Κάποτε....

Τα άλλα.

Τα αξέχαστα.

Χριστούγεννα.

Της νιότης….

Εις έτη καλά!

Και του χρόνου....

Ζωή σε μας;

Κάθε φορά.

Που κάποιοι.

Συνάνθρωποι μας.

Ανεξαρτήτως ηλικίας.

Χάνουν τη ζωή τους.

Σε τροχαίο.

Στεναχωριόμαστε.

Μελαγχολούμε.

Θλιβόμαστε.

Οργιζόμαστε.

Συγκλονιζόμαστε.

Συγκούρμουλοι.

Πνιγόμαστε.

Από τον «άδικο χαμό».

Βγάζουμε ανακοινώσεις.

Ψηφίσματα.

Κάνουμε δηλώσεις.

Ακυρώνουμε.

Προγραμματισμένες  εκδηλώσεις.

Και ύστερα;

Τίποτα.

Μέχρι την επόμενη φορά.

Έτσι….

Με ξένα … μελομακάρουνα;

Πριν από λίγες ημέρες.

Έγινα αποδέκτης.

Εμμέσως.

Αυτού του φακέλου.

Εις  διπλούν.

Διαβάζοντας τον αποστολέα.

Ανατρίχιαξα.

Χωρίς αυτοπεποίθηση.

Απαισιόδοξος.

Αλλά γεμάτος περιέργεια.

Τους άνοιξα.

Με χέρια τρεμάμενα.

Γιατί να το κρύψω.

Διότι πια.

Κανείς δεν ξέρει.

Τι του ξημερώνει.

Από πού του έρχεται.

Η απανταχούσα.

Κατραπακιά.

Βρήκα αυτή τη κάρτα.

Δεν λέω.

Είναι κάτι τις ρομαντικό.

Την εποχή των κοινωνικών δικτύων.

Των εσ-εμες, μι-μι-ες, ή μέϊλ κλπ.

Να σου στέλνουν ευχετήριες κάρτες.

Η ρομαντζάδα.

Προσωποποιημένη πια.

Δεν σταματάει εκεί.

Φτάνει στο λιμάνι.

Στο Ενετικό λιμάνι.

Εκεί που το κυματάκι.

Κάνει πλάτσα πλούτσα.

Στήνεται.

Και μοστράρει.

Την αφεντομουτσουνάρα του.

Σαν Άγιος Βασίλης.

Με …. πολιτικά.

Το γεγονός.

Ότι ήταν.

Κατ’ εξακολούθηση.

Στο παρελθόν.

Υποψήφιος.

Γενικώς.

Στη συνέχεια.

Εκλεγμένος  ή μη.

Και τώρα τοποθετημένος.

Ως «Διευθυντής Γενικού Κ.Κ. ΚΡΗΤΗ 1 

του Υπουργείου Δικαιοσύνης».

Δηλαδή Διευθυντής στις νέες.

Ολοκαίνουργιες.

Φυλακές Αγυιάς.

Οι κάρτες αυτές.

Και όλες οι άλλες.

Που πιθανόν στάλθηκαν.

Μέσω των ΕΛΤΑ.

Και σε άλλους. 

Πληρώθηκαν.

Από τον άξιο μισθό του;

Ή Χρεώθηκαν.

Στα έξοδα του «καταστήματος».

Εκεί όπου.

Οι «φιλοξενούμενοι».

Σιτίζονται.

Με το υπερβολικό ποσό.

Των δύο Ευρώ.

Ημερησίως.

Ε;

Κουρα….μπέηδες.

Αυτή η επιμονή τους.

Ν α με πείσουν.

Ότι οι πορδές.

Βάφονται με αυγά.

Καταντάει.

Ανυπόφορη.

Το τσαγανό……

Είναι ηλίου φαεινότερο.

Ότι οι ανά την Ελλάδα.

Δημοτικές επιχειρήσεις.

Ύδρευσης και αποχέτευσης.

Οδηγούνται σε μαρασμό.

Για να τις πουλήσουν.

Διαλυμένες.

Σε σωτήρες.

Ιδιώτες επενδυτές.

Τρανό παράδειγμα.

Οι Δημοτικές επιχειρήσεις.

Θεσσαλονίκης και  Αθηνών.

Το να βγαίνουμε.

Εμείς εδώ.

Στα Χανιά.

Και να λέμε.

Ότι η ΔΕΥΑΧ.

Αντιμετωπίζει.

Πρόβλημα στελέχωσης.

Για αυτό κλείνουμε ταμεία.

Δεν φτιάχνουμε λακκούβες.

(Αλήθεια.

Τι δουλειά έχει.

Η ΔΕΥΑΧ με τις λακκούβες;)

Δεν συντηρούμε δίκτυα.

Και λοιπά.

Και λοιπά.

Είναι σαν να κλαίμε.

Τη μοίρα μας.

Σαν να δηλώνουμε.

Ανίκανοι.

Να εμποδίσουμε.

Αυτό που έρχεται.

Δεν μου είναι.

Περίεργο.

Πως.

Μέχρι τώρα η  Νίκη.

Τα κατάφερνε.

Αθόρυβα.

Αποτελεσματικά.

Ουσιαστικά.

Εκείνη βεβαίως.

Γνωρίζει.

Αυτό το πώς.

Από πρώτο χέρι.

Και μάλιστα πολύ καλά.

Και το κόστος του.

Σε προσωπικό επίπεδο…..

Πόρκα μιζέρια…..

Χθες στο Δημοτικό Συμβούλιο.

Έγινε.

Από ότι  διάβασα.

Το έλα Άγιε μου Βασίλη..

Χορεύοντας.

Τζίνγκο μπέλς.

Και το τούλι.

Του μικρού Χριστούλη.

Να δεις.

Τον Εορταστικό.

Χριστουγεννιάτικο φωτισμό.

Αφού βεβαίως λύσαμε.

Με το τι θα γίνει.

Στο Δήμο.

Σε περίπτωση.

Εκτάκτου ανάγκης.

Πλημμύρα.

Πυρκαγιά κλπ.

Που ήταν το σοβαρότερο θέμα.

Της ημερήσιας διάταξης.

Μέχρι και ο κ. Ανδρεάδης.

Παραπονέθηκε.

Για την έλλειψη εορταστικού φωτισμού.

Στη Δημοτική Ενότητα του Ελευθερίου Βενιζέλου.

Κακώς βέβαια.

Διότι ο δρόμος της Χρυσοπηγής.

Εκεί που κατοικοεδρεύουν.

Ο κ. Κεμεσίδης.

Και ο κ. Καραμπινάκης.

Οι γιρλάντες  στους φανοστάτες.

Έχουν ανάψει.

Εδώ και ένα μήνα.

Όσο για την άλλη;

Τη κ. Προέδρου.

Θυμίστε μου.

Παρακαλώ.

Που.

Απορώ.

Πως και δεν παραπονέθηκε.

Έτσι όπως ήταν μαθημένη.

Ως Πρόεδρος του τότε Δημοτικού Συμβουλίου.

Να έχει.

Έξω από το σπίτι της.

Τη πιο φωτεινή.

Φανταχτερή.

Καραμπουζουκλένια.

Γιρλάντα.

Ολόκληρου του Δήμου….