με λιγότερα σκουπίδια,
καθαρότερες θάλασσες
και προπαντός:
ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ!
Εκείνο που θα μείνει, είναι το ιδανικό πάντρεμα, των …στολισμένων, με την αδιαφορία μας ιστορικών μνημείων και του σύγχρονου πολιτισμού μας.
Το βιβλίο που ξεκίνησα να διαβάζω, είναι «Στη χώρα των χρυσών ήλιων», του Καλέντ Χοσεϊνί. Ένα μυθιστόρημα, χορταστικό, 530 σελίδων. Αναφέρεται στη ζωή 2 γυναικών, τα τελευταία 30 χρόνια, στο Αφγανιστάν. Ένας καταραμένος τόπος, μια ανελέητη εποχή. Μέσα από την ανθρώπινη κτηνωδία, γεννιέται η ελπίδα. Τροφή αυτής της ελπίδας μία μοναδική φιλία και ένας μεγάλος έρωτας.Η δε μουσική; Ακούστε ένα δείγμα….
Χθες το πρωί ήταν.
Συγχαρητήρια