Καλή εβδομάδα.

Και ας

προβλέπεται

να γίνει

 του πρωτόκωλου

(σωστά το γράφω)

το κάγκελο!

Η φτώχεια μας……….

Αφότου έμαθα για τα καλά τι είναι η πολιτική.

Πάνε πολλά χρόνια από τότε.

Και αφού έσπασα τα μούτρα μου.

Πολλές φορές.

Με την ενασχόληση στα κοινά.

Αγανάκτησα.

Πολύ.

Θύμωσα πάρα πολύ.

Ο θυμός μου έμεινε.

Όσοι με διαβάζουν συστηματικά, αυτό καταλαβαίνουν.

Τουλάχιστον.

Και είναι πολλοί  εκείνοι που με ρωτούν.

Γιατί αυτή επιθετικότητα.

Πέρα από το σαρκασμό.

Τη ξεφτίλα.

Και το καλαμπούρι.

Μόνο έτσι ηρεμώ.

Μόνο έτσι  τα έχω καλά με τη συνείδηση μου.

Με το εαυτό μου.

Παραμένω όμως πάντα αγανακτισμένος.

Το κόστος των όσων γράφω, δεν με φόβισε.

Ποτέ.

Ας υπήρξαν φορές που απειλήθηκα.

Για ξυλοδαρμό.

Από του «θιγμένους».

Προς εμένα.

Τον «ανώνυμο».

Ας με κατηγόρησαν για «αστείο».

Και άλλα τινά.

Χέστηκα.

Τόσο απλά.

Και μετά συγχωρήσεως.

Έτσι ακριβώς χέστηκα και για τις καθημερινές συγκεντρώσεις «αγανακτισμένων».

Δεν συμμετέχω.

Συνειδητά.

Ούτε πρόκειται.

Και εγώ, βρίσκομαι σε δύσκολη οικονομική κατάσταση.

Δεν είναι η πρώτη φορά.

Αρνούμαι  όμως να γίνω υποχείριο.

Ποιών;

Γνωριζόμαστε  καλά.

Όσο για αυτό που έγινε χθες βράδυ στην Αθήνα, με προβλημάτισε πολύ.

Με φόβισε.

Ο όχλος.....

Άλλο ένα θύμα αστυνομικής βίας

του Μόδεστου Σιώτου 31/05/2011

Κυριακή, 9:30π.μ., γωνία Πανεπιστημίου και Θεμιστοκλέους.

Περπατούσα προς το σταθμό της Ομόνοιας προκειμένου να καλύψω ένα ρεπορτάζ στα Κάτω Πατήσια. Βλέπω δύο ομάδες ΔΙΑΣ σταθμευμένες. Η πρώτη αποτελείτο από επτά-οκτώ αστυνομικούς και βρισκόταν κάτω από ένα κλειστό περίπτερο ενώ η δεύτερη, αποτελούμενη από δέκα άτομα, στεκόταν λίγα μέτρα πιο πέρα. Η πρώτη ομάδα είχε στα χέρια της ένα μετανάστη-μάλλον πακιστανικής καταγωγής- με ύψος γύρω στο 1,68 και βάρος κάτω από 60 κιλά. Τον είχαν βάλει στη γωνία και γελούσαν εις βάρος του, λέγοντας του πράγματα τα οποία δεν κατάφερα να ακούσω, και σκουντώντας τον εναλλάξ περιπαικτικά.

Σταμάτησα στη καντίνα, ακριβώς απέναντι τους, για να αγοράσω κάτι. Μόλις πλήρωσα βλέπω τον έναν από τους αστυνομικούς να κλωτσάει στα οπίσθια των μετανάστη. Εκείνος προσπαθούσε να καλυφθεί και οι υπόλοιποι αστυνομικοί βλέποντας τον αλλοδαπό να προσπαθεί να μη χτυπηθεί, γελούσαν. Δίστασα για το αν πρέπει να επέμβω ή όχι αλλά τελικά τους φωνάζω: «συγνώμη, τι κάνετε εκεί στον άνθρωπο;».

Τα γέλια πάγωσαν. Σχεδόν όλη ομάδα ΔΙΑΣ γυρνάει προς το μέρος μου αφήνοντας ήσυχο το πακιστανό. Ο αστυνομικός που τον κλώτσησε, έρχεται προς το μέρος μου (απείχα 3-4 μέτρα) και με ύφος τραμπούκου μου λέει, «για δώσε μου τη ταυτότητα σου και έλα εδώ». Πλησιάζω δίνοντας την αστυνομική μου ταυτότητα και λέγοντας τους «ορίστε, πάρτε την, δεν έχω να φοβηθώ, τίποτα, δημοσιογράφος είμαι». Τότε, ένας άλλο αστυνομικός πετάγεται από πίσω ζητώντας μου δημοσιογραφική ταυτότητα. «Δεν έχω», τους αποκρίνομαι για να λάβω την απάντηση «τότε, α****ια δημοσιογράφος είσαι».

 

Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου, ο αστυνομικός που ζήτησε τη ταυτότητα με αρπάζει από το κεφάλι, με γυρνάει ανάποδα, και με κολλάει στο κλειστό ψυγείο του περιπτέρου. «Παιδιά έλεγχο» φωνάζει στους συναδέλφους του. Μου πιέζει πιο δυνατά το κεφάλι στο ψυγείο και μου κλωτσάει τα πόδια. Μου αρπάζουν τη τσάντα και αρχίζουν να μου αδειάζουν τις τσέπες, πετώντας ό,τι έχω στο πεζοδρόμιο. Τους φωνάζω, «συγνώμη, τι κάνετε αυτή τη στιγμή; Θεωρούμαι ύποπτος για κάτι;» «Έλεγχο και προσαγωγή σου κάνουμε να μάθεις άλλη φορά να μιλάς».
Ταυτόχρονα, ένας αστυνομικός με ξυρισμένο κεφάλι, γύρω στα 35, ύψος 1,78 και περίπου στα 90 κιλά, κολλάει το κεφάλι του στο δικό μου (ενώ ο συνάδελφος του με πίεζε στο ψυγείο) και μου λέει «θα πας προσαγωγή μ****α για παρεμπόδιση αστυνομικού έργου και αντίσταση κατά της αρχής». «Ποια αντίσταση;» του λέω προσπαθώντας να γυρίσω το κεφάλι μου προς τη μεριά του. Η απάντηση που έλαβα ήταν κωμικοτραγική : «Τον βλέπετε όλοι;» φωνάζει γυρνώντας στους συναδέλφους του, «ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ» και προσθέτει «είμαστε πέντε άτομα ρε που όλοι βλέπουμε ότι αντιστέκεσαι, να δούμε τι θα πεις στον εισαγγελέα».

Εκείνη τη στιγμή, δεν άντεξα και φώναξα «είστε σοβαροί;  Τι ακριβώς μου κάνετε; Μου συμπεριφέρεστε σαν κακοποιό και θα μου κάνετε προσαγωγή επειδή σας είπα να μη βαράτε τον άνθρωπο;». Η απάντηση που εισέπραξα ήταν να με πιέσει ακόμα πιο πολύ ο αστυνομικός στο κεφάλι ενώ με κλώτσησε για ακόμα μία φορά στα πόδια. Ο άλλος, ο ξυρισμένος, ξανακολλάει το πρόσωπο του στο δικό μου και αρχίζει να φωνάζει επανειλημμένα και όλο και πιο δυνατά «ΠΑΡΕΜΠΟΔΙΣΕΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΕΡΓΟ;» καθώς και «ΕΧΕΙΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΨΕΥΤΟΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ ΠΛΟΥΣΙΟΠΑΙΔΙΟ» . Προσπαθούσα να μιλήσω, να του πω κάτι αλλά κάθε φορά που άνοιγα το στόμα μου, μου φώναζε όλο και πιο δυνατά «ΕΧΕΙΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑ;» και με απειλούσε ότι θα με «χώσει μέσα». Ξαφνικά, ακούω από τον ασύρματο κάποιου αστυνομικού ότι «είμαι καθαρός». Μετά από ένα λεπτό και αφού οι δυο, τρεις αστυνομικοί, οι μεγαλύτεροι ηλικιακά στην ομάδα, συζητούσαν μεταξύ τους για τη τύχη μου, μού ανακοινώνουν «ότι τη γλίτωσα αυτή τη φορά την Ομόνοια». Ο αστυνομικός απελευθερώνει το κεφάλι και το υπόλοιπο σώμα μου ενώ μου λέει να μαζέψω τα «σκατά». Ο συνάδελφος του με το ξυρισμένο κεφάλι, γυρνάει προς το μέρος και απειλητικό ύφος μου λέει «να μάθεις άλλη φορά να είσαι πιο προσεκτικός με τις δημοκρατικές σου ευαισθησίες».

 

Δυστυχώς, αφενός λόγω του ότι έχασα τη ψυχραιμία μου και αφετέρου διότι ήμουν εντελώς τρομοκρατημένος, δεν κατάφερα να πάρω τον αριθμό τους. Όχι πως θα μου τον έδιναν άλλωστε. Θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στην ελληνική αστυνομία που ξέρει καλά να κάνει τη δουλειά της και δημιουργεί μία αίσθηση ασφάλειας στους πολίτες της. Αν κρίνω από το ζήλο με τον οποίο χειρίστηκαν τη διαμαρτυρία ενός αθώου πολίτη για το ξυλοδαρμό ενός αλλοδαπού, είμαι σίγουρος ότι στα πιο δύσκολα περιστατικά, όπως τη δολοφονία κάποιου μετανάστη, η Αστυνομία θα είναι εκεί να «εκτελέσει» το έργο της.

Αχ, κύριε Νίκο μου…..

Είναι ένας έρωτας μεγάλος!

Τότε δεν καταδέχτηκα το κοστούμι του μακαρίτη.

Σήμερα,

στην απρόοπτη συνάντηση μας,

μου ζήτησε,

να της δώσω το πουκάμισο μου!

Αυτό που φορούσα.

Χρώματος «ξεβαμμένο πρασινούλη».

Καταπονημένο από τα πολλά φορέματα.

Και βρώμικο.

Από τη δουλειά στα χωράφια.

Την είχε ξετρελάνει.

....Το "πουκαμισάκι"!

Φιλενάδες,  

η καζούρα κομμένη,

εντάξει;

Πως θα γλιτώσω,

μου λέτε;

Το πρώτο όμορφο, καλοκαιρινό ηλιοβασίλεμα.

Κυριακή.

Η ώρα της δύσης του ήλιου.

Πίσω από τα βουνά της Σπάθας.

Ακριβώς απέναντι από το Κουμπελή.

Και στη μέση ο κόλπος των Χανίων.

Με άπνοια και ζέστη.

Μετά από τόσες συννεφιές, ψύχρες και βροχές.

Βάλσαμο.

Καλή εβδομάδα!

Είσαι καλά; Τι είναι αυτά που λες τώρα!

Όχι αγάπη μου.

Στη πλατεία ήμουνα.

Διαμαρτυρόμουνα.

Αγανακτισμένος.

Αν δεν με πιστεύεις ρώτα τον Ψινάκη.

Ναι τον γνωστό.

Ήταν και αυτός εκεί…..

Αν είχα ρουλεμάν θα ήμουνα πατίνι;

Αυτές τις ημέρες, γίνεται στο ΜΑΪΧ (Μεσογειακό Αγρονομικό Ινστιτούτο Χανίων), ένα σεμινάριο υψηλού επιπέδου για τη βιολογική γεωργία. Οι από όλο το πλανήτη συμμετέχοντες σε αυτό, μου έκαναν τη τιμή, να  επισκεφτούν τους κήπους μου σήμερα το απόγευμα. 

Παρά το ψιλόβροχο που έπεφτε, η συμμετοχή ήταν μεγάλη. Τουλάχιστον 70 επισκέπτες με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, άκουσαν όσα είχα να τους πω, και είδαν όσα είχα να τους δείξω.

Κάπου ψιλοζορίστικα. Oι ερωτήσεις τους ήταν πολύ εξειδικευμένες. Όπως για παράδειγμα, αν μετρώ τις απώλειες των θρεπτικών ουσιών του εδάφους, μετά από κάθε καλλιέργεια. Τι να τους πω, ότι το κάνω; Αφού δεν το κάνω! Εκτός αυτού, κάθε ανάλυση εδάφους κοστίζει.  Ανεβάζοντας το κόστος παραγωγής. Και για αυξημένα κόστη, δεν είμαστε πλέον. Όπως δεν είμαστε και γεωπόνοι….