Το γελοίο της εσχατοσύνης.

Πόσο.

Μα πόσο.

Είναι αξιόπιστη.

Μια δημοσκόπηση.

Οποιαδήποτε δημοσκόπηση.

Πανελλαδική.

Που βασίζεται.

Σε «δείγμα».

Χιλίων ερωτηθέντων.

Έχω την εντύπωση.

 Ότι του Τοτού.

Τα … γκάλοπ.

Είναι πιο έγκυρα.

Και γελάμε περισσότερο.

Ενίοτε….

Ο κουτρουβαλιασμένος.

Σήμερα ήμουν κάπου ανάμεσα.

Στον Λα-κασά.

Και στα Ζαν-νιανά.

Της … Μουζουριανής Ριβιέρας.

Μάζωνα ελιές.

Ασκώντας τη κομμωτική. 

Με το αλυσοπρίονο.

Πάλι.

Με βοηθούς βεβαίως.

Άξιους.

Πανάξιους.

Στα αυτιά τα ακουστικά.

Συντονισμένα στην ΕΡΑ Χανίων.

Ανεβαίνοντας τη σκάλα.

Προς τη κορφή της ελιάς.

Άκουγα τα προεκλογικά νέα από τη Σοφία.

Προβληματιζόμουν.

Ο προβληματικός.

Αν ήμουν ακόμα Πασοκτζής.

Ποιόν θα διάλεγα.

Να ψηφήσω.

Τη Χαριτάκη.

Ή  τον Λιονάκη.

Την ώρα που έφτανε στα τύμπανα.

Η  «βάσανος».

Του Πολύδωρα.

Και πριν γελάσω.

Γλίστρησα.

Πιάστηκα από ένα κλαδί.

Που μου έμεινε στο χέρι.

Πρώτη στάση.

Ο σταυρός της ελιάς.

Δεύτερη στάση.

Το πάνω σκαλί .

Της σκάλας.

Ε,  από εκεί και μετά.

Τσουλήθρα.

Με το δεξί μπούτι.

Για τα επόμενα δύο μέτρα.

Μέχρι το βρεγμένο χώμα.

Μπρούμουτα.

Στο ένα χέρι.

Ο … κότινος.

Στο άλλο το αλυσοπρίονο.

Ευτυχώς σβηστό.

Και ο μούσκαρος.

Ξεκαρδισμένος.

Που οι βοηθοί.

Είχαν μετατραπεί.

Από τη τρομάρα τους.

Σε κινητά.

Αλετριβιδιά.

Με δύο μυλοπόδαρα.

Έκαστος…..

Του κυρίου δεηθώμεν…..

Το είδα.

Στα "Χανιώτικα Νέα".

Τη παραμονή της Πρωτοχρονιάς.

Και δεν πίστευα στα μάτια μου.

Αυθόρμητα μου βγήκε.

Η απορία.

 «Μωρ’ τι είναι τούτο;»

Πείτε μου.

 Άδικο είχα;

Πάρα πολύ!

Ε ναι!

Κάποιες φορές.

Γίνομαι κακός.

Πολύ κακός!

Και μου αρέσει……