Εν τέλει, εντελώς!

Η απάντηση που περίμενα τόσες μέρες, από την Αγροφυλακή, δόθηκε!

Δεν ήταν δημόσια.

Ήταν τηλεφωνική, ιδιωτική και άκρως απολογητική.
Βεβαίως και δεν με ικανοποίησε.
Εξάλλου τα 100 Ευρώ της «αποζημίωσης», ακόμα δεν έχουν αποδοθεί.
Έφαγε που έφαγε και έχασε απού έχασε!

Καλά να πάθω.
Ο θρασήτατος.
Αυτός είμαι εγώ.
Που τόλμησα και αντέδρασα στη κοροϊδία.
Στη εξευτελιστική καταπάτηση κάθε δικαίου μου.
Έπρεπε από την αρχή, να ομολογήσω.
Ότι φταίω.
Ότι ενόχλησα πολλαπλώς.
Τα πρόβατα.
Τον ιδιοκτήτη τους.

Το χωράφι μου δεν έπρεπε να είναι περιφραγμένο.
Τα πρόβατα περνώντας κάτω από τα σύρματα, ξεμαλλιάστηκαν.
Αρκετές τούφες αγνού παρθένου μαλλιού, έμμειναν στα σύρματα.
Οι πιρουέτες που αναγκάστηκαν να κάνουν περνώντας το πέτρινο φράχτη, ήταν σίγουρα επικίνδυνες.
Αν έσπαγαν κανένα πλευρό, και έτσι ξεμαλλιασμένα, τι μόστρα θα έκαναν στο τσιγκέλι του χασάπη, ε;
Αφήστε που οι ελιές τις οποίες έφαγαν, ήταν βιολογικής καλλιέργειας.

Άρα δηλητηριώδεις!
Επομένως φτηνά τη γλίτωσαν.
Από εμένα τον ασυνείδητο.
Αδίκησα και τον καλοπροαίρετο κτηνοτρόφο.
Ο οποίος λόγω οικονομικής κρίσης, μπορεί να μην είχε τροφές.
Τα άμοιρα τα ζωντανά έπρεπε να πεθάνουν από τη πείνα;
Είμαι ασυγχώρητος.
Με καταδικάζω ως εγκληματία.
Από πρόθεση και εκ προμελέτης.
Να ζητήσω δημόσια συγνώμη;
Ποτέ!
Θα χαρακτηριστώ … χέστης.
Κατά τη γνωστή παροιμία.
Και αυτό δεν το θέλω.
Φτάνουν, όλα τα άλλα που μου καταλογίζουν.
Να αναλάβω να χτυπώ, με μαστίγιο, στη πλατεία της Δημοτικής αγοράς των Χανίων

(τι επικοινωνιακή, φοβερή και τρομερή τουριστική ατραξιόν),

όσους συναδέλφους αγρότες προβαίνουν σε ανάλογες ,

παράλογες και αχαρακτήριστες καταγγελίες;
Ξεκινώντας πρώτα από εμένα;
Να αρμέγω, και να γαλακτοκομώ, για το υπόλοιπο της ζωής μου,

τα πρόβατα του κτηνοτρόφου που αδίκησα;
Ευχαρίστως!
Αλλά.
Τι μισθό θα παίρνω;
Μαζί με τα ποσοστά της τουριστικής ατραξιόν του μαστιγώματος.
Βεβαίως.
Από πιο πολιτικό γραφείο να περάσω,

για να πάρω το χαρτί του διορισμού μου;
Και τα σταυρωμένα ψηφοδέλτια,

των εκλογών των επόμενων 50 χρόνων.
Για μένα και για όλο μου το σόι.
Μέχρι 100ού βαθμού!
Για να μην ξεχνιόμαστε.
Διότι, σε αυτή τη ζωή, όλα πληρώνονται.
Με απόδειξη….

Της βρωμούσας....

Ένας πολύ μεγάλος μπελάς για τις καλοκαιρινές καλλιέργειες κηπευτικών είναι η κλασοπαπαδιά ή βρωμούσα. Ειδικά στις βιολογικές καλλιέργειες. Τα πιο ευπαθή φυτά είναι φασόλια, ντομάτες, καλαμπόκια, μπάμιες και πιπεριές.

(Στις φωτογραφίες βλέπεται μία … ομαδική «συνέρευση», για τη διαιώνιση του είδους τους!)

Ένας πολύ καλός συνδυασμός για την απομάκρυνση τους και την ικανοποιητική ελαχιστοποίηση των ζημιών, είναι η χρησιμοποίηση του φυτού ντάτουλα ή δατούρα ή διαβολόχορτου (datura strammonium – inoxia) και του «απιριού».

Ο ντάτουλας, είναι φυτό, που θεωρείται ζιζάνιο. Στη βιβλιογραφία αναφέρεται ότι διώχνει τις κλασοπαπαδιές. Στη πράξη όμως συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Όπου υπάρχουν ντάτουλες, οι κλασοπαπαδιές πηγαίνουν σε αυτούς και όχι στα καλλιεργούμενα φυτά. Ένας ντάτουλας κάθε 30-40 φυτά, αρκεί.
Το «απίρι», είναι σκόνη από ασβέστη και θειάφι ανακατεμένα. Αυτό χρησιμοποιούσαν οι παλιοί αγρότες «εκείνα» τα χρόνια.! Σκόνιζαν πολύ καλά τα φυτά πρωινές ώρες που είχε υγρασία και … ησύχαζαν από τις κλασοπαπαδιές. Πράγμα το οποίο κάνω και εγώ.
Τώρα τελευταία υπάρχει στο εμπόριο και μία «φυσική σκόνη», η καολίνη, την οποία επιτρέπει ο κανονισμός, αλλά δεν γνωρίζω, ούτε τον τρόπο χρήση της, ούτε την αποτελεσματικότητα της. Διότι δεν την χρησιμοποιώ και ούτε πρόκειται να το κάνω. Όταν είμαι απόλυτα ικανοποιημένος από τον αποτελεσματικό συνδυασμό του ντάτουλα και του «απιριού»….

Δεν υπάρχει στο χάρτη!

Από όσο είμαι σε θέση να ξέρω, είναι η μοναδική παραλία της νότιας Κρήτης, που αντί να κοιτάζει προς το Νότο, κοιτάζει προς Βορρά. Από αύριο και για τις επόμενες Κυριακές του Καλοκαιριού, θα λιάζω και θα δροσερεύω τη ... κορμάρα μου εκεί! Δυστυχώς άλλου είδους διακοπές δεν μου επιτρέπονται για φέτος. Ευτυχώς που υπάρχει και αυτή η δυνατότητα.....

Δρόμος δεν πάει εκεί, άρα δουλεύει το ... ποδαράτο! Και δεν είναι όλη δική μου. Τη έχουν ανακαλύψει και αρκετοί ξένοι.

Χαλάλι μας....

Θα μπορούσαν να είναι, φωτογραφικά στιγμιότυπα, από το γάμο του Ανθυποκαίσαρα Μπουμπούκιου Κοπάνους.
Κάλλιστα.
Αμ δε!
Είναι δυό άσχημες γωνιές, της όμορφης, όσο επιτρέπουμε, πατρίδας μας. Από τις πάμπολλες. Που είναι διάσπαρτες παντού.
Συνήθως δεν περνούν από εκεί τουρίστες.
Περνούν μόνο μύγες και αρουραίοι.
Παράσημα του παστρικού πολιτισμού μας.
Πληρώνουμε ανακύκλωση. Και δεν έχουμε. Τουλάχιστον αυτή που θα έπρεπε.
Πληρώνουμε τους εργολάβους καθαριότητας των Δήμων. Και αυτοί κάθονται. Πως να ξέρουν, πότε και που θα πετάμε, εμείς οι … «νοικοκυραίοι», ότι μας ξεπερισεύει.
Ένα τηλεφώνημα αρκούσε. Στις υπηρεσίες καθαριότητας των Δήμων. Πριν τα … αμολήσουμε!
Που δεν γίνεται.
Ποτέ.
Διότι, ως «νοικοκυραίοι», δεν είμαστε υπέρ αυτού του είδους των εξυπηρετήσεων.
Κοστίζουν.
Είμαστε υπέρ των «άλλων».
Που δεν κοστίζουν…..

Κλωσσουδάκια*.

Είναι μία ντόπια και πολύ παλιά ποικιλία ατζουριού.

Τη κληρονόμησα από το πατέρα μου και τη διατηρώ, καλλιεργώντας την κάθε χρόνο.
Δεν έχει καμία σχέση, ως προς τη γεύση, με τα γνωστά λοιπά "ξυλάγγουρα".

Είναι δροσερό, τρυφερό, μυρωδάτο και πολύ νόστιμο!
Μπαίνει στις σαλάτες, μαζί με ντομάτα και γλιστρίδα.
Γίνεται όμως και μόνο του σαλάτα.
Κομμένο σε 4 μακρόστενες φέτες, με λίγο αλάτι, είναι άριστο συνοδευτικό ούζου…

(*ονομάζονται έτσι, λόγω του μικρού μεγέθους τους, αλλά και γιατί οι ατζουριές τα παράγουν μαζεμένα.)

Θα τα βρείτε στα καταστήματα του Συνεταιρισμού "γαία" και στο ... κήπο μου!

Η άπάντηση που δεν ήρθε ακόμα...

Έχω μία γειτόνισσα, φίλο-γατη. Ο γάτος της, άσπρος και κόκκινος. Κλασικός αρσενικός. Του σπιτιού και της γειτονιάς. Ο πιο όμορφος και ο πιο καλοταϊσμένος γάτος της περιοχής. Διότι η περιποίηση που είχε, ήταν άλλο πράγμα!
Ώσπου , εντελώς ξαφνικά σταμάτησε να τρώει. Ο γάτος. Πάνω από 15 ημέρες δεν άγγιζε το πιάτο του. Μόνο νερό έπινε. Πολύ νερό. Αντί να αδυνατίζει, πρηζόταν. Στις 2 βδομάδες περίπου που γινόταν αυτό, είχε γίνει διπλάσιος. Μπαλόνι!
Μέγα θέμα η στεναχώρια της γειτόνισσας. Προβληματισμός μεγάλος. Για την αρρώστια του γάτου. Κόντεψε να σκάσει. Η γειτόνισα. Όχι ο γάτος.
Στο υπόστεγο της αυλής μου, είχα φυλάξει πρόχειρα ένα τσουβάλι βιολογικό λίπασμα. 25 κιλών. Από αυτά του εμπορίου. Με έγκριση. Όταν πήγα να το ανοίξω για να βάλω στο δυόσμο, που με πολύ κόπο είχα ξεχορταριάσει, είδα ότι το τσουβάλι ήταν σκισμένο και σχεδόν άδειο!
Τα έβαλα με τη μητέρα μου. Νόμισα ότι εκείνη το είχε ανοίξει. Για τις γαρδένιες της. Που ήταν ολάνθιστες και μυρωδάτες. Όμως δεν το είχε πειράξει. Διότι δεν το είχε δει.
Πάνω που προσπαθούσε να με πείσει ότι δεν το είχε πειράξει, τον είδα. Το γάτο. Που έτρωγε το υπόλοιπο λίπασμα!
Βρέθηκα προ μεγάλου διλήμματος.
Ήταν ή δεν ήταν αγροζημιά αυτό;
Να φωνάξω τον Αγροφύλακα;
Που κατόπιν θα μου έφερνε τον Αγρονόμο-«εκτιμητή»;
Και πόσο άραγε θα εκτιμούσε τη ζημιά;
Το τσουβάλι κόστιζε 25 Ευρώ. Με Φί-πι-ά.
Άντε να υποχρέωναν τη γειτόνισσα να μου έδινε 1 Ευρώ. Συμβολικά. Στη καλλίτερη των περιπτώσεων. Διότι αν τους τρατάριζε από αυτά τα υπέροχα ξεροτήγανα ή αυγοκαλάμαρα που φτιάχνει, συνοδευμένα με Αποκορωνιώτικη τσικουδιά, μέχρι και υπόχρεο θα με έβγαζαν. Ότι πήγα να της δηλητηριάσω το γάτο. Τρέχα γύρευε δηλαδή….
Με σύμφερε κάτι τέτοιο;
Σαφώς, όχι.
Προτίμησα να είμαι εγώ εκείνος που θα φάει, όχι ένα ξεροτήγανο ή ένα αυγοκαλάμαρο, μα…
… Ένα δίσκο ξεροτήγανα και άλλον ένα αυγοκαλάμαρα.
Απέρριψα λοιπόν την ιδέα, να φωνάξω τον Αγροφύλακα.
Και φώναξα τη γειτόνισσα.
Τώρα είμαι εγώ εκείνος που πρήζομαι!
Μη με ρωτήσετε γιατί!
Μη με ρωτήσετε γιατί.
Απάντηση δεν θα πάρετε.
Όπως δεν πήρα ούτε εγώ.
Ακόμα.
Έχω υπομονή….

ΥΓ: Υπάρχει και συνέχεια. Από την επόμενη εβδομάδα όμως. Εν τω μεταξύ, καλό Σαββατοκύριακο!

Περιμένω....

Λίγο πολύ είναι γνωστές, σε όλους μας, οι θεραπευτικές ιδιότητες της φασκομηλιάς.
Ίσως, λιγότερο γνωστή είναι η χρήση της στη μαγειρική.
Εκείνο όμως που γνωρίζουν ελάχιστοι, είναι οι έντομο-απωθητικές της ιδιότητες της .
Και εξηγώ τι εννοώ.
Προσπαθώντας όλα αυτά τα χρόνια να διαφυλάξω, από τα … σπόρο-μαμούνια, τους αποθηκευμένους σπόρους των 20 περίπου ντόπιων ποικιλιών, εποχιακών (υπαίθριων) φρούτων και λαχανικών, που κληρονόμησα από το πατέρα μου, αλλά και που βρήκα στη συνέχεια μόνος μου ψάχνοντας, πειραματίστηκα αρκετά.
Χρησιμοποίησα κατά καιρούς σκόνη ασβέστη, σπιτικό σαπούνι, λάδι, αλλά τα αποτελέσματα δεν ήταν και τόσο ικανοποιητικά. Σε κάποιες περιπτώσεις από αυτές τα αποτελέσματα ήταν απλώς απογοητευτικά.
Όταν χρησιμοποίησα τη φασκομηλιά σώθηκα!
Στα δοχεία μικρά ή μεγάλα που αποθήκευα τους σπόρους, τοποθετούσα και λίγα φύλλα ή κομμάτια (ανάλογα με τη ποσότητα των σπόρων) φασκομηλιάς.
Έτσι οι προσβολές από τα έντομα ήταν όχι απλά ελάχιστες, αλλά ανύπαρκτες…..

Δυστυχώς τα αδέσποτα πρόβατα και κατσίκες από τους ελαιώνες δεν τα διώχνει!
Αυτά λέει θα τα διώχνουν ….

«τα τοπικά Αστυνομικά Τμήματα με την συνεργασία των ΤΑΕ και της Αγροφυλακής»


…. κατά τον Γενικό Αστυνομικό Διευθυντή Περιφέρειας Κρήτης, Υποστράτηγο κ. Νίκο Μπεσίρη.

Υποθέτω, όπως η συμπαθέστατη κυρία του «Μεγκαλίσιους».
Ξούτ- ξούτ.
Καλά!

Δεν θα φάω.
Δεν θα φάω!
Έχει …ζιγουρόσουπα!