Αριβε-ρντέ-τσι!

Αφού δεν μας αρέσει εδώ.

Και δεν θέλουμε τη νέα χρονιά.

Φοβούμενοι για τα χειρότερα.

Δεν την κάνουμε ...

... για αλλού;

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ και...

....και ότι βρέξει ας κατεβάσει!

Το κώμα της Εκκλησίας της Ελλάδος

Ήταν 12 Δεκεμβρίου 1916. Μία τελετή έλαβε χώρα στην Αθήνα. Παρόντες, πλήθος ιεραρχών, μεταξύ αυτών και ο Μητροπολίτης Αθηνών, κρατικοί αξιωματούχοι και χιλιάδες απλού λαού. Ήταν συγκεντρωμένοι μπροστά σε έναν μεγάλο λάκκο, στο κέντρο του οποίου δέσποζε το ομοίωμα του Ελευθέριου Βενιζέλου. Στη κορυφή του ομοιώματος στεκόταν ένα κρανίο ταύρου.

«Ελευθερίω Βενιζέλω επιβουλευθέντι την βασιλείαν και την Πατρίδα και καταδιώξαντι και φυλακίσαντι Αρχιερείς, ανάθεμα έστω» είπαν τα μέλη της ιεραρχίας εν χορώ. Τότε οι πιστοί άρχισαν να πετούν στο λάκκο κομμάτια μαρμάρων και πέτρες. Επαναλαμβάνοντας τα λόγια όσο διαρκούσε ο λιθοβολισμός. Μέχρι που σχηματίσθηκε ένας τεράστιος σωρός.

Πριν από τα Χριστούγεννα διανεμήθηκε, με τις ευλογίες της Ιεράς Συνόδου, στις εκκλησίες της χώρας, ένα φυλλάδιο με τίτλο «Προς το λαό». Με το οποίο ασκούσαν «κριτική» στους πολιτικούς για την οικονομική πολιτική. Παραβλέποντας την «ιερή ισοβιότητα» τους και τις ρεμούλες των δισεκατομμυρίων Ευρώ στην «Αλληλεγγύη».

Δεν μπορώ να καταλάβω, τι είδους επανάσταση μπορεί να κάνει μία παραχορτασμένη Ιεραρχία. Αυτό που μπορώ, όμως, να καταλάβω είναι, ότι ακόμα και σήμερα διαθέτουμε εν αφθονία «πεφωτισμένους» Ιεράρχες.

Πολιτικοί σαν τον Ελευθέριο Βενιζέλο, δεν υπάρχουν σήμερα. Διότι αν υπήρχαν, θα ήμασταν αλλιώς….

ΠΡΟΣΕΧΩΣ:ΣΕΙΣΜΟΣ!

Ε-Ε-Ε-ΕΡΧΕ-ΤΑΙ!

Λου-κου-μαδάκια!

Συνήθως οι λουκουμάδες συνοδεύονται από σιρόπι ή μέλι, κανέλα και σισαμάκι.

Αυτοί εδώ τι δουλειά έχουν να συνοδεύονται από φρέσκια ρίγανη;

Μα δεν είναι λουκουμάδες!

Είναι φρεσκότατες πατατούλες, που μόλις έχουν βγει από το χώμα.

Πλύθηκαν καλά - καλά για να φύγει το χώμα και τηγανίστηκαν σε λάδι ελιάς.

Να τρως και η νοστιμιά στον ουρανίσκο, να χτυπάει … παράδεισο!

Το ίδιο νόστιμες, είναι και ψητές στο φούρνο σκέτες ή με κρέας.

Ένας μεζές, μόνο για τους μερακλήδες.

Δηλαδή για αυτούς που ξέρουν να τρώνε.

Και που δεν κάνουν δίαιτα.

Όπως μερικές - μερικές φιλενάδες….

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

Σκούπα!

Παλιές εφημερίδες. Διαβασμένες, που για κάποιο λόγο, ήθελα να κρατήσω. Αδιάβαστες που δεν πρόλαβα να διαβάσω και ξεχάστηκαν. Αποκόμματα εφημερίδων. Περιοδικά. Κόμικς. Σημειώσεις. Φάκελοι. Ημερολόγια. Βιβλία. Έγγραφα. Άλμπουμ με φωτογραφίες. Χύμα φωτογραφίες. Χάρτες. Δίσκοι βινυλίου. CD. DVD. Και τέλος κάποιες ξεχασμένες τσόντες.
Όλα αυτά, ατάκτως μπερδεμένα. Ξεκίνησαν να πιάνουν χώρο πρώτα στη βιβλιοθήκη. Ούτε που θυμάμαι από πότε. Όταν γέμισε η βιβλιοθήκη, άρχισα να τα βάζω δίπλα, στο εντοιχισμένο ντουλάπι. Από το ντουλάπι, ξεχείλισαν και έπιασαν το ντιβανομπάουλο με τα προικιά της μητέρας μου. Όταν άρχισαν να απλώνουν και στο τραπέζι, το πήρα απόφαση. Έπρεπε να ξεσαβουρώσω. Να μου λείψει και η γκρίνια. Είχα δώσει ρητή εντολή. «Δεν θα τα πειράζετε. Αν χάσω κάτι αλίμονο σας». Και δεν τα πείραζαν.
Περίμενα να χειμωνιάσει. Και τη προηγούμενη εβδομάδα που ο καιρός προσφερόταν, άρχισα. Τρεις ολόκληρες μέρες ξεσκάρτιζα και πετούσα. Πετούσα αβέρτα. Βρήκα δίσκους ξεχασμένους. Βιβλία χαμένα. Φωτογραφίες που έδειχναν άλλες παλιές καλές εποχές.
Αφού τέλειωσα, μετά από 3 μέρες, με είχε φάει η σκόνη. Και η κούραση. Ήμουν όμως χαρούμενος. Ικανοποιημένος. Έπρεπε όμως να καθαρίσω. Έβαλα τη σκούπα. Την ηλεκτρική, Κάπου ζορίστηκε και τα … έφτυσε. Πρώτα χάλασε ο διακόπτης του ΟΝ-ΟΦ. Τον κόλλησα με μία μονωτική ταινία, μα δεν έγινε τίποτα. Πριν πει η σκούπα «τετέλεστε» την παρακάλεσα, να φωνάξει βοήθεια στις φιλενάδες της. Σε αυτές που έτρεχε όταν το είχαν και εκείνες ανάγκη. Όλες μα όλες αρνήθηκαν. Δεν μπορούσαν. Είχε χαλάσει και σε αυτές ο διακόπτης. Τέτοια … διακοπτήτιδα. Λες και έπεσε πανδημία! Μόνο μία ήταν, σπαστικά ειλικρινής. Απάντησε ότι δεν μπορούσε να βοηθήσει, επειδή το βουρτσάκι της είναι μόνο για μάρμαρα και γρανιτένια πλακάκια. Και όχι για απλά πατώματα. Ναι η ψηλομύτα!
Τι να κάνω, έπιασα ξεσκονόπανο, σκούπα και φαράσι. Αφού τη μούντζωσα πρώτα. Πολλές φορές. Και για τις «φιλενάδες» που είχε. Έφαγα άλλη μια μέρα, για να γίνουν όλα λαμπίκο. Κρέμασα και καθαρές υφαντές, στον αργαλειό, κουρτίνες. Έβαλα και τα απαραίτητα ασορτί σεμεδάκια εκεί που έπρεπε. Αν ήθελα, ας έκανα και αλλιώς. Ο κέρβερος ήταν στη πόρτα και σπαθόκοβε!
Όχι στο καπάκι του πικ-άπ, δεν έβαλα σεμεδάκι. Έβαλα όμως στο πλατό του πικ-απ, έναν αγαπημένο δίσκο που τον είχα χάσει και τον βρήκα. Το “close to the edge” των Yes. Δυνατά. Κάθισα στο ντιβανομπάουλο και ξεφύλλισα πανευτυχής ένα βιβλίο που είχα χρόνια να το δω. Τους «Κροκανθρώπους» του Νικόλα Άσημου. Που το είχα αγοράσει στις αρχές της δεκαετίας του 80 από τον ίδιο, στα Προπύλαια.
Μου είχε λείψει όλο αυτό. Να ακούω μουσική και να διαβάζω αγαπημένα βιβλία. Αραχτός.....
Καλά Χριστούγεννα!