσετε λοιπόν τον ΕΝΦΙΑ, τα υπόλοιπα χρήματα θα μου τα δώσετε;»

 «Λυπάμαι κύριε, τα υπόλοιπα χρήματα δεν μπορείτε να τα πάρετε. Θα παραμείνουν υπό κατάσχεση μέχρι να εξοφληθούν οι δόσεις του συνεταιρισμού.»

(Ύφος παραχορτασμένης. Βαριεστημένης   παχιάς μουσκάρας. Που το μόνο που θέλει. Είναι να αμολήσει τη κουράδα της. Και να πάει για ύπνο στο παχνί.)

Πολύ ευχαρίστως θα πέρναγα από τη μέσα μεριά.

Για να τα κάνω γης μαδιάμ.

Λυπήθηκα τη γριούλα.

Που περίμενε υπομονετικά στην ουρά.

Μετά από εμένα.

Για τη σύνταξη της.

Που τη παρακράτησαν.

Αφήνοντας της.

Τριάντα έξι Ευρώ.

Να περάσει με αυτά.

Ένα ολόκληρο μήνα….

Κηπουρός έ;

Ο καθείς εφ’ ω  ετάχθη.

Βαγγέλη του βυθού.

Πια….

Θεέ μου η ... μηνία σου!

Μου είχε λείψει.

Αυτό.

Το αποψινό.

Να βρέχει.

Να αστράφτει.

Και να βροντά.

Να κάθομαι έξω.

Στο σκεπαστό.

Στην ασφάλεια της στεγνάδας.

Και να απολαμβάνω.

Τα … φωτορυθμικά.

Να ακούω μόνο.

Τον ήχο της βροχής.

Πάνω στη ταράτσα.

Στα κεραμίδια.

Στα φύλλα των δέντρων.

Στο διψασμένο χώμα.

Ήταν όμορφα.

Μαγευτικά….

Είναι τρελοί αυτοί οι Αμερικάνοι.

Πρόστιμα σε όσους δεν κάνουν κομποστοποίηση.

 

Σε μια προσπάθεια να επιτύχει το στόχο για ανακύκλωση του 60% των απορριμμάτων που παράγονται στην πόλη, η δημοτική Αρχή του Σηάτλ στις βορειοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες εστιάζει στα υπολείμματα τροφίμων που καταλήγουν στις χωματερές.

Ένας νέος νόμος που υπερψήφισε την περασμένη Δευτέρα το δημοτικό συμβούλιο της αμερικανικής πόλης προβλέπει πρόστιμα για τους πολίτες που πετούν τρόφιμα και άλλα οργανικά απόβλητα, που θα μπορούσαν να γίνουν κομπόστ, στον κάδο των απορριμμάτων.

Συγκεκριμένα, όταν οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα θα εντοπίζουν κάδους απορριμμάτων με οργανικό περιεχόμενο σε ποσοστό άνω του 10% θα καταγράφουν την παράβαση σε ειδικό λογισμικό που φέρει το υπολογιστικό σύστημα του απορριμματοφόρου (απίθανα πράγματα) και θα αφήνουν μια κλίση πάνω στον κάδο για τον παραβάτη.

Το αρχικό πρόστιμο θα έχει προειδοποιητικό χαρακτήρα αφού θα ανέρχεται σε μόλις ένα δολάριο, αλλά θα κλιμακώνεται στα 50 δολάρια για τους κατοίκους του Σηάτλ που δεν θα συμμορφώνονται.

Το σύστημα δεν εφαρμόζεται μόνο σε μονοκατοικίες, αλλά και σε πολυκατοικίες και επαγγελματικούς χώρους. Σε αυτή την περίπτωση θα γίνονται δύο προειδοποιήσεις προτού αρχίσει η επιβολή προστίμων των 50 δολαρίων.

Ο νόμος του Σηάτλ δεν είναι τόσο αυστηρός όσο εκείνος του Σαν Φρανσίσκο όπου η κομποστοποίηση είναι υποχρεωτική με νόμο του 2009 και οι παραβάτες αντιμετωπίζουν πρόστιμα της τάξης των 100 δολαρίων.

Η νέες ρυθμίσεις σκοπό δεν έχουν να γεμίσουν τα ταμεία του δήμου, όπως συνήθως συμβαίνει στην “κοντόφθαλμη” Ελλάδα, αλλά να πείσουν τους κατοίκους της πόλης να κάνουν διαλογή των απορριμμάτων τους στην πηγή.

Τα νέα μέτρα θα εφαρμοστούν από τους υπαλλήλους συλλογής απορριμμάτων της πόλης και τα πρόστιμα θα αποστέλλονται στους παραβάτες με τα δημοτικά τέλη.

Την ψήφιση του νόμου ζήτησε η υπηρεσία Κοινής Ωφέλειας του Σηάτλ. Παρότι η πόλη παρουσιάζει ποσοστά κομποστοποίησης και ανακύκλωσης 56% το 2013, είχε μείνει πίσω στην επίτευξη του στόχου για ανακύκλωση του 60% των στερεών της αποβλήτων ως το 2015.

“Ακόμα στέλνουμε 300.000 τόνους σκουπιδιών στη χωματερή του ανατολικού Όρεγκον. Πιστεύω ότι μπορούμε να τα πάμε καλύτερα” δήλωσε το μέλος του δημοτικού συμβουλίου Σάλλυ Μπάγκσοου.

Περίπου το 40 τοις εκατό όλων των τροφίμων που αγοράζονται στην Αμερική καταλήγουν στα σκουπίδια, σύμφωνα με στοιχεία του Εθνικού Συμβουλίου Φυσικών Πόρων. Το 2012, μόλις το 5 τοις εκατό αυτών των απορριμμάτων κατέληξαν στα ειδικά κέντρα επεξεργασίας όπου αποσυντίθενται τα οργανικά απορρίμματα όπως το φαγητό, τα φύλλα από τους κήπους και τα χάρτινα προϊόντα, αναφέρει η Υπηρεσία Προστασίας του Περιβάλλοντος των ΗΠΑ.

Πηγή: econews

Ενώ εμείς οι γνωστικοί… 

Για τη δικιά μου γειτονιά. Που οι κάδοι της ανακύκλωσης. Απέχουν ο ένας από τον άλλο από 800 μέτρα, ως ένα χιλιόμετρο. Άρα είναι σπάνιο είδος. Και επομένως δεν επαρκούν. Παρά το γεγονός ότι πολλοί γείτονες δεν ενδιαφέρονται να ανακυκλώνουν. Ή δεν ξέρουν. Αλλά και για όλες τις άλλες γειτονιές.  Όπου  επικρατεί η ίδια ή ακόμα χειρότερη κατάσταση. Παίρνουμε βραβεία. Και τι βραβεία. Ανοιχτής  μαργαρίτας; Ηλιοτρόπιου; Σβούρου;  Πυρακτωμένου Ούφου;