Άιντε θύμα, άιντε ψώνιο.

Ως υποψήφιος βουλευτής.

Δηλώνεις ευθύς εξ αρχής.

Το κυρίαρχο σύνθημα.

«Κρατάμε ψηλά την ευθύνη».

Προτάσεις τη πολιτική σταθερότητα.

Δημιουργείς τι, ακριβώς δεν κατάλαβα.

Ο κουτός.

Αισιοδοξείς για τη πρόοδο του τόπου μας.

Στοχεύεις.

Στο δόξα πατρί.

Την οικονομική ανάπτυξη.

Ψάχνεις τη διέξοδο από τη κρίση.

Χαρακτηρίζεις κούφια λόγια.

Τα «μνημόνια-αντιμνημόνια».

Γιατί μας οδηγούν σε διεθνή απομόνωση.

Απευθύνεσαι σε εργάτες.

Επιχειρηματίες.

Επιστήμονες.

Νέους.

Έχοντες μνήμη.

Έμπειρους.

Καλείς να συγκρίνουν.

Τον αρχηγό του κώματος σου.

Που κράτησε την Ελλάδα ψηλά.

Από τα παγωμένα υπόγεια της Πολωνίας.

Να κρίνουν.

Το κώμα σου.

Που προσέφερε.

Με τις λιγότερες δυνατές συνέπειες στη κοινωνία.

Για αυτό αξίζει μία Τρίτη θέση στη Βουλή.

Ζητάς να σε ψηφίσουν.

Μοιράζοντας φυλλάδια και λάδι.

Για να εκλέξεις.

Πρόεδρο της  Δημοκρατίας.

Να μην γελοιοποιούμαστε διεθνώς.

Συστήνεσαι κιόλας.

Στους λωτοφάγους.

Για θύμισε μας.

Από ποιο Διοικητικό Συμβούλιο.

 «Παραγωγικού Οργανισμού».

Όντας ταμίας.

Και για ποιο λόγο.

Εκδιώχθηκες άρον-άρον;

Για πες.

Χωρίς μα και μου…..

Έρχεται κρύο.

Αποτελεί.

Απόλυτο παράδειγμα.

Επιδημιακού συμπτώματος.

Του αθεράπευτου πολιτεύεσθε.

Υπερφίαλος.

Αλαζών.

Χωρίς μέτρο.

Αμετανόητος.

Μαζί του.

Μια στρατιά.

Υπερτιμημένων «εγώ».

Ανεγκέφαλων.

Παρατεταγμένοι.

Σαν απειλητικός στρατός.

Κατοχής.

Δια βίου.

Απέναντι.

Στις ζωές μας.

Στα προβλήματα μας.

Στα αδιέξοδα.

Της καθημερινότητας μας.

Που αυτοί δημιούργησαν.

Η μόνη ανανέωση.

Της παρακμιακής παρουσίας του.

Τα όμορφα κορίτσια.

«Κρητικοπούλες».

Ντεκόρ.

Διακόσμηση.

Γλάστρες.

Η μέγιστη προσβολή.

Το απόλυτο.

Κατάντημα.

Της γελοιότητας…..

Ξανά.

Δυνατά.

 Ζήτω!

Πόσο πια σωτήρας;

Το Δημαρχιλίκι.

Δεν του έκατσε .

Ούτε καν ως υποψηφιότητα.

Παρόλα αυτά.

Δεν έμεινε ήσυχος.

….. Ενετάχθη.

Συνετάχθη…..

Ως υποψήφιος.

Βουλευτής.

Εις το ψηφοδέλτιο.

Του «Ποταμιού».

Μετά μεγίστης υπερηφάνειας.

Υποθέτω βάσιμα.

Ήθελα και να κάτεχα  όμως.

Τόση ανιδιοτέλεια.

Προσφοράς.

Πώς θα τη χωρέσει.

 Η έρμη κοίτη.

Αυτού του ποταμιού…..

Όλα ένα ταξίδι.

Η διαδικασία.

Μέχρι να φτάσω εδώ.

Συναρπαστική. 

Το ψάξιμο.

Η σκέψη.

Η αίσθηση της υπέρβασης.

Οι μαγικές στιγμές.

Της αποτύπωσης.

Των συναισθημάτων.

Με το συνταίριασμα των λέξεων.

Έτσι ασύντακτα.

Όλα ανακατεμένα.

Συνωμοτικά.

Ακουμπισμένα.

Στη ψυχή μου.

Χωρίς αναστολές.

Ματαιοδοξίες.

Μωροφιλοδοξίες.

Αυτολογοκρισία.

Μα ελεύθερα.

Αθώα.

Πάντα προσγειωμένος.

Πατώντας γερά.

Ξυπόλητος.

Στο χώμα.

Ξορκίζω τη ματαιότητα.

Την έλλειψη.

Ανθρώπινης επικοινωνίας.

Νοιώθω θλίψη.

Θυμό.

Για τα πολλά.

Κακά.

Στραβά.

Ανισόρροπα.

Που  συμβαίνουν γύρω μου.

Από τα πιο μικρά.

Μέχρι τα πιο μεγάλα.

Παίζω με το χρόνο.

Τη κούραση.

Κάθε μορφής.

Είναι φορές.

Που τα δίνω όλα.

Γνωρίζοντας.

Πολύ καλά.

Ότι μπορεί να μην αξίζει.

Το κόπο.

Πολλές φορές.

Απελπίζομαι.

Θυμώνω.

Στεναχωριέμαι.

Λυσσώ.

Όμως δεν έχω πάψει.

Να κάνω όνειρα.

Πάντα έκανα όνειρα.

Απλώς.

Η ανάγκη εκπλήρωσης τους.

Είναι πιο δυνατή τώρα.

Από κάθε άλλη φορά στο παρελθόν.

Δεν είναι μόνο τα χρόνια.

Που φεύγουν.

Και εγώ έχω.

Τάσεις φυγής.

Καμιά φορά.

Και από τον ίδιο μου τον εαυτό.

Μα είμαι ακόμα εδώ…..