Στα μέσα της δεκαετίας του 90
ήταν. Ένας φαμελιάρης αγρότης. Και δη
πολύτεκνος. Καλό ανθρωπάκι. Φιλήσυχος. Κατέβαινε με τη γυναίκα του και κάποια
από τα μεγαλύτερα παιδιά του, στη λαϊκή
του Σαββάτου. Ξεκινούσε από τις Στέρνες με ένα τεράστιο τρακτέρ φορτωμένο
πατάτες. Για να τις πουλήσει. Άδεια λαϊκής είχε. Θέση μόνιμη, το σταγονίδιο του Κουτσόγιωργα,
που έκανε κουμάντο τότε, δεν του έδινε. Έπρεπε
να βολέψει πρώτα τους κουμπάρους και τα ρουσφέτια του Μανώλη και του Σίφη. Έτσι ο Στερνιανός, έμπαινε όπου τον άφηναν οι
συνάδελφοι του. Όταν δεν έβρισκε, έστηνε τον πάγκο του στην είσοδο του παρκινγκ
της Ρεγγίνας. Την ίδια θέση γαλίφιαζε και ένας έμπορας. Ελεεινός και
τρισάθλιος. Παρατρεχάμενος. Πρωτοπαλίκαρο γνωστών γαλάζιων κομματαρχών. Τραμπούκος. Άδεια
δεν είχε. Δεν μπορούσε να έχει. Η γυναίκα του είχε καφενείο. Και αυτός
μπαινόβγαινε στις φυλακές. Στον πάγκο συνήθως δούλευαν οι 2 γιοί του.
Οι φασαρίες, μεταξύ τους, ήταν συχνές. Ένα Σάββατο ξημερώματα έφτασε πρώτος ο Στερνιανός. Έστησε το πάγκο του, έξω από τη
λαϊκή, αφού δεν βρήκε μέσα και πήγε στο καφενείο, κάτω στις Χιόνες, να πιει καφέ. Όταν ήρθε η φαμίλια,
βρήκε το μέρος πιασμένο. Χάλασαν το πάγκο, πέταξαν τις πατάτες και έστησαν το
δικό τους, με τη δική τους πατατο-πραμάτεια.
Αιγύπτου, βαπτισμένη πότε «Μαλίων» και πότε «Λασιθίου». Παρμένη βερεσέ από την λαχαναγορά. Ως απούλητα υπολείμματα της Παρασκευής. Όταν ήρθε ο Στεριανός και είδε τι του είχαν
κάνει, δεν μίλησε. Πήγε στο τρακτέρ που
το είχε παρκάρει στη πάνω μεριά της αλάνας. Το έβαλε μπροστά, μαρσάρισε και
πήρε φόρα. Στη κατηφόρα της αλάνας. Με φουλ τα γκάζια. Λίγο πριν φτάσει στο
πάγκο, έκοψε απότομα το τιμόνι όλο δεξιά. Το τρακτέρ γύρισε θεριό ανήμερο. Μουγκρίζοντας.
Το πίσω μέρος του διέλυσε τον πάγκο της φαμίλιας. Σε ελάχιστο χρόνο και πριν
προλάβουν να αντιδράσουν, είχε κάνει το
ίδιο άλλες 3 φορές. Διάλυσε τα πάντα. Κάπου εκεί η φαμίλια συνήλθε και άρχισε να τον κυνηγά. Βλαστημώντας τον. Ο ένας γιός κρατούσε
ένα σιδερολοστό. Τσίριζε. Ούρλιαζε. Χοροπηδούσε.
Αφηνιασμένος. Σαν την Τσίτα του Ταρζάν. Και
προσπαθούσε να χτυπήσει τον Στερνιανό. Αλλά που να τον φτάσει….
Αρκετά χρόνια αργότερα, ένα
σχόλιο μου στα «Χανιώτικα Νέα» είχε ενοχλήσει τον τότε βαψομαλλιά Αντιδήμαρχο. Μου
έστειλε χαιρετίσματα με ένα
Κοκκινομετοχιανό ανθυπάρχοντα, κολλητάρι του. Και ένα μήνυμα. Πως θέλει να κουβεντιάσουμε. Όχι στο γραφείο του
στο Δήμο, μα σε άλλη υπηρεσία του Δημοσίου, που ήταν προϊστάμενος. Αρνήθηκα και
ζήτησα να απαντήσει δημόσια μέσω της εφημερίδας, αν θεωρούσε ότι τον είχα
θίξει. Μετά από λίγες ημέρες το … πουλάκι ξανάρθε. Με το ίδιο μήνυμα. Και την
απειλή ότι αν δεν πάω, να κουβεντιάσουμε, μπορεί να βρεθεί κάποιος να με κάνει μαύρο
στο ξύλο. Ενημέρωσα αμέσως, τον τότε Αρχισυντάκτη
των «Χανιώτικων Νέων», ο οποίος με συμβούλεψε, μεταξύ άλλων, να πάω. Και πήγα.
Κατόπιν ραντεβού. Μέσα στο γραφείο, εγώ, το «Κοκκινομετοχιανό πουλάκι», ο
βαψομαλλιάς και απέξω άγρυπνος φρουρός, ο
σωματοφύλακας του. Δεν ήταν άλλος από τον
κραδαίνοντα τον σιδερολοστό και χοροπηδούντα ωσάν τη μαϊμού, που σας προανέφερα.
Ό ίδιος Αντιδήμαρχος ήταν που τον
βόλεψε για ένα διάστημα, κάπου στον Δήμο, σαν νυχτοφύλακα. Για να προστατέψει λέει την περιουσία του Δήμου από τις κλοπές. Που βεβαίως συνεχίστηκαν. Κάπου εκεί βόλεψε
και τη γυναίκα του. Στα ενδιάμεσα έγινε και ιδιοκτήτης ραδιοφωνικού σταθμού.
Σε
αυτή την άθλια εποχή που ζούμε, κάθε Λαμπροχριστούγεννα,
το παίζει φιλάνθρωπος. Μοιράζει πατάτες. Πάντα ως ιδιοκτήτης ραδιοφωνικού
σταθμού. Με την απαραίτητη παρουσία τηλεοπτικών συνεργείων και φωτογραφικών
μηχανών........
(Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα
και καταστάσεις, έχει να κάνει με τον
παραλογισμό της μελονομακαρονοκουραμπιεδοκατάστασης του στομαχιού, λόγω της υπερβολικής
κατανάλωσης των ημερών .)
