Γκηβ ε λιτλ μπιτ μμμμμμμμ το μι!

Να σας συστήσω.

Τη Μπουμπού και το Ρέστο.

Δύο ανέμελα οικόσιτα καλοταϊσμένα ζωάκια.

Ευτυχισμένα.

Και ευνουχισμένα.

Διότι η ορθή φιλοζωική πρακτική, αυτό προστάζει.

Παίζουν ανέμελα στο χορταράκι.

Ναι και εδώ παίζουν.

Ακριβώς αυτό που βλέπετε.

Τις … «κουμπάρες»!

Μόνο που δεν τέλειωσα τις συστάσεις.

Η Μπουμπού είναι η σκύλα.

Και ο Ρέστος ο γάτος.
Ξεχάστε λοιπόν τα πάρτι με ούζα.

Νοσοκόμων, ασθενών, επισκεπτών και γιατρών στα νοσοκομεία.

Δημάρχων, παρατρεχάμενων και μελαψών Αλβανών σε απόμερα ξενοδοχεία.

Μαυροπουκαμισάδων και μουστακαλήδων

(αυτό προσεχώς, υποθέτω βάσιμα, έτσι όπως πάμε....)

σε απομακρυσμένους κούμους.

Εδώ είναι το καλό το πράμα!

Τσίου τσίου τρα-λα-λά!

Εκεί εις τις Κρητικές εξοχές. Όπου βιοπαλεύω για τον προζυμάτο άρτο. Τον επιούσιο. Δεν είμαι μόνος. Έχω και συντροφιά. Βέβαια. Και τι συντροφιά! Τα πουλάκια. Πιπιονάκια, μαυροπούλες, σπουργιτάκια, κοτσιφάκια, κοκκινολαίμηδες, δεκαοχτούρες, κοράκια, γεράκια και κάμποσα άλλα που δεν τα γνωρίζω. Όλα πλην των γερακιών, είναι λαλίστατα. Εξ αιτίας των ανοιξιάτικων ημερών. Του Νοέμβρη. Επίκαιρα θέματα των τιτιβισμάτων τους, είναι οι γρύπες και οι εκλογές στο γαλάζιο κοτέτσι.
Φοβούνται πολύ τις γρύπες που περπατάνε, σέρνονται και πετάνε. Μεγάλος φόβος. Αν η γρίπη των φτερών, ζευγαρώσει με τη γρίπη των γουρουνότριχων, τι θα τους συμβεί; Στα πόσα αψού, θα μαδήσουν τα φτερά τους; Στα πόσα γκουχ, θα βγάλουν γουρουνότριχες; Άραγε θα τους πηγαίνουν; Και στους πόσους πόρδους, θα πάρουν επιχορήγηση μέσω των υπολειμμάτων του γου κου που σου, για εργοστάσιο αρωματοποιίας;
Τα περισσότερα θηλυκά, σαν πιο υπεύθυνα, θέλουν να κάνουν το εμβόλιο. Σε αντίθεση με τα αρσενικά. Που άκουσαν ότι ανάμεσα στις παρενέργειες του εμβολίου, είναι και παραλυσίες. Ειδικά των μυών. Αν τους παραλύσουν οι τσουτσουνομύες τους, πάει, θα χάσουν και τα αυγά και τα πασχάλια!
Για τις εκλογές στο γαλάζιο κοτέτσι, γίνεται ο απόλυτος χαμός. Τα γαλάζια πουλάκια, απογοητευμένα από το επίπεδο της θεματολογίας που αντιπαραθέτουν οι υποψήφιοι κοτετσάρχες, δεν θέλουν να πάνε να ψηφίσουν. Σε αντίθεση με κάτι πράσινα πουλάκια, που θέλουν να πάνε. Θέλουν να ψηφίσουν το Κόκορα με τα γυαλάκια. Για να μη βγει η Χαμογελαστή Κότα. Που μόνο κότα δεν είναι. Αλλά αυτό δεν αλλάζει τίποτα. Μιλάνε με απόλυτη εμπάθεια εναντίον της. Υποθέτω πως επειδή είναι κόρη, ενός παλαιότερου κοτετσάρχη. Που τον μάδησε ο πατομπουκαλάτος κόκορας. Πριν πολλά χρόνια.
Τώρα και εντελώς ξαφνικά, ανακάλυψαν πως δεν αντέχουν άλλο τα παιδιά των μεγάλων κοτετσαρχών; Τα τέκνα των πολιτικών τζακιών; Μα γεννοβολάνε τα τζάκια; Εγώ ξέρω μόνο καπνό και στάχτη βγάζουν. Στάχτη και μπούρμπερη. Που είναι κοντοξαδέλφη της πούδρας. Του μέικ-απ, που λένε και στα Σφακιά.
Κάπου εκεί, τα γεράκια, που τόση ώρα ακούν και δεν μιλούν, ενοχλημένα από τη κακομοιριά και τη μιζέρια των τιτιβισμάτων, την κάνουν. Φτερουγίζουν για τα ψηλά. Και αρχίζουν να φωνάζουν. Φωνές δυνατές. Προειδοποιητικές. Για τον δυνατό αέρα που έρχεται. Που μπορεί να είναι και ανεμοστρόβιλος. Για να τα κάνει όλα φτερά και πούπουλα……

Όταν τρέχει το κάστανο, πως τα καταφέρνει;

Τη πρώτη φορά που την είδα, ήταν σε μία συγκέντρωση του ΚΚΕ Εσωτερικού. Μιλούσε ο Κίρκος. Στην εποχή της «φυσαρμόνικας». Δεκαετία του ’70, μετά τη μεταπολίτευση. Ήμουνα μαθητής στο 1ο Γυμνάσιο, σε απογευματινή βάρδια. Σχολνώντας έπρεπε να περάσω από τη πλατεία της Δημοτικής Αγοράς για να πάω στην αφετηρία του λεωφορείου. Μου την έδειξε ένας συμμαθητής μου. Ήταν στις παρυφές της συγκέντρωσης. Έξω από το Κύδωνα. Το ξενοδοχείο. Πανέμορφη και πανύψηλη. Κοπελάρα! Μελαχρινή με μακριά μαλλιά. Συνοδευόταν και από 2-3 φιλενάδες της. Ξεχώριζε από μακριά. Άκουγε με προσοχή και ταυτόχρονα τα μάτια της αλώνιζαν τη πλατεία. Χωρίς να κουνά το κεφάλι.
Τη δεύτερη φορά που την είδα, ήταν λίγο καιρό αργότερα. Ήμουν στο σπίτι και διάβαζα ακούγοντας στο ραδιοφωνάκι τον ερασιτεχνικό του «Τοξότη». Χτύπησε τη πόρτα. Άνοιξα τη πόρτα, αφού χαμήλωσα την ένταση. Έπαιζε Pink Floyd, εκείνη την ώρα. Ήταν με άλλη μία κοπέλα. Με χαιρέτησε ευγενικά, χαμογελώντας συνεσταλμένα. Μου έδωσε προπαγανδιστικά φυλλάδια του κόμματος που μόλις είχε ιδρύσει ο πατέρας της.
Η τρίτη φορά ήταν και η πιο επεισοδιακή. Παραμονές των εκλογών του 81 ήταν. Τα Χανιά είχαν μετατραπεί σε … «μακρινή δύση». Τις μεταμεσονύχτιες ώρες. Οι συμπλοκές ανάμεσα στα πράσινα και μπλε συνεργεία αφισοκολλητών, ήταν άγριες. Έπεφτε πολύ ξύλο. Οι εφημερίδες έγραφαν πως ακούγονταν και πυροβολισμοί. Ενίοτε τη πλήρωναν και αθώοι πολίτες, που τύχαινε, για διάφορους λόγους να κυκλοφορούν εκείνες τις ώρες.
Σαββατόβραδο, λίγες ημέρες πριν κατέβει ο Ράλλης στα Χανιά, μια παρέα τροζοκόπελα και τροζοκοπελιές, λίγο πριν, λίγο μετά την ενηλικίωση, βγήκαμε να διασκεδάσουμε. Πήγαμε στα Ταμπακαριά. Στου Μανόλη. Για ψάρι. Τελειώνοντας, έπεσε διχόνοια. Αν θα πηγαίναμε στο λιμάνι, στο «Κανάλι» για ποτό – χορό ή στο παλιό «13», για καφέ-γλυκό. Τελικά πήγαμε στο «13». Επειδή κάποια κορίτσια, έπρεπε να γυρίσουν νωρίς στο σπίτι τους.

Φεύγοντας από εκεί, λίγο μετά τις 12, ένας φίλος, μου πρότεινε να περάσουμε από το σπίτι του, για να πάρω μία τσάντα κάστανα. Σε ανταπόδοση μίας άλλης τσάντας με μανταρίνια που του είχα δώσει πριν λίγες ημέρες. Έμενε πάνω από το ζαχαροπλαστείο του «Κόνιαλη», στο Κούμ Καπί. Επειδή ήταν κοντά και για να χωνέψουμε είπαμε να πάμε με τα πόδια. Μόλις περάσαμε την Ανωτέρα Διοίκηση της Χωροφυλακής, που στεγαζόταν σε ένα νεοκλασικό επί της Ελευθερίου Βενιζέλου, είδαμε δεξιά και αριστερά του δρόμου, φρεσκοκολημένες αφίσες του Ράλλη και της Ν.Δ. Ήταν όμως σκισμένες! Ο δρόμος ήταν έρημος. Μέχρι να φτάσουμε στο σπίτι, δεν συναντήσαμε ούτε πεζό ούτε αυτοκίνητο.
Στο γυρισμό όμως, προς το αυτοκίνητο και καμιά 50αριά μέτρα πριν το αστυνομικό τμήμα, σταμάτησε δίπλα μας ένα πόνυ. Κατέβηκαν 2 και με ευγενικό τρόπο μας είπαν:
-Συγνώμη, να σας ρωτήσουμε κάτι;
Πριν προλάβουμε να απαντήσουμε. Πριν συνειδητοποιήσουμε τι γίνεται. Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου. Μας είχαν ζώσει περίπου 10 άτομα. Είχαν βγει όλοι από το πόνυ! Άρχισαν να μας χτυπούν. Γροθιές. Κλωτσιές. Βρισιές. Έβαλα τις φωνές ζητώντας βοήθεια και το λόγο που μας χτυπούσαν. Σκίζαμε λέει αφίσες. Μας είδαν. Τις έσκιζα εγώ, που κρατούσα ένα μαχαίρι, μισό μέτρο. Υπήρχε και αυτόπτης μάρτυρας. Μία μεσήλικη ξανθιά περιπτερού, που δεν είχε κατέβει από το πόνυ. Εν τω μεταξύ, άκουσαν τη φασαρία οι αστυνομικοί από το τμήμα και έτρεξαν, προς το μέρος μας. Ήρθαν και 2 περιπολικά. Μαζεύτηκαν και άλλα αυτοκίνητα. Οι περίοικοι βγήκαν στα μπαλκόνια.
Την ώρα που οι αστυνομικοί ζητούσαν να μάθουν τι συμβαίνει, αντιλήφθηκα ότι ο φίλος μου είχε εξαφανισθεί! Ρωτούσα με αγωνία τι του έκαναν. Που είναι. Και αυτοί επέμεναν, ότι εκτός του ότι έσκιζα τις αφίσες με το μαχαίρι, ήμουν μόνος μου. Δεν είχα παρέα! Οι αστυνομικοί που είδαν αντί για μαχαίρι μία τσάντα διαλυμένη με τα κάστανα να έχουν σκορπίσει στο δρόμο και την έκδηλη αγωνία μου, με έβαλαν σε ένα από τα 2 περιπολικά. Στο άλλο περιπολικό έβαλαν ένα ψηλό με μουστάκι, που δήλωσε επικεφαλής αυτών που μας κτύπησαν. Μας πήγαν στο Αστυνομικό Τμήμα που ήταν στο ισόγειο της Νομαρχίας. Εκεί που είναι το ΚΕΠ σήμερα.
Όταν φτάσαμε, ήταν ήδη μαζεμένα γύρω στα 10 αυτοκίνητα και πάνω από 100 γαλάζιοι αφισοκολλητές. Ανάμεσα τους και η Ντόρα. Μόλις κατέβηκα από το περιπολικό, άρχισαν να με γιουχάρουν. Συλλ-αλητήριο κανονικό! Στο γραφείο του Αξιωματικού υπηρεσίας, μπήκε και εκείνη. Κάθισε απέναντι μου και με κοίταζε, όσο έδινα τα στοιχεία μου. Ποτέ στη ζωή μου, δεν με έχει κοιτάξει άνθρωπος, με τέτοιο και τόσο μίσος! Πάντα όταν φέρνω στο μυαλό μου αυτή τη ματιά, ανατριχιάζω! Ήθελε να μου κάνει μήνυση για φθορά ξένης περιουσίας. Ήθελα να της κάνω μήνυση για άδικη επίθεση και βιαιοπραγία. Υπενθυμίζοντας για το άγνωστο της τύχης του φίλου μου, στο σημείο της επίθεσης. Επειδή, τόσο ο Αξιωματικός, όσο και αυτή πείσθηκαν για το τι συνέβη πραγματικά, η διένεξη έληξε εκεί, χωρίς να καταθέσει μήνυση. Έφυγε χωρίς να ζητήσει συγνώμη! Ούτε εγώ κατέθεσα τελικά μήνυση, μιας και μετά από λίγη ώρα, με το περιπολικό και δύο αστυνομικούς συνοδεία τον είδαμε να πηγαίνει ζαλισμένος προς την Διοίκηση της Χωροφυλακής. Ευτυχώς ήταν καλά. Λίγο το κάτω χείλι του είχε σχισθεί. Τον είχαν βάλει μέσα στο στενό για να τον περιποιηθούν κατάλληλα, αλλά για καλή του τύχη, λιγοθύμησε, τρόμαξαν και έφυγαν.
Λίγα χρόνια μετά, ένας περαστικός γαμπρός από το σόι μας, «κολλητός» της, μου εξομολογήθηκε, ότι εκείνο το βράδυ, οι πασοκατζήδες που ήταν περισσότεροι, είχαν πάρει στο κυνήγι την ομάδα της Ντόρας και την είχαν αποκλείσει στο Δημοτικό κήπο. Οι ελάχιστοι γαλάζιοι που είχαν γλιτώσει τον αποκλεισμό, έψαχναν να δημιουργήσουν αντιπερισπασμό και τον πέτυχαν. Εξ αιτίας μας ελευθερώθηκαν από τη πολιορκία!
Μετά από 20 ολόκληρα χρόνια, ξανασυναντηθήκαμε. Ήρθε στη λαϊκή αγορά του Σαββάτου. Στη Μίνωος. Να περιοδεύσει. Ήμουν τότε πρόεδρος του Σωματείου πωλητών λαϊκών αγορών. Μου είχαν ζητήσει από τη ΝΟΔΕ Χανίων, να ετοιμάσω την ανάλογη υποδοχή. Κόσμο ήθελαν. Το ΔΣ του σωματείου αποφάσισε να την υποδεχτώ μόνος μου. Έτσι και έγινε. Σίγουρα δεν με θυμήθηκε. Ήξερε όμως ότι είμαι βιοκαλλιεργητής. Γνώριζε πολλά και σωστά για τη βιολογική γεωργία. Ήταν μεγάλη έκπληξη αυτό για μένα! Έδειξε μάλιστα μεγάλο ενδιαφέρον για το πίνακα ανακοινώσεων και για το κιβώτιο παραπόνων που είχαμε τοποθετήσει στη λαϊκή, για τους καταναλωτές.
Αν είναι να γίνει αρχηγός της ΝΔ, ας γίνει.
Εγώ πάντως δεν τη ψηφίζω. Αν ήμουν Νεοδημοκράτης μπορεί.
Αλλά για αυτούς που το σκεύονται ακόμα, ας θυμηθούν ότι υπάρχουν και χειρότερες επιλογές.
Να ήταν υποψήφιοι ως αρχηγοί, η σύζυγος Πασχάλη, ο Ρόμπερτ Γουίλιαμ-ς και ο Κώστας Τουρνάς……

Το ... "βασίλειο" μου, για ένα πρωινό χουζούρεμα!

Σίγουρα είναι βάρβαρο σπορ.
Να ξυπνάει κάποιος κάθε ημέρα, αξημέρωτα.
Και είναι ακόμα πιο δύσκολο,
να είναι με το πρώτο φως τις ημέρας,
με τη παγωνιά και την υγρασία,
στα χωράφια και να δουλεύει.
Γιατί έτσι πρέπει.
Έχει, όμως, σαν όλες τις δυσκολίες,
τη μοναδική ομορφιά του!

Όχι στην επιμόλυνση των Βιολογικών από τα μεταλλαγμένα
Βιολογική Γεωργία για τον Άνθρωπο

Στις αρχές του 2009 μπήκε σε ισχύ η νέα νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (ΕΕ) για τη βιολογική γεωργία (Κανονισμός 834/2007). Μια απαράδεκτη νομοθεσία, που επιτρέπει την επιμόλυνση των βιολογικών προϊόντων από μεταλλαγμένα! Η ΕΕ κάτω από την πίεση των μεγάλων παγκόσμιων εταιρειών βιοτεχνολογίας, προσπαθεί να μην αφήσει τίποτα αμόλυντο και αγνό. Προσπαθούν όλοι μαζί οι κερδοσκόποι να καθιερώσουν τα μεταλλαγμένα στη συνείδηση του κόσμου και στην αγορά. Η κίνηση αυτή εξισώνοντας τη βιολογική γεωργία με τη συμβατική και τα μεταλλαγμένα, επί της ουσία την καταργεί. Θεωρούμε απαράδεκτο τον νέο επιμολυσμένο κανονισμό της ΕΕ και απαιτούμε την καθιέρωση της μηδενικής επιμόλυνσης για τα βιολογικά προϊόντα.
Πολύ πρόσφατη είναι η είδηση ότι οι υπηρεσίες της ΕΕ (και ο ΕΦΕΤ) εντόπισαν μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες βιολογικών προϊόντων της Γερμανίας -με πολύ καλό σύστημα ποιοτικού ελέγχου- να διαθέτει στην αγορά λιναρόσπορο ο οποίος ήταν επιμολυσμένος με γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς (μεταλλαγμένα) και μάλιστα μη εγκεκριμένους ούτε από το σύστημα της ΕΕ.

Εκφράζουμε την ανησυχία μας για τα συνεχόμενα διατροφικά σκάνδαλα με τον πλημμελή έλεγχο της διατροφής από τους κρατικούς φορείς, με την πολύ χαμηλή ποιότητα των ευρέως διαδεδομένων συμβατικών προϊόντων, με την ασύδοτη και ανεξέλεγκτη χρησιμοποίηση των μεταλλαγμένων χωρίς σήμανση και ιχνηλασιμότητα, ιδιαίτερα στις ζωοτροφές. Η ιχνηλασιμότητα καταργήθηκε στην πράξη γιατί οι κρατικές υπηρεσίες θεώρησαν ίδιο προϊόν το μεταλλαγμένο με το φυσικό, με αποτέλεσμα οι διακινητές, οι έμποροι και οι μεταπράτες να τιμολογούν με την ίδια ονομασία το μεταλλαγμένο με το φυσικό!
Στην χώρα μας δεν καλλιεργούνται μεταλλαγμένα και αντικειμενικά δεν υπάρχει επιμόλυνση. Γι αυτό τα ελληνικά βιολογικά προϊόντα είναι καθαρά και έτσι πρέπει να μείνουν.
Για την διατροφική μας ασφάλεια:
- Απαιτούμε τα Βιολογικά προϊόντα χωρίς μεταλλαγμένη επιμόλυνση. Η χώρα μας μπορεί και πρέπει να θεσμοθετήσει αυστηρότερους κανόνες από την ΕΕ.
- Απαιτούμε την πλήρη απαγόρευση κάθε εισαγωγής, διακίνησης, εμπορίας, χρήσης ή καλλιέργειας μεταλλαγμένων, εφαρμόζοντας τις αποφάσεις των Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων, την «Αρχή της Προφύλαξης» και το «Πρωτόκολλο Βιοασφάλειας της Καρθαγένης».
-Απαιτούμε την επαναφορά σε ισχύ της ιχνηλασιμότητας, με διαχωρισμό των φυσικών των προϊόντων από τα μεταλλαγμένα και επί των τιμολογίων.
-Διεκδικούμε την θεσμοθέτηση των υποχρεωτικών ελέγχων των σημείων παραγωγής, πώλησης και διακίνησης των τροφίμων.
-Ζητούμε να θεσμοθετηθούν οι έλεγχοι στην αγορά των Ενώσεων Καταναλωτών, με την πλήρη χρηματοδότησή τους από το κράτος.

Αντωνακαιάδα

Στις 23 Μαΐου του 1994, είχαμε 3 υψηλότατους επισκέπτες στα Χανιά. Παραλίγο να μην αντέξουμε, το ειδικό βάρος της υψηλότητας τους. Κινδυνέψαμε να βουλιάξουμε, στο Κρητικό και στο Λυβικό πέλαγος. Τίγκα στα σύννεφα καπνού και χρυσόσκονης!
Πρώτη επισκέπτρια ήταν Ρούλα. Η Κορομηλού. Του «πρωινού καφέ». Στα παχιά καϊμάκια του. Τηλεοπτική ατραξιόν. Στο παλιό λιμάνι. Τα κοριτσόπουλα και οι κυρίες που σέβονταν το κύρος της τηλεθέασης τους, πατείς με πατώσε.
Δεύτερος επισκέπτης ο Αντωνάκης. Ποιος Αντωνάκης; Ένας είναι ο Αντωνάκης. Ο Σαμαράς! Που τόλμησε ως αρχηγός της «Πολιτικής Άνοιξης», να κατέβει προεκλογική περιοδεία στα Χανιά. Στα λημέρια του Μητσοτάκη! Παραμονές των Ευρώ-εκλογών!!
Από νωρίς το πρωί είχε κάποιες επαφές στη Κίσσαμο και στο Σέλινο. Γύρισε λίγο πριν το μεσημέρι στη πόλη των Χανίων. Για συνέντευξη τύπου. Αν θυμάμαι καλά.
Την ώρα που έφτανε στη Πλατεία των Νέων Καταστημάτων, μέσω της Οδού Κυδωνίας, ήρθε και ο τρίτος επισκέπτης. Απρόσκλητος και κυρίως ύπουλος. Ήταν ο Εγκέλαδος! Ταρακούνημα γερό. 6,1 Ρίχτερ. Για πάνω από 30 δευτερόλεπτα.
Ακολούθησε ο χαμός. Τα πάντα ήρθαν και έφυγαν. Βόλτα με μπακ γκράουντ βουητό. Ο κόσμος βγήκε όπως όπως στους δρόμους. Τα αυτοκίνητα σταμάτησαν.
Η κουρσάρα του Αντωνάκη, με τον Αντωνάκη και τους συνοδούς του, εγκλωβίστηκε ακριβώς μπροστά από το Δημαρχείο. Επειδή το αυτοκίνητο, θα είχε καλές αναρτήσεις, καλά λάστιχα και άριστο οδηγό, δεν είχαν καταλάβει το σεισμό! Είδαν τον κόσμο, τα σταματημένα αυτοκίνητα και νόμισαν ότι τους είχαν ετοιμάσει υποδοχή. Βγήκε ο Αντωνάκης από το αυτοκίνητο, με ένα χαμόγελο ως τα αυτιά και τα χέρια απλωμένα. Ως μεγάλος ηγέτης. Να αγκαλιάσει οπαδούς και υπηκόους.
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, μία κυρία, από αυτές που έρχονται από την ύπαιθρο μια δυο φορές το χρόνο στη πόλη, δραπέτης του λιμανιού, στολισμένη και βαμμένη σα λατέρνα και που είχε αγκαλιάσει μία κολώνα της ΔΕΗ, για να μη πέσει, από το ταρακούνημα του σεισμού, συνήλθε από το σοκ και άρχισε να τσιρίζει με όλη της τη δύναμη.
- Πάνα-ζζζζίιιιιιιιιιιιι- αααα μου σεισμός! Θέ μου τα κοπέλια μου!
Τότε κατάλαβε ο Αντωνάκης ότι δεν ήταν υποδοχή, αυτό που του συνέβη. Μαζεύτηκε άρον άρον ζεματισμένος και ξαναμπήκε στο αυτοκίνητο. Περίμενε να ξεμπλοκάρει ο δρόμος και έφυγε. Από τότε δεν τον ξανάδαμε στα Χανιά. Όχι, δεν μας έλειψε το πολιτικό του κύρος. Έχουμε άλλα, ντόπια πιο βαριά και αβάσταχτα κυριλίκια. Που μας φτάνουν και μας ξεπερισεύουν…….

15 χρόνια παρα είναι πολλά. Κουράστηκα!*

Προς το Δ. Σ. του Συνδέσμου** Παραγωγών Βιολογικών Προϊόντων Ν. Χανίων.

Χανιά Κυριακή 15-11-2009


Θέμα: Δήλωση παραίτησης από το ΔΣ.


Αξιότιμοι και αγαπητοί συνάδελφοι.
Επειδή δεν δύναμαι πλέον, να παρίσταμαι στις συνεδριάσεις του ΔΣ και να συμμετέχω στις δραστηριότητες του Συνδέσμου, για καθαρά και απολύτως προσωπικούς λόγους, με τη παρούσα επιστολή σας υποβάλω τη παραίτηση μου από το ΔΣ του Συνδέσμου.
Καλή δύναμη για τη συνέχεια.
Με εκτίμηση.

ΟΥΔΕΙΣ ΑΝΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΟΣ

*να κάνω το Καραγκιόζη

**συνδικαλιστικό θεσμοθετημένο όργανο των Χανιωτών βιοπαραγωγών (φυτικής και ζωικής παραγωγής)

από το 2004.