Συ(γκλιν)γκλον-νηστικό .

Αξίζεις να το δεις.

Ο απόλυτος τρόμος.

Θα σοκαριστεί το πανελλήνιο.

Τραγωδία.

Προσοχή.

Φοβερό.

Θα ραγίσουν καρδιές.

Θα πέσουν κεφάλια.

Θα μείνετε άφωνοι.

Πάρτε χαρτομάντιλα.

Διαδώστε.

Το τίποτα.

Το διαδικτυακό τίποτα. …

Χωρίς αιδώ, εδώ.

Αφού θέλουν να μας πάρουν και τα σώβρακα.

Ας τους τα δώσουμε.

Όχι μέσω των μπουλουκιών των μπλόκων.

Ούτε μέσα από τις άθλια στημένες συνεντεύξεις.

Πρέπει να μαζευτούμε.

Πέντε.

Δέκα.

Εκατό.

Διακόσιοι.

Αν είμαστε και χιλιάδες, ακόμα καλλίτερα.

Να πάμε εκεί.

Όπως μπορούμε.

Στο Σύνταγμα.

Στη Βουλή.

Χωρίς συνθήματα.

Χωρίς φασαρίες.

Σιωπηλοί.

Να ξεγυμνωθούμε.

Έτσι γυμνοί.

Να κρατήσουμε ενός  λεπτού σιγή.

Για τη χαμένη τιμή.

Της πατρίδας μας.

Εμάς, των ανθρώπων της.

Της γης μας.

Των κόπων μας.

Των προϊόντων μας.

Φεύγοντας.

Ντυμένοι πια.

Να τους αφήσουμε εκεί τα εσώρουχα μας.

Οι σεμνότυφοι θα μπορούσαν να τα στείλουν και με ταχυμεταφορικές.

Θα χάσουν όμως την ευκαιρία.

Να θαμπώσουν.

Με την άγρια ομορφιά.

Της πράξης τους.

Το μιντιακό κηφηναριό.

Και τι δε θα έδινα να έβλεπα  τις φάτσες τους……

Καθαρά και ξάστερα.

-         Νικόλα γιατί δεν πας στα μπλόκα; Εσύ δεν είσαι αγρότης; Γιατί δεν βγαίνεις και εσύ στη τηλεόραση; Όπως παλιά. Που τα έλεγες ωραία. Τι σόι πρόεδρος είσαι; Δεν σε αφορούν τα νέα μέτρα; Συριζαίος έγινες;

-         Αυτοί έγιναν κυβέρνηση. Άλλαξαν. Πλύθηκαν. Έβαλαν και κολόνια. Ζιβανσί. Εγώ ακόμα άπλυτος. Βρωμιάρης είμαι… 

Φασκελοκουκουλώματα.

Κάποιοι τοπικοί «Άρχοντες».

Με συγκίνησαν ιδιαίτερα.

Που θυμήθηκαν όψιμα.

Να συμπαρασταθούν.

Να υποστηρίξουν.

Μετά δακρύων, σιέλων και βλεννών.

Τα ρεμπέτ ασκέρια*.

Ξεχνώντας.

Όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Τι έκαναν.

Ή τι δεν έκαναν.

Για να αποφευχθεί το σημερινό χάλι.

*   Μερικές δεκάδες αγρότες στη Πλατεία Δικαστηρίων και μετά στο κόμβο του Κλαδισού και άλλοι τόσοι στο Καλάμι, έτσι ασυντόνιστα, όπως του φανεί,  του αγανακτισμένου Λολοστεφανή....  

Ερωτικό

Να παντρευτούμε;

Με εκκλησιαστικό;

Πολιτικό γάμο;

Να υπογράψουμε. 
Σύμφωνο συμβίωσης;

Δεν είμαι καλά.

Δεν μπορώ.
Υποφέρω.

Πονάει η μέση μου.
Με πιάνουν κράμπες.

Άσε που βλέπω και εφιάλτες.
Ότι ψάχνεις.
Φαγουρίζεσαι.
Για κρυμμένα αποδεικτικά απιστίας.
Απάτης.
Και βαριέμαι πια τις δικαιολογίες.
Τόσα χρόνια τα ίδια και τα ίδια.
Τι άλλο πρωτότυπο πια,  να πω.....