Το σαμάρι και το καπίστρι….

Παρατηρώ.

Τη σειρά.

Της διαδικασίας.

Επιλογής υποψηφίων Δημάρχων τινών.

Με ενδιαφέρον.

Μεγάλο.

Προβληματισμένος.

Με τη μοναδικότητα.

Της διαφορετικότητας.

Στο παραλογισμό.

Των δεδομένων.

Όλα κανονισμένα.

Εκ των προτέρων.

Ερήμην μας.

Στο παρασκήνιο.

Επικαλύπτοντας.

Τις προσωπικές τους φιλοδοξίες.

Με λόγο γραπτό.

Ή προφορικό.

Αρθρώνουν.

Επιλεκτικά.

Προσεγμένες ανακοινώσεις.

Καταγγελίες.

Επιστολές.

Ανακατεύοντας σκοπίμως.

Επίθετα.

Της αρεσκείας τους.

Άνυδρες.

Στείρες εμμονές.

Παρερμηνείες γεγονότων.

Αληθοφάνειες.

Ασυναρτησίες.

Αμολούν.

Φήμες αδέσποτες.

Σχετικά.

Με την αλυσίδα των γεγονότων.

Προδιαθέτουν τη καχυποψία.

Τη σύγχυση.

Και τα προβλήματα.

Τα αληθινά.

Οι προτεινόμενες λύσεις.

Απουσιάζουν.

Το έργο έχει παιχτεί.

Ξανά και ξανά.

Με διαφορετικά πρόσωπα κάθε φορά.

Επί της ουσίας.

Δεν είναι έργο.

Αυτό ούτως ή άλλως λείπει.

Και πριν και μετά.

Κυρίως μετά.

Είναι παιχνίδι.

Σκιών.

Πιονιών.

Μαριονέτων

Με τα ίδια δάχτυλα.

Πάντα.

Να κινούν.

Στο σκοτάδι.

Τα νήματα.

Με κινήσεις.

Προβλέψιμες.

Των σκέψεων.

Και των επιδιώξεων τους.

Για όνομις του κάτη!

Ο γάτος.

Της γειτόνισσας μου.

 Εξακολουθεί να ζει.

Και να βασιλεύει.

 Αυτή την εποχή.

Του ζευγαρώματος.

Είναι στα μεγαλεία του.

Δεν έχει αφήσει θηλυκιά για θηλυκιά.

Όσο για τα υπόλοιπα αρσενικά;

Ένα -  ένα φρόντισε να τα απομακρύνει.

Μετά από σκληρές μάχες.

Χθες το βράδυ όμως.

Μαζεύτηκαν 4 αρσενικοί.

Από τους εξοστρακισμένους.

Και στράφηκαν εναντίον του.

Ως πεδίο σύγκρουσης.

Διάλεξαν την αυλή μου.

Τους ερχόταν πιο βολική.

Λόγω σκέπαστρου.

Έβρεχε.

Τα δυνατά νιαουρίσματα τους με ξύπνησαν.

Και μια.

Και δυο.

Και τρεις φορές.

Έβγαινα έξω.

Τους έδιωχνα.

Αυτοί ξανάρχονταν.

Κάποια στιγμή.

Μέσα στο λήθαργο.

Του γλυκού ύπνου.

Άκουσα ένα γερό χτύπο στη πόρτα.

Και νιαουρίσματα ταυτόχρονα.

Όχι νιαουρίσματα.

Ουρλιαχτά.

Από το παράθυρο.

Με το φως του δρόμου.

Τους είδα.

Να έχουν στριμώξει το …  γείτονα.

Στο κεφαλόσκαλο.

Γέμισα μια λεκανίδα.

Μεγάλη.

Με νερό.

Παγωμένο.

Και τους το πέταξα.

Εξαφανίστηκαν όλοι.

Άλλος από εδώ.

Άλλος από εκεί.

Λούτσα.

Έτσι ησύχασα.

Μέχρι που άρχισαν.

Κοντά στα ξημερώματα.

Τα κοτσύφια….

Η άχρηστη, των αχρήστων…

Πολύ  γκαντέμω.

Μεταξύ άλλων.

Αυτή η κυρά.

Η Τοπι-κούλα.

Η Αυτοδιοι-κίτσα.

Τη παντρεύεις με τον ένα.

Το Καποδίστρια.

Χαΐρι δεν βλέπει.

Τη παντρεύεις με τον άλλο.

Τον Καλλικράτη.

Και δεν στεριώνει.

Η μαγειρική της τέχνη φταίει.

 Διαλέγει τα αυγά.

Ούρια.

Ομελέτα πάει να φτιάξει.

Σούπα της βγαίνει.

 Ανεπρόκοπη.

Εντελώς….

Καιρός είναι!

Οι μάχες που γίνονται.

Για άλλη μια φορά.

Μέχρι τώρα στα φανερά.

Για τους επικεφαλής.

Των Δημοτικών παρατάξεων.

Εν όψει  των εκλογών που έρχονται.

Είναι μόνο μία πολύ μικρή ακτίδα φωτός.

Μια απειροελάχιστη αναλαμπή.

Που φανερώνει.

Υποτυπωδώς.

Για το τι γίνεται.

Στο σκοτάδι.
Συμφέροντα πολιτικά.

Οικονομικά.

Προσωπικά.

Κόβουν και ράβουν.

Τις φανερές και κρυφές.

Προς το παρόν.

Υποψηφιότητες.
Τα καζάνια του παρασκηνίου κοχλάζουν.

Οργασμούς καυτής ανιδιοτέλειας και ματαιοδοξίας.
Παρά την υποτιθέμενη.

Μυστικότητα.

Και εχεμύθεια.

Όλο και κάποια.

Περίεργη μυρουδιά.

Διαρρέει.
Προϊδεάζοντας μας.

Για το τι μας ετοιμάζουν.

Άλλη μια φορά.
Δημοτικούς Καλλικράτειους Άρχοντες.

Θα κληθούμε να εκλέξομε.

Κοπτοράπτες.

Και μάγειροι.

Της κακιάς ώρας.

Θα μας προκύψουν.

Και ερωτώ.

Ξανά.

Που τα πουλάνε;
Τα καλάμια εννοώ.
Για να πάρουμε και εμείς.
Οι απλοί ψηφοφόροι.
Για διαφορετική χρήση όμως.
Πιο προσγειωμένη…..

Τα Πυρά- (γ)-ματ-α

• Το πεί­ρα­μα της ΕΡ­Τ: ο ου­το­πι­κός ρε­α­λι­σμός

Ψά­χνο­ντας να βρω τις πρώ­τες λέ­ξεις αυ­τού του κει­μέ­νου και μέ­σα σε έ­να κυ­κεώ­να θέ­σεων, α­πό­ψεων και άρ­θρων και κυ­ρίως προ­σω­πι­κών ε­μπει­ριών, δια­πί­στω­σα πως δεν εί­ναι εύ­κο­λο να κα­τα­θέ­σεις και να υ­πο­στη­ρί­ξεις έ­να τίτ­λο ό­πως «Το πεί­ρα­μα της ΕΡ­Τ: O ου­το­πι­κός ρε­α­λι­σμός».
Ου­το­πι­κός ρε­α­λι­σμός, για­τί έ­γι­νε το α­κα­τα­νό­η­το: Απο­λυ­μέ­νοι, α­ντί να προ­τι­μή­σουν το «δέ­λε­αρ» μιας δί­μη­νης σύμ­βα­σης στο μόρ­φω­μα της ΔΤ ή να κά­τσουν στα αυ­γά τους, α­πο­φά­σι­σαν να συ­νε­χί­σουν να ερ­γά­ζο­νται, α­μι­σθί, με μό­νο τί­μη­μα την α­ξιο­πρέ­πεια τους. Ο πυ­ρή­νας των αι­τη­μά­των γνω­στός, ε­στιά­ζει στην ε­πα­να­λει­τουρ­γία της ΕΡΤ και στη δια­σφά­λι­ση των ερ­γα­σια­κών και α­σφα­λι­στι­κών δι­καιω­μά­των. Ωστό­σο, προ­σε­τέ­θη έ­να α­κό­μη ε­πί­δι­κο και α­πο­τε­λεί πλέ­ον πο­λι­τι­κό κε­κτη­μέ­νο. Η πο­λι­τι­κή και ερ­γα­σια­κή αυ­το­νο­μία των ερ­γα­ζο­μέ­νων σε έ­να δη­μό­σιο ρα­διο­τη­λε­ο­πτι­κό φο­ρέα.
Ου­το­πία; Ίσως. Η αυ­το-διεύ­θυν­ση του προ­γράμ­μα­τος, χω­ρίς τη γρα­φειο­κρα­τι­κή ιε­ραρ­χία αλ­λά και ο πο­λι­τι­σμός που πα­ρή­γα­γαν οι ερ­γα­ζό­με­νοι α­πέ­δει­ξε ό­τι ό­ντως μπο­ρούν να δια­χει­ρι­στούν έ­να δη­μό­σιο ρα­διο­τη­λε­ο­πτι­κά φο­ρέα α­κό­μη και χω­ρίς ε­ντο­λές κα­λά α­μει­βο­μέ­νων διευ­θυ­ντών.
Η ε­πι­στρο­φή σε έ­να α­νό­η­το και κομ­μα­τι­κά στε­νό κρα­τι­σμό –α­νε­ξάρ­τη­τα αν βα­πτί­ζουν το χα­ρα­κτή­ρα της ΝΕ­ΡΙΤ «δη­μό­σιο»– εί­ναι πλέ­ον έ­να γράμ­μα κε­νό. Θα ε­πι­κα­λε­στώ την ευαγ­γε­λι­κή ρή­ση «Εί­πα και ε­λά­λη­σα, α­μαρ­τίαν ουκ έ­χω», την ο­ποία χρη­σι­μο­ποίη­σε ο Μάρξ για να προ­ει­δο­ποιή­σει τους κομ­μου­νι­στές του μέλ­λο­ντος να μην υ­πο­κύ­πτουν στην «κρα­τι­κή δει­σι­δαι­μο­νία», στην κρα­το­λα­τρεία. Προ­φα­νώς ο κ. Κα­ψής αλ­λά και οι κυ­βερ­νη­τι­κοί ε­ταί­ροι δεν έ­χουν κα­μία σχέ­ση με τον Μαρξ. Ού­τε μπο­ρεί να α­ντι­λη­φθούν και να κα­τα­νοή­σουν πως ε­δώ και σχε­δόν ε­πτά μή­νες ερ­γα­ζό­με­νοι της ΕΡΤ δί­νουν έ­να κα­θη­με­ρι­νό α­γώ­να που δεν α­φο­ρά μό­νο τον το­μέα της ε­νη­μέ­ρω­σης.

Οι άλ­λοι ό­μως;

Μέ­χρι σή­με­ρα η α­ρι­στε­ρά στο σύ­νο­λό της δεν έ­χει δεί­ξει ό­τι δια­θέ­τει έ­να συ­νο­λι­κό συ­νε­κτι­κό σχέ­διο που θα κα­το­χυ­ρώ­νει μια δη­μο­κρα­τι­κή και πρω­τί­στως πο­λυ­φω­νι­κή ΕΡΤ. Κα­λές οι προ­θέ­σεις, αλ­λά δεν φτά­νουν. Όλα ό­σα λέ­γο­νταν και γρά­φο­νταν, πριν α­πό το «ξαφ­νι­κό θά­να­το» της ΕΡΤ δεν αρ­κούν πλέ­ον. Το ε­ρώ­τη­μα «τι θα κά­νει ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ για την ΕΡΤ» θα πρέ­πει να α­πα­ντη­θεί ό­χι μό­νο με την ε­πί­κλη­ση σω­στών, αλ­λά γε­νι­κών δια­κη­ρύ­ξεων που ει­πώ­θη­καν στην η­με­ρί­δα, στις 27/5, στο Cine Κε­ρα­μει­κός.
Ο δη­μο­σιο­γρά­φος Νί­κος Χει­λάς, με άρ­θρο του στο ι­στο­λό­γιο του Βή­μα­τος έ­γρα­ψε ό­τι το ζη­τού­με­νο εί­ναι σή­με­ρα έ­να συ­νε­κτι­κό σχέ­διο, που θα συν­δυά­ζει τα τρέ­χο­ντα αι­τή­μα­τα των ερ­γα­ζο­μέ­νων με τα με­σο­πρό­θε­σμα για μια νέα δη­μο­κρα­τι­κή και πο­λυ­φω­νι­κή ΕΡΤ. «Η βά­ση εί­ναι δε­δο­μέ­νη: το ση­με­ρι­νό status quo της αυ­το­δια­χει­ρι­ζό­με­νης ΕΡ­Τ, με πα­ράλ­λη­λη α­ξιο­ποίη­ση των ε­μπει­ριών της δη­μό­σιας ρα­διο­τη­λεό­ρα­σης των άλ­λων ευ­ρω­παϊκών χω­ρών». Ταυ­τό­χρο­να, βέ­βαια, η ΕΡΤ να γί­νει πα­ρά­δειγ­μα προς μί­μη­ση και ό­χι έ­να φτη­νό και κα­κέ­κτυ­πο α­ντί­γρα­φο ξέ­νων ευ­ρω­παϊκών ρα­διο­τη­λε­ο­πτι­κών σταθ­μών. Ίσως πιο κο­ντά με την ελ­λη­νι­κή ι­διαι­τε­ρό­τη­τα εί­ναι η δο­μή της ελ­βε­τι­κής ρα­διο­τη­λεό­ρα­σης, κα­θώς λει­τουρ­γεί ως νο­μι­κό πρό­σω­πο ι­διω­τι­κού δι­καίου με πλή­ρη αυ­το­δια­χεί­ρι­ση.
Πο­λύ­τι­μη εί­ναι η ε­μπει­ρία και γνώ­ση ε­πι­στη­μό­νων αλ­λά και δη­μο­σιο­γρά­φων –ό­πως του Γιώρ­γου Πλειού και άλ­λων πα­νε­πι­στη­μια­κών, οι ο­ποίοι ό­χι μό­νο συ­μπα­ρα­στά­θη­καν στον α­γώ­να των ερ­γα­ζο­μέ­νων της ΕΡ­Τ, αλ­λά εί­δαν α­πό κο­ντά το πρω­τό­γνω­ρο εγ­χεί­ρη­μα της αυ­το­δια­χεί­ρι­σης των ερ­γα­ζο­μέ­νων.
Η α­πε­ξάρ­τη­ση α­πό κυ­βερ­νη­τι­κές και κομ­μα­τι­κές ε­ντο­λές δια­σφα­λί­ζε­ται α­πό τα κά­τω προς τα πά­νω και α­πό τη διοί­κη­ση ως τη ροή ε­νός κα­θη­με­ρι­νού ρα­διο­τη­λε­ο­πτι­κού προ­γράμ­μα­τος.

Η ει­κό­να με τις χει­ρο­πέ­δες με τις ο­ποίες κλεί­δω­σαν τα ΜΑΤ την κε­ντρι­κή εί­σο­δο της ΕΡ­Τ, φτά­νει για να κα­τα­δεί­ξει και στους πλέ­ον α­δα­είς ό­τι η κυ­βέρ­νη­ση των δύο ε­ταί­ρων, έ­να πράγ­μα έ­χει ως πρό­τυ­πο: Την κα­τα­στο­λή, την πα­ρα­βία­ση των ερ­γα­σια­κών δι­καιω­μά­των και το πνί­ξι­μο κά­θε φω­νής που εί­ναι έ­ξω α­πό το... «πο­λι­τι­κά ορ­θό». Με­τρά­ει «μι­κρές» νί­κες, αλ­λά χά­νει η κυ­βέρ­νη­ση τη «με­γά­λη» μά­χη. Το ζη­τού­με­νο δεν εί­ναι πλέ­ον αν το μόρ­φω­μα της ΔΤ, κά­ποια στιγ­μή γί­νει ΝΕ­ΡΙΤ. Η ροή του πο­τα­μού, ό­σα τε­χνη­τά μέ­σα και αν ε­πι­νοή­σουν, δεν θα αλ­λά­ξει κα­τεύ­θυν­ση.

ΥΓ. Ο κ. Πα­ντε­λής Κα­ψής ε­πέ­λε­ξε με 1.312 λέ­ξεις να δώ­σει α­πα­ντή­σεις στην κρι­τι­κή που του α­σκή­θη­κε για το εγ­χεί­ρη­μα της ΝΕ­ΡΙΤ. Αντί σχο­λια­σμού πα­ρα­πέ­μπω τον κ. Κα­ψή σε μία πα­λιά ι­στο­ρία που κα­τα­γρά­φη­κε τό­τε α­πό τον η­με­ρή­σιο Τύ­πο. Κά­πο­τε ο Θε­μι­στο­κλής Σο­φού­λης εί­χε πει στον τό­τε πρό­ε­δρο του ΣΕΒ Χρι­στό­φο­ρο Κα­τσά­μπα τα ε­ξής: «Αχ βρε Κα­τσά­μπα, ε­νό­μι­ζα ό­τι ή­σουν έ­ξυ­πνος άν­θρω­πος. Βλέ­πεις τι λέ­με ή τι πι­στεύουμε;»

 Του Πα­να­γιώ­τη Τσού­τσια

Από την εφημερίδα «Η Εποχή»

Μία νέα τσί-χ-λα.

Μετά από τα τόσα και τόσα.

Μεγαλόπνοα σχέδια.

Των εκάστοτε.

Υπουργών Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων.

Την «Άλλη Γεωργία».

Του Κοντού.

Το «Αγροτικό Καλάθι».

Του Σκανδαλίδη.

Σειρά έχουν.

Τα «Φάρμερμερ-ς Μάρκετ-ς».

Του Τσαυτάρη.

Ήδη λειτουργεί ένα.

Στην Αθήνα.

Από ιδιώτη.

Είναι στεγασμένος χώρος.

Χιλίων διακοσίων  τετραγωνικών.

Που φιλοξενεί αγρότες.

Και τα προϊόντα τους.

Με τσουχτερό αντίτιμο.

Εν είδη ενοικίου.

Χίλια Ευρώ ετησίως.

Επιπλέον.

Τριάντα Ευρώ για κάθε ημέρα συμμετοχής.

Ο ιδιοκτήτης αυτού  του χώρου.

Λειτουργεί ανεξάρτητα από αυτό των  παραγωγών.

Έναν άλλο χώρο.

Όπου διακινεί ίδια προϊόντα με αυτά των παραγωγών.

Έτσι, τεχνηέντως καθορίζει και τις τιμές.

Είναι νωρίς ακόμα.

Για συμπεράσματα.

Μπορεί όμως να είναι.

Ένα μέτρο.

Με το οποίο θα επιχειρήσουν.

Να αντικαταστήσουν.

Τις λαϊκές αγορές…

Ημί-τα-σιόν.

Οι Εντολές.

Ως γνωστόν.

Ήταν 10.

Του Θεού.

Προς τον λαό.

Του Μωυσή.

Αυτά.

Επειδή βαρέθηκα.

Κουράστηκα.

Δεν θέλω πια.

Να ακούω.

Να διαβάζω.

Για τις μύριες όσες.

Εντολές.

Αυτού.

Του γελοίου.

Που νομίζει.

Ότι έχει πιάσει το Θεό.

Από εκεί.

Που λέει.

 Η γνωστή λαϊκή ρήση.

Επειδή πρωθυπουργεύει……