Σάββατο, 5 Φεβρουαρίου 2011

Γιατρέ μου;;;;



Σήμερα, κάνοντας το οίκο-καθαριστή, νοσοκόμο και …γραί-δονόμο, (αλλέως πως: λουφάριζα από τα χωράφια, αναγκαστικά), είχα περισσότερο χρόνο στη διάθεση μου. Έτσι διάβασα: την «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» της προηγούμενης Κυριακής.
Στη 3η πριν το τέλος σελίδα, ακριβώς απέναντι από τη λάμψη της ολοσέλιδης διαφήμισης της ΝΕΤ, για τη συνεργασία με τη Έλλη-τσά, είδα στη στήλη της Γεωργίας Λινάρδου ότι οι Κάτοικοι της Σαμοθράκης: «Ψάχνουν παιδίατρο, λάτρη της φύσης, του καλού φαγητού, της καθαρής θάλασσας, της ωραίας παρέας. Η επιτυχία είναι σίγουρη». Με αγγελία. Και δεν βρίσκουν!
Γιατί να μου τύχει, τώρα αυτό στα 50;
Γιατί να μην είχα σπουδάσει παιδίατρος;
Ε;
Ανταλλάζω τα … φτυχεία της γεωπονίζουσας τέχνης μου, με ένα ντο-κτο-ρά παιδιατρικής.
Άμεσα!!!! 
Υ.Γ: Τα βράδια  κοιμάμαι.
Σε αντίθεση με τους στίχους του τραγουδιού.
Και ονειρεύομαι.
 Ότι είμαι αλλού.
Στη θάλασσα.
Σε βουνοκορφές.
Στον ουρανό…..

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

phΤάσεις φυγής βλέπω;
Κ.

ΠΑ. ΝΙΚΟΣ είπε...

Ε ναι που και που με πιάνει. Κάνω μία εντατική εργασιοθεραπεία και μου περνάει.