Λα κου-κα-ρά-τσσσα!

Περιμένοντας τη βροχή που δεν ήρθε τελικά,

μετά τα σκόρδα, φύτεψα για 2^η φορά και κρεμμύδια. 

Πολλά όμως από αυτά ήταν φαγωμένα.

 Ήμουν σίγουρος ότι στην αποθήκη που τα είχα αποθηκευμένα,

δεν υπήρχαν ποντίκια.

 Άρα κάτι άλλο έκανε τη ζημιά.

Τι να ήταν άραγε αυτό; 

Αυτό!

Και τι είναι αυτό;

Κα-τσα—ρί-δα!

(Ακούω τσιρίδες;)

Τη ζημιά δεν την έκανε μόνο αυτή.

Υπήρχαν και άλλες.

Πολλές.

Μέσα στα ξεκουφισμένα κρεμμύδια…

ΠΟΙΑ ΕΥΡΩΠΗ ΡΕ !!

«Μεγαλεία».

Περασμένα.

Μα όχι ξεχασμένα.

Το μαύρο δάκρυ.

Της στερνής γνώσης.

Της απελπισίας ….

…..κορόμηλο.

Έτοιμο και αυτό για απόσυρση.

Μαζί με τον Λευτεράκη.

Τον κάθε Λευτεράκη.

Στην «Ευρώπη»!

Από την Ευρώπη.

Το Όχι στην αγκαλιά του Ναί.

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μιά μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Οχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα

πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ' όχι -το σωστό- εις όλην την ζωή του.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Ποντικάκι, μικρούλι, τοσοδούλη.

Σήμερα  είχα αυτό το ποντικάκι παρέα.

Μαζί με την ουρά του δεν ξεπερνούσε τους 5 πόντους. 

Καλοσύβαστο.

Δεν ενοχλήθηκε από τη παρουσία μου.

Πόζαρε κιόλας!

Για αυτό τη γλίτωσε. 

Από τα γατιά δεν ξέρω…

Καθρέπτη καθρεπτάκι μου.

Ήρθε στα Χανιά τη προηγούμενη Πέμπτη, για να παρουσιάσει-προωθήσει το βιβλίο της η κ. Μαρία Ρεπούση. Ο τίτλος του βιβλίου είναι «Τα Μαρασλιακά 1925-1927».

Υπήρξαν δράσεις και αντιδράσεις.

Παρόλο που είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο,  γύρω από μια ελάχιστα έως καθόλου γνωστή υπόθεση του μεσοπολέμου στην Ελλάδα -και αναμφίβολα παντελώς άγνωστη σε όσους συγκεντρώθηκαν για να αποδοκιμάσουν τη συγγραφέα,  χαρακτηρίζοντάς την "ανεπιθύμητη" στην Κρήτη.

Ο χαρακτηρισμός, στο τίτλο του δημοσιεύματος κιόλας, των «Χανιώτικων Νέων», ως «συνωστισμός …. γραφικότητας» ενόχλησε.  Είχαν δίκιο που ενοχλήθηκαν. Αυτοί που ενοχλήθηκαν. Αδικήθηκαν από αυτόν τον ήπιο χαρακτηρισμό. Με πρακτικές που παραπέμπουν στη  Χρυσή Αυγή, τι περίμεναν; Απλά  έχασαν το δίκιο τους.

Θα τους συνιστούσα να διαβάσουν το βιβλίο. Αν δεν τους αρέσει να του βάλουν ξύδι. Για να καθαρίσουν με αυτό τους καθρέπτες τους. Καλά. Και ας κοιταχτούν  εκεί. Να δούμε ποιος είναι ο πιο πολύ Έλληνας….

Στα πράσα !

Είχα ζόρι μεγάλο.
Προσκυνούσα και εγώ τη γή.

Για τρίτη συνεχόμενη ημέρα.

Διπλωμένος στα δυο.

Σκυφτός.

Φύτευα.

Κάποια στιγμή χτύπησε το κινητό.

Είδα στην οθόνη του, από πού ερχόταν η κλίση.

Ωχ, αναστέναξα. Τι με θέλει πάλι.

Πάτησα το κουμπί.

-Παρακαλώ.

-Έλα Νικολιό, ήντα κάνεις.

-Καλά θεία. Φυτεύω. Εσύ τι κάνεις.

-Ήντα φυτεύγεις.

-Τα σκόρδα  θεία,  φυτεύω. Σήμερα τελειώνω.

-Εγώ τάχω φυτεμένα. Μου ξεπερισσέψανε σκελίδες. Μόνο ανε τσι θες έλα να τσι πάρεις. Όποτε θες.

-Εντάξει θεία. Κάποια στιγμή σήμερα θα περάσω.

Και πέρασα.  Μεσημέρι ήταν. Μία παρά.

Φτάνοντας είδα το σπίτι κλειστό.

Παράθυρα, και πόρτες. Ακόμα και  τα πατζούρια.

Από μέσα όμως ακουγόταν ακαθόριστες ομιλίες και μουσική.

Πλησίασα.

Έπαιζε η τηλεόραση στη διαπασών.

Οι ομιλίες ήταν στα τουρκικά.

Έβλεπε τούρκικο!

Της χτύπησα το κουδούνι μια φορά.

Δεν απάντησε.

Το ξαναχτύπησα πολλές φορές.

Τίποτα.

Τη πήρα τηλέφωνο.

Δεν απάντησε.

Η ένταση όμως του ήχου της τηλεόρασης σιγάνεψε.

Δεν ακουγόταν πια.

Ξαναχτύπησα το κουδούνι. Πάλι δεν απάντησε.

Κρυβόταν!

Διαολίστηκα.

Σηκώθηκα και έφυγα….

Τρελίτσες…..

Ο Οκτώβρης έφυγε. 

 

Μπήκε σήμερα ο Νοέμβρης. 

Το φθινόπωρο  ερωτροπεί.

Με την άνοιξη.

Και ιδού τα αποτελέσματα.

Η τζανεριά τρελάθηκε!

Πολύ θέλει;

Καλό μήνα....