Επί δικαίων και αδίκων.

Σήμερα .

Λίγο πριν το μεσημέρι.

Σε ένα διάλειμμα.

Από το χωράφι.

Συνάντησα μία γνωστή.

Επιστήμων.

Στο παρελθόν.

Είχαμε συνεργαστεί άψογα.

Τόσο σε προσωπικό επίπεδο.

Όσο και ως εκπρόσωπος.

Των διάφορων θεσμοθετημένων συλογικοτήτων.

Της βιολογικής γεωργίας.

Που συμμετείχα κατά καιρούς.

Πάνω σε θέματα βιοποικιλότητας.

Τη χαιρέτησα όπως πάντα.

Εγκάρδια.

 «Καλημέρα».

Με άρπαξε από τη μούρη.

Μες τη ξινίλα.

«Και εσύ υποψήφιος είσαι;

Με τόσους γνωστούς, ποιόν θα πρωτοψηφίσω;

Δεν μπορώ να σας ψηφίσω όλους.»

Μια καλημέρα ήθελα να σου πω κερά μου.

Όπως κάνουμε κάθε φορά που συναντιόμαστε.

Μια καλημέρα.

Μια ευχή.

Καθημερινή.

Απλή.

Ανθρώπινη.

Δεν είχα πρόθεση.

 Να σου ζητήσω.

 Να με ψηφίσεις.

 Όπως δεν το κάνω σε κανένα.

Και αν μας βάζεις όλους στο ίδιο τσουβάλι.

Καλά να πάθεις.

Εμείς τι φταίμε.

Τι πρέπει να κάνουμε;

Να μη μιλάμε.

Σε κανένα;

Για να μην μας παρεξηγήσει;

Μια αγοραφοβία να τη πάθουμε;  

Αυτή η φοβία,  μας έλειπε!

Αμ δε.

Τη χάρη δεν στη κάνουμε.

Καληνύχτα.

Το κράξιμο.

Παρακολουθώ μέρες τώρα.

Εκούσια και ακούσια.

Το όργιο.

Κανιβαλισμού.

Ρατσισμού.

Σε βάρος ενός ανθρώπινου πλάσματος.

Που είναι άντρας.

Ντύνεται γυναίκα.

Και έχει μούσι.

Μαύρο μούσι.

Μας πείραξε η προστυχιά.

Η προκλητικότητα.

Των μαύρων τριχών.

Και δεν μας πείραξε.

Η προστυχιά.

Του μαύρου της «αμαρτωλής» ΕΡΤ.

Πέταξαν σε μια νύχτα.

Μαύρη νύχτα.

2.600 ανθρώπους στο δρόμο.

Για να δημιουργήσουν την … αναμάρτωλη ΝΕΡΙΤ.

Που συμμετείχε σε αυτό το πανηγύρι.

Μαζί με το MAD.

Του οποίου ο ιδιοκτήτης.

Έχει πετάξει στο δρόμο.

Άλλους 250 εργαζόμενους.

Χωρίς να τους πληρώσει.

Τα δεδουλευμένα.

Ή τις αποζημιώσεις.

Που τους χρωστούσε.

Εν πάση περιπτώσει.

Κάποιων τα σχόλια.

Μου θύμισαν.

Έναν πρώτο μηχανικό.

Στα καράβια.

Τότε που ταξίδευα.

Έλληνας ήταν.

Τα είχε βάλει με ένα καμαρωτάκι.

Δομινικανό.

Από αυτά τα «κομμάτια».

Που έχουν σε δουλεία.

Οι εφοπλιστάδες μας.

Στα καράβια τους.

Διαχρονικά.

Όχι με Ελληνική σημαία.

Αλλά «ευκαιρίας».

Εν προκειμένω Παναμέζικη.

Του συμπεριφερόταν άσχημα.

Απαξιωτικά.

Τον έβριζε.

Και σε κάθε ευκαιρία τον κατηγορούσε.

Στο σαλόνι.

Ή στη τραπεζαρία των αξιωματικών.

Εν απουσία του.

Πούστη.

Αδερφάρα.

Και συμπλήρωνε:

«Κρίμας το μπόι του. 

Την έχει και μεγάλη ο μαλάκας!»

………………….

 

Δώρο, άδωρο.

Πριν από λίγο.

Μου ήρθε με … κούριερ.

Σταλμένο.

Από τη μία.

Και μοναδική.

Σίγουρη.

Ψηφοφόρο.

Που θεωρούσα ότι είχα.

Μια πίκρα την πήρα.

Στεναχώρια επίσης.

Προσπαθώ.

Να βρω ένα τρόπο.

Να τη μεταπείσω.

Πως;

Με τι;

Με ένα συνθηματάκι μήπως;

«Εργάτη, εργάτη.

Στηρίξου στη δική μου πλάτη.»

Άσε.

Έχω πρόβλημα.

Στη μέση…….

Αγιούτο γειτόνοι…..

Το βλέπετε αυτό το χωράφι;

Είναι περίπου ένα  στρέμμα.

Φυτεμένο με σκόρδα.

Από τον Οκτώβριο.

Σκελίδα – σκελίδα.

Τέσσερις ημέρες φύτευα.

Στους μήνες που μεσολάβησαν μέχρι τώρα.

Τα έχω ξεχορταριάσει 3 φορές.

Δύο φορές τους έβαλα κοπριά.

Και μπόλικη στάχτη.

Τώρα είναι έτοιμα.

Για βγάλσιμο.

Ξερά.

Πρέπει μέχρι τη Παρασκευή να έχουν βγει.

Το αργότερο.

Επειδή δεν θα προλάβω.

Ζητούνται σύντροφοι.

Εθελοντές.

Ακτιβιστές.

Αλληλέγγυοι.

Για βοήθεια…..

Καθρεπτάκια……

Πείτε μου στο Θεό σας. 

Αρμόζει αυτό το πράμα.

Αυτός ο αναπτήρας.

Στο κύρος.

Μιας σοβαράς υποψηφίου;

Και οι υποψήφιοι ψηφοφόροι;

Πως το δέχονται.

Αυτός είναι.

Είναι.

Τρε ζολί μπανάλ.

Σαν διαφημιστικό σαβουροφαγάδικου.

Που θέλει να αυξήσει το πελατολόγιο του.

Στα χοτ ντοκς.

Και στα κετσάπια.

 Τόσοι αναπτήρες.

Διαφημιστικοί.

Κυκλοφορούν.

Στην αγορά.

Πιο γουστόζικοι.

Πιο τσαχπίνικοι.

Χάθηκε ο κόσμος να επιλέξει έναν από αυτούς;

Ακόμα και εκεί φτήνια;

Έλεος δηλαδή……

Το μετά έρχεται...

 

Μου αρέσει πολύ. Που άλλη μια φορά. Φρίττοντας. Πέφτουμε από τα σύννεφα. Κατευθείαν. Στων ακτογραμμών τα βοτσαλάκια. Για το νομοσχέδιο. Που περιπαικτικώς. Ή για των αφελών τα μάτια. Ανέβασαν  οι κυβερνώντες στη «Διαύγεια». Για τη παραχώρηση των αιγιαλών σε ιδιώτες. Επενδυτές. Έλληνες ή ξένους.

Όλα αυτά τα χρόνια. Υπήρξε αθόρυβα. Μία συστηματική. Προετοιμασία. Ωρίμανσης. Από τους επωφελούμενους. Που γέμιζαν στραλίκια. Εκτάσεις  κοντά σε παραλίες. Μη αξιοποιημένες. Κυρίως ερημικές.

Παραδείγματα πρόχειρα και ευρισκούμενα δύο. 

 

 

Κατ΄ αρχήν στη Μαχαιρίδα. Στο Ακρωτήρι. Συνέβη το χειμώνα του 2011. Στη πλαγιά του λόφου, που περιβάλει τη παραλία της Μαχαιρίδας. Από τη βόρεια μεριά.  Ανάμεσα στα σκίνα, τα ρείκια, τα θυμάρια και τους ασπάλαθους. Φύτρωσαν σιδερολοστοί. Πάσσαλοι. Κοινώς «στραλίκια». Από τη κορυφή. Μέχρι τη παραλία. Στα βράχια. Εκεί που σκάει το κύμα. Δίπλα στο κρίτταμο και το θαλασσινό σταμναγκάθι.

Για αυτό ευθύνεται ο διαχρονικός , βαρύς χειμώνας. Και τα …κατραπακώδη καρεκλοπόδαρα που ρίχνει.

Παρόμοιο θαύμα, συνέβη και παλαιότερα. Τη δεκαετία του ’80. Στην ανατολική πλευρά της παραλίας. Μόνο που ως θαύμα, ήταν πολύ πιο εντυπωσιακό. Είχε περισσότερα εφέ. Το τοπικό Κοινοτικό Συμβούλιο, είχε απαγορεύσει την παρουσία των πιστών του γυμνισμού. Κάποιοι άλλοι πιστοί, παραδόπιστοι, γέμισαν τη παραλία, τα βράχια, με θειάφι, σπασμένα γυαλιά, ξερές ασπαλαθότσιτες και άφησαν να τριγυρνούν στη περιοχή, ελεύθερα,  κάτι θηριώδη άγρια λυκόσκυλα.

Οι κολυμβητές, αραίωσαν. Οι πάσσαλοι θέριεψαν. Άνθισαν περιφράξεις.

 Ο καρπός τους έγινε ξενοδοχεία και πολυτελείς βίλες.

Τα χρόνια πέρασαν Η παραλία καθαρίστηκε. Ξαναγέμισε κόσμο. Ορισμένες φορές, παραπάνω από ότι χωρούσε. Ελέω διαδικτύου.

 

 

Δεύτερο παράδειγμα. Περισσότερο χαρακτηριστικό. Σε μια μικρή παραλία. Ανάμεσα στη Σούδα του Πλακιά και το Ροδάκινο. Πρόπερσι. Κατέβηκαν μπουλντόζες. Ξεπέτσωσαν βράχια κοντά και μέσα στη θάλασσα. Τοποθέτησαν τα βράχια στο ένα τρίτο της παραλίας.  Χωρίζοντας τη στα 2. Πέρυσι στη ίδια παραλία. Παρουσιάστηκαν στραλίκια. Είχαν τοποθετηθεί περισσότερα βράχια , κάτι σαν διαχωριστική γραμμή, που προχωρούσε μέχρι τα βαθιά.  Πάνω στα βράχια είχαν καρφώσει πλέγματα. Που έφταναν μέχρι πάνω ψηλά. Τη πλαγιά. Η όλη περιφραγμένη έκταση πάνω από πενήντα στρέμματα.

 

Από ότι φαίνεται οι « νομιμοφανείς ή αυθαίρετες» καταπατήσεις τελείωσαν. Νόμιμα πια όλα. Όπως θέλουν. Ότι θέλουν. Έτσι. Εντελώς προγραμματισμένα. Αλλά με ειδικό σκοπό. Καιροσκοπικό μεν, «αναπτυξιακό» δε. Με τους εκλεγμένους θεματοφύλακες να εκτελούν διατεταγμένες υπηρεσίες.  Προς όφελος των καλών τους, διαχρονικών προστατών. Εις βάρος της κοινωνικού συνόλου.

Οι κακοί είναι οι «ξεβράκωτοι».

Αυτοί φταίνε.

Για όλα.

Πάντα…

Προεκλογικό Σποτ της Πρωτοβουλίας Πολιτών για την Τοπική Αυτοδιοίκηση στ...