Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017

Τι-μωρία.




Πριν από λίγα βράδια, για να ξεφύγω, λέει, από  μία κρίση άγχους, είπα να δω λίγο τηλεόραση. 
Μπας και παίζει κάνα καλό έργο.

Πάνω στο ψάξιμο και άλλαγμα των καναλιών, κόλλησα σε  μία συζήτηση περί  αγροτικών θεμάτων.

Ήταν μάλλον σε επανάληψη. 
Χωρίς το προειδοποιητικό σήμα στην οθόνη. 

Μιλούσε ένας κύριος.

Το όνομα του δεν το συγκράτησα.

Με εμφάνιση Πάγκαλου.

Μιλούσε όπως ο Μάργαρης.

Που ήταν πανεπιστημιακός καθηγητής διαχείρισης οικοσυστημάτων.

Θεός σχωρέστον, γιατί τώρα έχει πεθάνει.

Κουνούσε το δάκτυλο, όπως ο Γεωργιάδης των άγονων  γαλάζιων  αγώνων , της τηλεοπτικής  «Βουλής».

Επέμενε ότι τα χημικά λιπάσματα είναι χρήσιμα, διότι εμπλουτίζουν το έδαφος με τροφή για τα φυτά.

Δεν είναι δηλητήρια.

Δεν βλάπτουν τους οργανισμούς του εδάφους.

Δεν αφήνουν κατάλοιπα στο έδαφος και στα τρεχούμενα νερά.

Σε αντίθεση με τη κοπριά.

Που είναι μικροοργανισμοί   των εντέρων των  ζώων.

Ξαφνικά ένιωσα και ζώο και φυτό.

Και τα δύο ταυτόχρονα.

Πατάτα με γονίδια μέδουσας.

Ντομάτα με γονίδια αρουραίου

Καλαμπόκι με γονίδια σκορπιού.

Έλατο με γονίδια πυγολαμπίδας.

Που ταϊσμένο τόσα χρόνια με κοπριά, φυτοχώματα, χλωρές λιπάνσεις κλπ, έπαθε στερητικό σύνδρομο ή σκορβούτο.

Ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων.

Δεν έχω συνέλθει ακόμα.

Για σουβλιστά κοκορέτσια, γαρδουμάκια κλπ, ούτε σκέψη, ούτε λόγος.

Διότι δεν ξέρω  τι μου επιφυλάσσουν τόσοι μικροοργανισμοί.
Γλύτωσα   από μία πισίνα χημειοθεραπειών, ένα σολάριουμ ακτινοβολιών, απολαμβάνω τώρα   ένα τζακούζι ουρικού οξέως, μην πάω και από μικροοργανισμούς εντέρων ζώων. 
Έχω πεθυμιά. 

Αντί για αρνί να σουβλίσω ένα τσουβάλι λίπασμα.

Όχι εισαγωγής.

Όχι ελληνοποιημένο.

Ντόπιο.

Της Μου-Λου-Μου.

Για να υποστηρίξω, εν μέσω οικονομικής κρίσης  την Ελληνική εργατιά.

Αντί για λαδολέμονο, θα χρησιμοποιήσω ένα ειδικό κοκτέιλ.

Από αυτά τα φυτοφάρμακα, που ενώ έχουν απαγορευθεί, εξακολουθούν να πωλούνται. Ή που έρχονται παράνομα στην Ελλάδα από την Βουλγαρία.

Έτσι.

Για να είμαι σίγουρος.

Ότι δεν θα πάθω, μετά τον πρόσφατο καρκίνο  και μαλάκυνση εγκεφάλου.

Που αν τη πάθω, καλά να πάθω….




Τα άσχημα κωλάδικα, άσχημα καίγονται.




Σε ένα μικρό, μα όμορφο και βολικό διαμέρισμα στην πολυκατοικία που είναι στη Λεωφόρο Συγγρού 101, ακριβώς απέναντι από την Πάντειο, έζησα πρόσφατα   μερικές από τις πιο σημαντικές ημέρες της ζωής μου. Σημαντικές και ταυτόχρονα κρίσιμες.   Στους ανθρώπους που είχα  πάντα  δίπλα μου, όλη αυτή την περίοδο, ως γερούς στυλοβάτες, είναι και η ιδιοκτήτρια αυτού του διαμερίσματος. Καλή της ώρα. Η οποία μου το είχε παραχωρήσει  για όσο διάστημα το χρειάστηκα. Ήταν στην πίσω πλευρά της πολυκατοικίας. Στον πρώτο όροφο.
Ακριβώς πάνω από ένα  στρηπτιτζάδικο.  Το «Lido». Κάθε βράδυ, μετά τις 10 ξεκίναγε η μουσική. Είχε, δεν είχε κόσμο. Ακουγόταν μέχρι απάνω, παρά την μόνωση. Τα Σαββατοκύριακα όταν έβαζαν την μουσική πιο δυνατά ήταν μαρτύριο. Ποτέ πριν τις 6 το πρωί δεν σταμάταγε. Κίνηση πολύ δεν είχε. Τακτικοί πελάτες Ρώσοι λεφτάδες. Γομάρια. Και κάτι εγχώριοι ντεληκανήδες , που ερχόντουσαν σκυφτοί, σαν να ντρεπόντουσαν. Σαν να μην ήθελαν να τους δουν.  Την απορία την είχα. Αφού δεν είχε κόσμο, πως δούλευε κάθε βράδυ. Πως επιβίωνε οικονομικά.
Διαμαρτυρίες από τους ενοίκους υπήρχαν πολλές. Δεν έφταναν όμως. Ούτε οι προσφυγές στην Αστυνομία  ούτε και στην Δικαιοσύνη. Το «δίκαιο του επιχειρηματία» ήταν ισχυρότερο. Και προκλητικότερο. Καθώς περιείχε και απειλές ενίοτε. Προς τους «ενοχλητικούς». Δια μέσου των  μπράβων που ήταν  ακροβολισμένοι στα πεζοδρόμια, μπροστά από την είσοδο.

Την Δευτέρα που μας πέρασε, άρπαξε φωτιά. Μία φωτιά που έβαλε ο ίδιος ο ιδιοκτήτης της «επιχείρησης», για να μην του την  πάρουν οι τοκογλύφοι για 600.000 Ευρώ. Πέταξε ένα αναμμένο στουπί,  χωρίς να υπολογίσει ότι βάζοντας φωτιά, θα κινδυνέψουν ανθρώπινες ζωές. Μετά παραδόθηκε μόνος του στην Αστυνομία. 


Ευτυχώς δεν κινδύνεψαν να χαθούν ανθρώπινες ζωές. Ζημιές στην πολυκατοικία δεν υπήρξαν. Η επέμβαση της πυροσβεστικής ήταν άμεση  και αποτελεσματική. Αν όμως   κάποιοι από τους ενοίκους έχαναν την ζωή τους, αν καιγόταν και η υπόλοιπη πολυκατοικία, ή μέρος της,  θα πλήρωναν όλοι αυτοί  οι ανεύθυνο-υπεύθυνοι που ανεχόντουσαν, με τον εύλογα κατανοητό γνωστό τρόπο,  αυτήν την επικίνδυνη και παράνομη συνύπαρξη, τόσο καιρό;


Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

Ψύλλοι στον κόρφο μας.





Το γεγονός ότι ο οδηγός του αυτοκινήτου που σκότωσε δύο νέους ανθρώπους και τον σκύλο τους στα Κουνουπιδιανά, χθες το πρωί, ήταν 20 χρονών και Γεωργιανής καταγωγής, μας απασφάλισε εντελώς. Τον κατατάξαμε, αυτόματα , χωρίς πολλές σκέψεις, αλλά με βαριά από την θλίψη καρδιά, στους ναρκομανείς και στους ασυνείδητους μεθυσμένους οδηγούς. Χωρίς να περιμένουμε μία επίσημη ανακοίνωση της τροχαίας. Απλά αρκεστήκαμε, στις ταυτόσημες «έγκυρες δημοσιογραφικές πηγές». Και τι πως δεν είχε δίπλωμα οδήγησης Ελληνικό, αλλά Γεωργιανό; Κάποιοι άλλοι που κυκλοφορούν με δίπλωμα Ελληνικό, είναι λιγότερο επικίνδυνοι;
Ξεχάσαμε ή κάνουμε πως δεν γνωρίζουμε , οι πρυτάνεις του προφεσορισμού, ότι στις ξενοδοχειακές μονάδες της «βαριάς βιομηχανίας» του τουρισμού, απασχολούνται υπό συνθήκες γαλέρας και για ξεροψίχουλα, χιλιάδες άνθρωποι. Ανεξαρτήτου ηλικίας και εθνικότητας.
Ίσως ένας από αυτούς τους εργαζόμενους, να ήταν και αυτός ο νέος. Που την προηγούμενη και όλες τις προηγούμενες ημέρες, είχε δουλέψει 20ωρα και   δεν είχε προλάβει  ξεκουραστεί ή που είχε αργήσει να πάει στην δουλειά του και φοβόταν μην την χάσει.
Χωρίς να θέλω να θίξω την μνήμη των δύο παιδιών που σκοτώθηκαν, τελικά οι ζωές που χάθηκαν, ήταν παραπάνω. Και θλίβομαι, όχι μόνο για αυτές τις ζωές, μα για όλες τις ζωές, κάθε ηλικίας, που χάθηκαν στους δρόμους,  μέχρι τώρα και που θα χαθούν στο μέλλον. Το κακό δεν θα σταματήσει εδώ. Θα συνεχιστεί. Γιατί δεν κάνουμε κάτι, επί της ουσίας,  για να σταματήσει…..

Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

Πάμε μια (άλλη) βόλτα στα Χανιά.





Δεν έχω την εντύπωση. Μα την πλήρη βεβαιότητα. Ότι στην ευρύτερη περιοχή του Κόκκινου Μετοχιού, η κατάσταση με τα σκουπίδια, έχει γίνει , τις τελευταίες 10-15 ημέρες, ανυπόφορη. Επικίνδυνη. 
 Από την μια μεριά οι πάντα δραστήριοι, συνήθεις ασυνείδητοι. Από την άλλη το αδρανές και δυσλειτουργικό  τρίπτυχο καθαριότητας. Δήμος, ΔΕΔΙΣΑ, Εργολάβος. Η κατάσταση που επικρατεί καταγράφεται σαφέστατα στις φωτογραφίες που τράβηξα προχθές, χθες και σήμερα. Υπάρχουν και άλλα σημεία, με την ίδια ή χειρότερη κατάσταση. Κουράστηκα και βαρέθηκα για να συνεχίσω….. 
 
Η πλάκα είναι, ότι όταν φωτογράφιζα, την πρώτη ημέρα, την κατάσταση που επικρατούσε στην διασταύρωση των οδών Αγίου Στεφάνου και Πατριάρχου Βαρθολομαίου, καθώς και λίγο ποιο πάνω στην Χναρά, κάποιος κοντογείτονας με είδε. Με ρώτησε τι κάνω. Φωτογραφίζω τα χάλια μας του λέω. Δεν μου απάντησε. 

Την αμέσως επόμενη ημέρα ένα μικρό γερανοφόρο φορτηγό του Δήμου, με 2 εργάτες, καθάρισε αυτούς τους 2 σωρούς, και  άλλους 2 τεράστιους λίγο παρακάτω,  επί της Αγίου Στεφάνου! Τυχαίο; 

Την αφορμή για να αναφερθώ σε αυτό το απερίγραπτο χάλι, μου έδωσε ένας λατρεμένος μου γείτονας. Ό οποίος αφού καθάρισε τον κήπο του. Κλάδεψε τα καλλωπιστικά δεντρίλια,   πέταξε τα κλαδιά και τα χόρτα, στην απέναντι γωνία. Στου γείτονα.  Πάνω στο πεζοδρόμιο. 


Και ιδού το αποτέλεσμα. Δεν ξέρω αν πήρε τηλέφωνο, για να έρθουν να τα πάρουν. Είναι εκεί 15 ημέρες και περιμένουν….